De andere kant van de maan. (deel 1)
Een Sabbatjaar.
Als kind was ik al begeesterd door het idee om de wereld in te trekken. Ik moet het opgepikt hebben uit sprookjes. Daar trekken personages de wijde wereld in.
Ik woon niet ver van de kust in Jutland. Na veel aandringen kreeg ik toestemming van mijn ouders om samen met een vriendinnetje een zomernacht door te brengen in een shelter bij de zee. Ik was tien. Het was maar een paar kilometer van huis. Toch voelde het als een wereldreis. Later zou ik die shelter als de mijne beschouwen. Met toestemming van de gemeente mocht ik hem onderhouden. Samen met een aantal vriendinnen maakte ik met verf en kwast een pareltje van de binnenkant.
Als ik me verdrietig of boos voelde, ging ik naar het strand. De shelter werd een plek waar ik klasgenoten uit nodigde, waar ik ongefilterd sprak. Ik heb er vaak de zon zien ondergaan en de nacht gedeeld met een aantal van mijn beste vriendinnen.
Tijdens mijn studies pendelde ik dagelijks met de trein naar de stad. De shelter verdween naar de achtergrond. Mijn drang naar avontuur werd opnieuw gewekt toen ik kon deelnemen aan een studentenuitwisselingsprogramma. Drie maanden verbleef ik in Wenen tijdens mijn afstudeerjaar. Dat Oostenrijk Duitstalig is, was meegenomen. Naast Engels is Duits mijn derde taal.
Ik woonde bij een gastgezin. De vriendschap met de dochter des huizes, amper een jaar jonger dan ik, bleef.
Mijn ouders zijn gemakkelijk. Ze hebben wel een idee-fixe: je moet een plan hebben voor je iets onderneemt.
Mijn voornemen om na mijn studie een jaar door Europa te zwerven oogstte kritiek. Alleen als jonge vrouw, en dan nog een Deense met blauwe ogen, dat vroeg om problemen, vonden ze. Ik vond mijn plan zelf ook spannend.
Niet werken betekent geen inkomsten. Ik wilde geen jaar vakantie op hun kosten. Dus zocht ik werk. Al snel vond ik iets voor een paar maanden in Wenen. Via de ouders van mijn Weense vriendin Erika kon ik twee maanden aan de slag in het pretpark Prater.
Mijn plan om in september naar Italië te reizen werd afgeblazen.
‘Je bent mooi, blond en alleen,’ zei papa.
‘Je denkt in stereotypen,’ zei ik. ‘Ik kan mijn mannetje staan.’
‘Je bent alleen,’ zei hij.
Ik gaf mijn weerstand op. We vonden een compromis. Vanaf half september zou ik druiven gaan plukken in de Franse Elzas.
Mijn ouders gingen snel akkoord. In zijn jeugd had mijn vader gelijkaardige dingen gedaan. Bovendien ben ik zijn puppy.
Hij is een grote hondenliefhebber. We hebben altijd herdershonden gehad. Af en toe werd er gekweekt; soms hielden we er eentje. Alle honden gingen naar de hondenschool.
‘Een hond hoeft geen kunstjes te doen of perfect te luisteren,’ zegt papa. ‘Hij wil graag alles doen voor zijn baas. Discipline, ja, maar ook vrijheid.’
Soms denk ik dat hij die principes ook op mij toepaste.
Ik kom zelf afspraken na en ben betrouwbaar. In ruil heb ik veel vrijheid gekregen.
Ik apprecieer het dat mijn ouders bezorgd zijn ondanks het feit dat het me soms stoort.
Met een grote trekkersrugzak vertrok ik naar Wenen. Ik kon opnieuw terecht bij Erika. Dat stelde mijn ouders gerust.
Wenen kende een warme zomer. Ik werkte zes op zeven dagen en verdiende goed. Wie een pretpark bezoekt, is opgewekt, op drama’s door verloren voorwerpen en geschaafde knieën na. Eén dag per week trok Erika met me op. Als ik geen rondreis gepland had, was ik gebleven.
Het afscheid was pakkend.
‘Ik houd van je,’ fluisterde ze.
Ik geloofde haar. Zelf hield ik ook van Erika en met haar in mijn armen, had het afscheid iets fysiek. Tranen lieten we niet.
Via Zwitserland reisde ik verder. Ik bleef een paar nachten in Interlaken en gaf te veel geld uit aan uitstappen richting Eiger en Mönch. Vanuit Interlaken ging het naar Bazel. Daar stapte ik, zwaar beladen, van het Zwitserse deel van het station naar het Franse perron.
Na Mulhouse voelde ik nervositeit. In Colmar moest ik uitstappen. Mijn Frans was beperkt. Het zou volstaan.