Koffie met een rietje. (deel 9)
De geschiedenis herhaalde zich. Marnix moest ook de volgende morgen vroeg uit de veren. Een geopend potje yoghurt, een appel in stukjes gesneden en een sinaasappel in partjes... Het ontbijt was weer netjes verzorgd. Hannes moest op consultatie naar het ziekenhuis. Hij ging er alleen naartoe.
In de wachtzaal tikte de klok trager dan elders. Toen eindelijk zijn naam werd afgeroepen, rechtte hij de schouders en volgde de verpleegkundige.
Eerst was links aan de beurt. Het gips werd opengezaagd met dat zenuwachtige slijpertje dat meer lawaai maakte dan gevaar opleverde. Zijn arm kwam tevoorschijn: stijf en nog steeds met het verbod om hem te bewegen. De hechtingen mochten eruit. De kleine zwarte draadjes die hun werk gedaan hadden, verdwenen zonder protest. De wondnaad zag er netjes uit. Hij was bijna trots op hoe mooi de snee genezen was.
Daarna mocht Hannes een nieuw gips kiezen.Tussen neutraal grijs en kinderlijk groen viel zijn blik op eentje vol kattenkopjes: allerlei poezen, sommige met scheve snorharen en veel te grote ogen. Hij moest erom lachen.
‘Die,’ zei hij beslist.
Even later zat zijn linkerarm verpakt in een bonte stoet nieuwsgierige katten. Alsof hij een kleine kattenbende mee naar huis zou nemen.
Rechts verliep minder feestelijk. Ook daar kwam opnieuw een kunststofgips, stevig en gesloten.
‘Doe maar honden,’ zei Hannes.
‘De honden zijn op.’
Toen de verpleegkundige voorzichtig een nieuwe rol poezengips om zijn arm draaide en het uithardende verband opnieuw over zijn elleboog kwam vast te zitten, zuchtte Hannes stilletjes. Dat knellende gevoel kende hij ondertussen te goed. Zijn arm moest weer in winterslaap.
‘Nog vier weken geduld,’ zei de arts.
Hannes knikte.Toen hij naar zijn armen keek en zag hoe tientallen poezen hem scheef aanstaarden, dacht hij dat geduld misschien draaglijker werd met een beetje kattengekte erbij.
Hij kreeg instructies om zijn schouders te bewegen. Links mocht zijn draagdoek af, rechts moest hij nog een week wachten. In rust legde hij beide armen het best in hoogstand. Op zijn armen steunen of tillen bleef verboden.
De vingers van zijn linkerhand hadden meer ruimte in het nieuwe gips. Toch slaagde hij er niet in de sleutel uit zijn broekzak te halen. Marnix had hem die ochtend een nette jeans aangetrokken voor zijn ziekenhuisbezoek. Na hopeloos gesukkel sprak Hannes een man aan die de sleutel van het appartement voorzichtig uit zijn voorste broekzak viste.
‘Een jonge kerel heeft me binnengelaten,’ berichtte Hannes na de begroetingskus bij Marnix’ thuiskomst.
‘Wil je me jaloers maken?’
‘Het was overmacht. Ik beloof je dat jij in de toekomst de enige zult zijn die het voorrecht krijgt in mijn zakken te tasten.’
‘Gaan we die toer op?’
‘Het is bijzonder leuk om jou te plagen.’
Marnix klaagde over de relatieve rust op het werk.
‘Er zijn enkele artsen met verlof en dat scheelt.’
‘Wees blij dat je het wat kalmer hebt. Met mij heb je meer dan genoeg last.’
‘Dit heet niet werken. Het is me een waar genoegen jou te mogen verzorgen.’
Marnix bekeek het nieuwe, definitieve gips.
‘Kinderen kiezen dit poezenmotief vaak.’
‘Noem jij me kinderlijk? Pas op of ik word kattig.’
Hij klauwde met zijn linkerhand in de richting van Marnix.
‘Dan zal ik je temmen. Moeilijk kan dat niet zijn op dit moment.’
Marnix hield de arm van Hannes tegen en ze keken elkaar uitdagend aan alsof ze gingen armworstelen.
Marnix liet Hannes vandaag niet kiezen.
‘Tijd voor je dagelijks toilet.’
Hannes begon zich uit te kleden in de slaapkamer. Na enkele seconden zwoegen, nam Marnix het over.
Bij Hannes was het bijna een zelfvervullende voorspelling wat er onder de waterstraal gebeurde. Omdat alles zo open en zichtbaar was, merkte Marnix het onmiddellijk op. Bij hem bleef die aanblik niet zonder gevolgen.
Ze keken elkaar aan, anders dan tijdens het plagerige moment van het armworstelen.
‘Dit is niet eerlijk,’ lachte Hannes. Hij probeerde niet zenuwachtig over te komen.
‘Wat precies?’ vroeg Marnix, al wist hij het antwoord waarschijnlijk al.
Hannes keek even weg.
‘Dat jij hier zo rustig blijft staan alsof dit een normale situatie is.’
‘Ik probeer professioneel te blijven,’ zei hij op serieuze toon.
‘In deze doorweekte boxer?’
Nu moest Marnix lachen.
‘Misschien is dat gedeeltelijk mislukt.’
Zijn hand bleef even op Hannes' schouder rusten. Geen verzorgende aanraking meer, eerder een aarzeling om ze weg te nemen.
De stilte tussen hen was geladen. Ze voelden allebei dat ze op het punt gekomen waren waarop terughoudendheid steeds kunstmatiger begon aan te voelen.
Marnix keek naar hem, lang genoeg om alle uitvluchten uit de weg te ruimen.
‘Ik weet niet goed waarom ik hier nog tegen probeer te vechten,’ zei hij uiteindelijk.
‘Omdat je verantwoordelijk bent voor mij?’
‘Misschien.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Of omdat ik mezelf blijf vertellen dat ik verantwoordelijk moet zijn.’
Hannes glimlachte voorzichtig.
‘En geloof je dat nog?’
Marnix antwoordde niet meteen.
Hij wilde voor Hannes zorgen. Dat was niet het enige wat hij voelde.
‘Nee,’ gaf hij toe. ‘Eigenlijk niet.’
Hannes liet zijn blik niet los.
‘Dat is goed.’
Marnix zette een kleine stap dichterbij.
‘Ik ben het beu om te doen alsof dit alleen maar zorgzaamheid is.’
Zijn stem klonk rustiger dan hij zich voelde.
‘Ik ook,’ zei Hannes.
De afstand tussen hen verdween vanzelf doordat geen van beiden nog een reden zag om die te bewaren.
Marnix liet zijn hand langs Hannes' nek glijden en bleef daar even rusten.
‘We zijn hier niet erg goed in,’ zei Hannes zacht.
‘Waarschijnlijk niet.’
‘Maar we weten wel wat er gebeurt.’
‘Ja.’
Hun voorhoofden raakten elkaar.
Marnix sloot zijn ogen. Toen hij ze weer opende, keek Hannes hem nog steeds aan.
Deze keer aarzelde geen van beiden.
Marnix boog zich voorover en kuste hem.
Toen ze weer afstand namen, bleef Hannes glimlachen.
‘Dat was duidelijker dan alle gesprekken die we hierover hadden kunnen voeren.’
‘Absoluut.’
‘Dus?’
Marnix streek even door zijn natte haar.
‘Dus ik denk dat we mogen stoppen met doen alsof dit ons overkomt.’
‘En beginnen toegeven dat we dit allebei willen?’
‘Ja.’
Hannes knikte tevreden.
‘Dat klinkt een stuk eenvoudiger.’
Hannes keek weer naar beneden, naar Marnix' donkere boxer die doorweekt tegen zijn lichaam plakte.
‘Die short helpt anders ook niet echt meer. Zonder maakt ons gelijkwaardig.’
‘Dat klopt waarschijnlijk.’
Hannes snoof geamuseerd. Daarna trok Marnix de natte boxer uit en legde hem over de rand van de douche.
Nu stonden ze allebei naakt in het koude licht van de badkamer.
Hannes was zich er de hele tijd van bewust geweest dat zijn eigen lichaam verraden had wat hij voelde. De warmte van het water was daar niet de oorzaak van geweest. Toen hij naar Marnix keek, zag hij dat ook hij niet onbewogen was gebleven. De doorweekte boxer had het nauwelijks verborgen. Zonder die laatste laag stof was er niets meer om achter weg te kruipen.
‘Zo. Gelijkwaardig!’
Geen van beiden keek weg.
De kus had niets veroorzaakt wat er niet al was. Hun lichamen maakten zichtbaar waar ze allebei al dagen omheen draaiden.
Toch was er geen haast. Geen van beiden zette een volgende stap.
De opluchting zat juist in het tegenovergestelde.
Ze hoefden niet langer te doen alsof dit alleen vriendschap was. Marnix zorgde niet langer enkel voor Hannes.
Marnix liet Hannes' blik over hem gaan.
‘Wetenschappelijk gezien lijkt de situatie behoorlijk duidelijk.’
Hannes grinnikte.
‘Dat lijkt me een redelijke conclusie.’
Marnix schudde zijn hoofd.
‘We hebben veel energie gestoken in ontkennen.’
‘Jij vooral.’
‘Dat geef ik toe.’
Zijn antwoord kwam zo snel dat Hannes moest lachen.
Ze stonden nog steeds naakt tegenover elkaar. Marnix pakte een handdoek.
‘Kom hier.’
Terwijl hij Hannes afdroogde, bleef de sfeer opmerkelijk rustig. De lust had haar scherpste rand verloren. Ze hoefden er vandaag niets mee te doen. Het besef dat ze elkaar wilden, was voldoende.
Toen Hannes droog was, nam Marnix een tweede handdoek voor zichzelf.
De koelere lucht van de woonkamer deed de warmte van de douche langzaam verdwijnen. Hun lichamen kwamen geleidelijk tot rust. De spanning ebde langzaam weg.
Marnix trok als eerste een droog kledingstuk aan.
‘Dat was waarschijnlijk de vreemdste douche van mijn leven.’
Daarna hielp hij Hannes met zijn T-shirt en pyjamashort.
Marnix had zich voorgesteld dat toegeven aan zijn gevoelens rust zou brengen.
In werkelijkheid had het vooral nieuwe zorgen gebracht. Nu stond er ineens iets op het spel. Hij keek naar de gesloten slaapkamerdeur. Het besef dat Hannes terug naar huis zou gaan en hij hem dan zou kwijt spelen, drong nu pas ten volle tot hem door. Toen Hannes sliep, bleef hij nog lang wakker liggen in de woonkamer.