Sander:
Zaterdagmiddag stuurt Marcel mij een bericht.
‘Zin om iets te doen?’
Ik lees het drie keer. Niet omdat de woorden ingewikkeld zijn, maar omdat Marcel normaal gesproken nooit iets doet zonder tijd, plaats en doel erbij te zetten.
‘Wat?’ typ ik.
‘Geen idee.’
Dat antwoord is zo niet-Marcel dat ik mijn telefoon dichter bij mijn gezicht houd, alsof ik daarmee kan controleren of iemand anders zijn berichten stuurt.
Tien minuten later hebben we afgesproken bij het park tussen onze huizen. Niet om te trainen. Niet om huiswerk te maken. Niet eens om ergens op tijd te zijn.
Gewoon om iets te doen.
Dat maakt me zenuwachtiger dan een wedstrijd.
Marcel staat al bij de ingang wanneer ik aankom. Natuurlijk. Zijn handen zitten in de zakken van zijn jas en zijn fiets staat tegen een hek. Geen sporttas. Geen zwembril die uit een zijvak steekt. Zonder die dingen ziet hij er anders uit. Minder als de jongen die altijd weet wat de volgende opdracht is.
“Je bent op tijd,” zegt hij.
“Ik wilde je niet laten schrikken door te laat te komen.”
“Dat waardeer ik.”
We zetten onze fietsen op slot. Daarna blijven we staan.
“Wat gaan we doen?” vraag ik.
Marcel kijkt het park in. “Lopen?”
“Hardlopen?”
“Nee. Gewoon.”
“Je blijft me vandaag verrassen.”
Zijn mondhoek beweegt.
“Raak er niet aan gewend.”
We volgen een pad langs een smalle vijver. De bomen zijn bijna kaal en op het gras liggen natte bladeren tegen elkaar geplakt. Er lopen ouders met kleine kinderen, twee vrouwen met een hond en een oudere man die iedere vogel lijkt te kennen. Niemand kent ons.
Dat zou rustgevend moeten zijn.
In plaats daarvan ben ik me van iedere stap bewust. Realiseer ik me de ruimte tussen Marcels arm en de mijne. Denk ik aan het gesprek bij het zwembad. Herinner ik me zijn hand die onderweg naar huis tegen de mijne bleef liggen.
We praten eerst over veilige dingen. De estafettevolgorde. Mijn presentatiecijfer. Zijn zus, die nu beweert dat ik zijn vriend ben omdat hij anders nooit glimlachend naar zijn telefoon kijkt.
“Ze heeft het dus gezien,” zeg ik.
“Wat?”
“Dat je soms glimlacht.”
Hij duwt zijn schouder tegen de mijne. “Je kunt ook naar huis.”
“Je hebt me zelf gevraagd.”
“Dat begin ik me nu ook af te vragen.”
Toch blijft hij naast me lopen.
Bij een kraampje kopen we warme chocolademelk. Marcel wil betalen omdat hij me heeft uitgenodigd. Ik houd vol dat een uitnodiging zonder plan niet officieel telt. Uiteindelijk betaalt ieder voor zichzelf, wat zo voorspelbaar is dat we er allebei om moeten lachen.
We nemen onze bekers mee naar een rustiger pad achter de vijver. Hier staan minder bankjes en verdwijnen de stemmen van de andere bezoekers achter de bomen.
Marcel wordt stiller.
Ik wacht. Dat heb ik van hem geleerd.
“Over donderdag,” zegt hij uiteindelijk.
Mijn vingers sluiten steviger om de beker. “Bij het zwembad?”
“En daarna.”
Hij kijkt recht vooruit. Zijn stappen zijn gelijkmatig, maar ik ken hem inmiddels goed genoeg om te zien dat hij ze telt.
“Je vroeg waarom ik nooit over verliefdheid praat.” zegt hij. “Ik gaf geen antwoord.”
“Je hoeft het nu ook niet te geven.”
“Dat weet ik.”
We lopen nog een paar meter. Dan blijft hij staan. Voor ons buigt het pad naar links, weg van de vijver.
“Ik val op jongens,” zegt hij.
De woorden zijn rustig. Zijn gezicht niet. Zijn kaken staan strak en zijn blik blijft op een plek naast mijn schouder gericht.
Ik heb me dit moment voorgesteld. Niet precies hier, met koude chocolademelk en modder onder mijn schoenen, maar vaak genoeg om te denken dat ik zou weten wat ik moest zeggen.
Nu weet ik niets.
“Oké,” zeg ik.
Marcel kijkt me eindelijk aan.
“Oké?”
“Niet alleen oké. Ik probeer alleen niet meteen alles tegelijk te zeggen.”
Zijn schouders zakken een fractie. “Dat klinkt meer als iets wat ik zou zeggen.”
“Slechte invloed.”
Hij ademt uit. Ik hoor pas dan hoeveel lucht hij heeft vastgehouden.
“Mijn ouders en mijn zus weten het,” gaat hij verder. “Al jaren. Ze doen er normaal over. Thuis hoef ik niets te verbergen.”
“Bij de club wel.”
Hij knikt. “Ik weet niet eens zeker of iemand er moeilijk over zou doen. Misschien niemand. Maar zodra ik het vertel, kan ik het niet terugnemen. Dan wordt iedere blik in de kleedkamer iets. Iedere vriendschap een gerucht. Misschien verandert er niets, maar ik durf niet te testen of dat waar is.”
Ik denk aan mijn oude club. Aan grappen die waarschijnlijk nergens over gingen totdat je zelf het onderwerp kon zijn. Aan hoe veilig zwijgen voelde zolang niemand de juiste vraag stelde.
“Dat begrijp ik,” zeg ik.
Marcel bestudeert mijn gezicht. “Donderdag zei je dat ook.”
“Ja.”
“Waarom?”
Daar is de vraag. Niet onverwacht. Toch voelt ze als de rand van een startblok wanneer je weet dat het water kouder is dan normaal.
Ik kan wegkijken. Een grap maken. Zeggen dat niet alles tegelijk hoeft.
Marcel heeft net iets aan mij gegeven wat hij binnen de zwemwereld voor iedereen bewaakt. Ik wil hem niet alleen laten staan.
“Omdat ik ook op jongens val,” zeg ik.
Het is de eerste keer dat ik die woorden tegen iemand behalve mijn broer uitspreek. Ze klinken anders in de open lucht. Minder zwaar dan in mijn hoofd.
Marcel beweegt niet. “Weten je ouders het?”
“Nee.”
Hij wacht even. “En je broer?”
“Die weet het. Hem heb ik het jaren geleden verteld. Mijn ouders niet.”
Het voelt vreemd om het zo duidelijk te zeggen. Mijn ouders zijn niet hard of afwijzend. Ze houden van me. Juist daarom heb ik het gesprek steeds uitgesteld. Ik wil niet zien hoe hun beeld van mij verschuift, zelfs niet als het daarna op dezelfde plek terechtkomt.
“Denk je dat ze verkeerd reageren?” vraagt Marcel.
“Waarschijnlijk niet. Maar waarschijnlijk is niet hetzelfde als weten.”
“Nee,” zegt hij. “Dat is het niet.”
De opluchting komt niet als een klap. Eerder als warm water dat langzaam om me heen stijgt. Marcel weet het. Ik weet het van hem. Geen van ons hoeft het kleiner te maken of voorzichtig om bepaalde woorden heen te zwemmen.
Alleen blijft er één vraag over die daardoor juist groter wordt.
We beginnen weer te lopen. Onze bekers zijn leeg. Marcel gooit ze in een afvalbak en mist omdat hij niet goed kijkt.
“Dat heb ik gezien,” zeg ik.
“Ik raakte hem.”
“Aan de buitenkant.”
Hij haalt de bekers van de grond en gooit ze alsnog weg. “Daarom zwem ik.”
De grap helpt. Even. Daarna lopen we opnieuw in stilte.
Ik denk aan donderdag. Aan zijn pink tegen de mijne. Aan zijn bericht van vanmorgen. Zin om iets te doen?
Misschien was dat de eerste stap.
Of alleen een wandeling.
“Waarom vroeg je mij vandaag?” zeg ik.
Marcel vertraagt. “Omdat ik je wilde zien.”
Dat raakt me.
“Zonder training,” voegt hij eraan toe. “Om te weten of het dan ook…”
“Werkt?”
Hij trekt een gezicht. “Dat klinkt alsof we een groepsopdracht zijn.”
“Jij maakt overal een schema van.”
“Niet hiervan.”
Zijn antwoord is zacht. We zijn bij een smaller deel van het pad gekomen. Onze mouwen raken elkaar bij iedere paar stappen.
Ik kan hem vragen wat hij bedoelt. Ik kan wachten tot hij de rest zegt. Dat zou gemakkelijker zijn. Marcel heeft vandaag al meer risico genomen dan ik.
Als ik blijf wachten, laat ik hem opnieuw al het risico nemen.
Ik laat mijn hand langs mijn jas zakken. Bij de volgende stap raakt de rug van mijn hand die van hem. Marcel kijkt omlaag.
Dit keer laat ik het niet bij een toevallige aanraking.
Ik draai mijn hand en pak de zijne vast.
Zijn vingers verstijven. Eén tel. Twee.
Dan sluiten ze zich om de mijne.
We blijven doorlopen, allebei recht vooruit kijkend. Mijn hand voelt te warm, mijn arm onnatuurlijk en mijn stappen zijn waarschijnlijk niet meer gelijk. Tegelijk heeft niets ooit zo precies gevoeld.
“Dus,” zeg ik, omdat stilte uiteindelijk toch te veel ruimte maakt. “Dit werkt?”
Marcel lacht. Niet hard, maar ik voel de beweging in zijn hand. “Voorlopig.”
“Dat klinkt alsof ik op proef ben.”
“Je bent net verhuisd. Er geldt een proefperiode.”
“Hoe lang?”
Hij kijkt eindelijk naar me. Zijn gezicht is rood van de kou, of misschien niet alleen daarvan. “Dat zien we wel.”
Bij de uitgang van het park laten we elkaar los voordat we bij onze fietsen komen. Er staat niemand die we kennen. Toch doen we het tegelijk, alsof we ook hiervoor al een wissel hebben geoefend.
Marcel schuift zijn sleutel in het slot. “Over de club…”
“We zeggen nog niets.”
Hij knikt, zichtbaar opgelucht. “En op school?”
“Ook niet. Eerst uitzoeken wat dit is.”
“Zonder schema?”
“Met één afspraak.”
“Welke?”
“Dat we tegen elkaar wel eerlijk zijn.”
Hij denkt er geen seconde over na. “Afgesproken.”
We fietsen samen naar de kruising. Daar remmen we zoals altijd tegelijk.
“Tot maandag,” zegt Marcel.
“Naast elkaar?”
Hij glimlacht. “Reken daar maar op.”
Ik kijk hem na tot hij de hoek om is. Daarna open ik mijn hand op het stuur. Mijn vingers voelen nog steeds alsof de zijne ertussen liggen.
Marcel pakte mijn hand terug.
Voorlopig is dat genoeg.