Zwemmen (Deel 4)
Boven de boomgrens
Het ergste ongemak gleed van me af. Ik trok mijn fleece dicht. "Zolang jij je zelf maar veilig voelt."
"Maak je over mij maar geen zorgen," zei hij over zijn schouder toen we op het grindpad van de camping liepen. "Ik val niet zomaar."
"Dat dacht ik tot vandaag ook," mompelde ik, net te zacht voor hem om het op te vangen.
De maaltijd die avond was eenvoudig, maar de sfeer aan de inklapbare tafel van de mobilhome was opperbest. Het scherpe randje van de middag was helemaal weggeëbd.
Otis schepte een tweede portie op zijn bord en keek me over de tafel aan.
"Goed slapen vannacht," zei hij, terwijl hij zijn vork neerlegde. "En maak je geen zorgen om morgen. Het zal goed zijn dat we elkaar beter leren kennen."
Ik knikte bevestigend en keek op van mijn bord. "Zolang dat beter leren kennen niet betekent dat je me de berg op jaagt."
"Zeven uur," zei Otis met een flauw lachje. "Ik geef je genade."
Om zeven uur trilde mijn horloge, de stilte van de ochtend niet verstorend. De lucht was nog staalblauw. De zon zat verscholen achter de oostelijke bergkam, waar ze pas tegen tienen overheen zou klimmen om korte metten te maken met de hardnekkige dauw.
We aten in stilte een boterham, de rugzakken zwaar van het proviand. De enkele slaapzak die straks zijn nut moest bewijzen, zat stevig aan Otis' rugzak gegespt. Tegen achten liepen we op een steil bospad omhoog.
Het liep tegen tienen toen we de onbemande berghut bereikten, een houten keet waar we onze overtollige bagage en de slaapzak dumpten. We hielden alleen het hoognodige over: een fles water, wat broodjes, een fleece en regenkledij. Comfort was er niet; het gebrek aan een toilet dwong ons naar de vrije natuur, iets wat ik met een opmerking over 'ecologische verrijking' afdeed.
De klim begon pas echt toen we de boomgrens achter ons lieten.
"Je ziet de camping niet eens meer," zei Otis, toen we achterom keken. Hij droeg een donkere fleecetrui die zijn schouders voorlopig nog bedekte in het zonloze ochtendlicht.
"Dat is ook de hele bedoeling," antwoordde ik, terwijl ik mijn adem probeerde te controleren. Mijn hart bonkte in mijn keel, minder van de klim, meer van het strakke tempo dat Otis aanhield. Een lange tijd liepen we in een vaste cadans, opgevuld met korte opmerkingen en stiltes waarin ieder met zijn eigen gedachten meeliep.
Ik nam een flinke slok water uit mijn fles.
"Voel je je goed vandaag?" vroeg Otis.
"Ik maak me ergens druk om," gaf ik toe, verrassend eerlijk, en voor het eerst nam ik niet de moeite om iets te verbergen achter een grap.
Otis keek me aandachtig aan. "Ik zou die via ferrata graag meepakken, maar alleen als jij het ziet zitten. Eerlijk, wat wil je?"
Ik keek naar de steile rotswand boven ons.
"Liever niet," zei ik.
Hij knikte. Hij wist genoeg.
Rond tienen brak de zon door de bergkam. In luttele minuten sneed het felle licht door de omgeving, verdampte de dauw op de varens en kleurde de wereld frisgroen. Het voelde als een grens die werd overschreden: het moment waarop de dag zijn schaduwen verloor en alles in het volle licht kwam te staan.
We liepen door, hoger het plateau op, waar de wind vrij spel had maar de zon een trui overbodig maakte. We praatten over niets en alles, over vroeger, over keuzes die je niet kon terugdraaien, over hoe vreemd het was om hier met z'n tweeën te zijn, schijnbaar alleen op de wereld.
Tijdens een korte rustpauze tegen een rots, uit de wind, keek ik naar zijn profiel tegen de strakke lucht.
"Toen ik dertien was gaf mijn vader me een boek," zei ik stil. "'Oeroeg.' Een verhaal over een Nederlandse jongen die in koloniaal Nederlands-Indië bevriend raakte met een lokale jongen. Ken je het boek?"
Otis schudde zijn hoofd. "Zegt me niets."
"Ik heb het vaak herlezen." Ik keek naar hem, naar de slanke kracht van zijn lichaam, precies zoals die illustraties van de jongen in het boek me toen al hadden betoverd.
"Op het boek?"
"Op Oeroeg."
Otis glimlachte. "Iedereen heeft toch zo'n poster op zijn kamer gehad," zei hij. "Zo'n acteur uit een film waar je te lang naar bleef staren, zonder te snappen waarom."
Hij keek me recht aan. "Toen was het allemaal abstract."
Oeroeg was onbereikbaar gebleven, een papieren schim uit een fantasiewereld. Otis stond voor mij.
Ergens in die uren, met de oneindige ruimte om ons heen, verdween de onrust uit mijn borst. Het voelde niet meer alsof ik op eieren liep. Het voelde veilig, al sprak ik niets uit.
In de late namiddag daalden we weer af naar de hut, de benen moe en stram, de spieren vermoeid op een goede manier. Toen we de deur van de keet opentrokken en de rugzakken afgooiden, ploften we allebei in het hooi neer.
"Gelukt," zei Otis, en hij haalde zijn telefoon te voorschijn. "Tijd om het thuisfront te bedaren."
Ik tikte ook snel een berichtje naar mijn ouders: “Alles goed, bivak in orde, prachtige tocht,” en ik zag in mijn ooghoek hoe Otis hetzelfde deed. Het voelde bijna surrealistisch: twee verplichte berichtjes naar een ver weg gelegen realiteit, terwijl onze eigen wereld zich hier bevond, in een houten hokje op een berg, en deel twee van de dag kon beginnen.
Het enige wat ons interesseerde, waren calorieën. Die schrokten we haastig naar binnen op de houten plank buiten voor de hut.
"Nu een lekkere douche," grapte ik. "Waar zou die zijn?"
"Daar," wees Otis. Hij wees naar de betonnen drinkbak voor het vee. Hij dook er even in, niet voor lang, en kwam rillend naast me op de bank zitten om op te drogen. "Een handdoek zou handig zijn geweest, en de zon doet ook niet veel meer."
Ik kleedde me gehaast uit, rende blootsvoets naar de bak en schoof op de gladde bodem meteen onderuit. Kopje onder. Otis' lach galmde over de alm. “Pas op, de bodem is glad.” Toen ik druipend terugkwam, zat hij al binnen om zich aan te kleden. "Het is te laat om naakt buiten te drogen," zei hij. Het was nog licht buiten, maar ik had mijn stapeltje kleren mee naar binnen gepakt omdat het buiten te koud werd.
"Echt avontuurlijk, dit. Mijn klokkenspel is gekrompen tot een paar rozijntjes," mompelde ik terwijl ik klappertandend mijn droge boxershort optrok.
Otis proestte het uit. "Goed voor de bewaring man. Gekoeld blijft langer vers.”
Terwijl de avondgloed ons stil maakte en we samen door het kleine raam keken waar zowaar glas in zat, werd het binnen snel donker.