Disclaimer:
Dit verhaal is niet gebaseerd op feiten. Elke overeenkomst met gebeurtenissen, personen, plaatsen en tijden berust dan ook op toeval.
VERLOREN ONSCHULD
Hoofdstuk 8
'Zeg is Jaap nog niet terug?' vroeg Jan Bloemendael terwijl hij de koffie voor zijn vrouw, twee kinderen en zichzelf op de tafel zette.
'Nee, ik had ook gedacht dat hij eerder zou zijn, maar … je weet het, jonge jongens, zijn waarschijnlijk gewoon de tijd vergeten,' zuchtte zijn vrouw.
'Straks mist hij zijn vriendje nog,' reageerde Marianne op slijmerige toon.
'Nou volgens mij chat hij daar altijd mee zo tegen een uur of elf,' zei Leon, 'dus daar heeft hij nog wel de tijd voor.' Op dat moment kwam Jaap de keuken ingelopen. Hij gooide zijn tas in de hal, en net voor hij ging zitten op de bank, tussen zijn broer en zus in, bedacht hij zich en ging eerst een kop koffie halen.
'En hoe was je weekend met Sander?' vroeg Lianne.
'Goed. We hebben ontzettend veel lol gehad samen.'
'Nog uit geweest?'
'Ja, gisteravond een pizzaatje gepakt en daarna even naar "Het Cafeetje", maar daar trof ik mijn grote vriend Hensbroek, en toen was voor mij de lol snel over.'
'Hoe komt het toch dat je zo’n hekel hebt aan die jongen,' vroeg zijn vader breed glimlachend.
'Ik denk dat ik erfelijk belast ben of zo. Had jij ook niet zo’n vreselijke hekel aan een man met diezelfde naam?' Jaap liet zijn opmerking vergezeld gaan van een knipoog.
'Praat me niet van die man!' begon zijn vader.
'Jan, alsjeblieft! Hou op! Ik wil niets meer over die man horen, en jij Jaap waag het niet om je vader nog een keer uit te dagen!'
'Hij begon,' verdedigde Jaap zich, 'niet ik!'
'Stil! Ik wil het Journaal horen!' En zo beëindigde Lianne de discussie op resolute wijze.
Na het Journaal deed iedereen mee met een spelletje Monopoly en de dames wisten op overtuigende wijze de heren uit te spelen en Lianne trok uiteindelijk aan het langste eind. Tegen elven ging Jaap naar boven. Hij hoefde zich niet meer te douchen en kon dus meteen achter de computer gaan om te chatten met Jelmer.
***
Jelmer zegt:
Hoe was je weekend?
Jaap zegt:
Uitstekend. Perfect. Wat moet ik er nog meer van zeggen!
Jelmer zegt:
En heb je je netjes gedragen?
Jaap zegt:
Hoe bedoel je?
Jelmer zegt:
Nou met die handjes boven de lakens en zo bedoel ik…
Jaap zegt:
Voor jou een vraag voor mij een weet
)Jelmer zegt:
Gemeen hoor! Maar … mag ik je iets persoonlijks, iets heel persoonlijks vragen?
Jaap zegt:
Je doet maar of ik antwoord is vers 2!
Jelmer zegt:
Oké. Heb jij ooit seks met iemand gehad?
Jaap zegt:
Yep.
Jelmer zegt:
Wat hebben jullie gedaan?
Jaap zegt:
Toen we bij elkaar waren hebben we ons afgetrokken en daarna elkaar nog een keer afgetrokken … en geloof me, dat was echt alles.
Jelmer zegt:
Gelukkig!
Jaap zegt:
Hoezo?
Jelmer zegt:
Nou … ik hoopte gewoon dat je niet al te actief was als je begrijpt wat ik bedoel.
Jaap zegt:
Ik geloof dat ik je wel begrijp. Nee, zover ga ik niet. Ik heb me altijd voorgenomen om het echte uit te stellen tot ik een jongen tref waarvan ik vreselijk veel hou! Is dat te romantisch?
Jelmer zegt:
Nee, denk het niet. Dat heb ik ook altijd gezegd. Ik wil niet neuken met iemand tot ik zeker van hem ben.
***
In de ouderlijke slaapkamer lagen Jan en Lianne gezellig samen te keuvelen. Allerhande onderwerpen hadden ze reeds aangesneden en toen het tijd werd om te gaan slapen, merkte Lianne dat Jaap de grote lamp op zijn kamer aan had gelaten en deze verspreidde hinderlijk licht in hun slaapkamer.
'Jan, wil jij hem even gaan vragen of hij die lamp uit kan doen?' vroeg ze liefelijk aan haar echtgenoot.
Jan kon haar niets weigeren, stapte het bed uit en liep naar Jaaps kamer toe. Hij klopte netjes aan en toen hij een "binnen" hoorde, liep hij door.
'Zeg, jongeman. Vind je het misschien goed dat ik dit licht even uitdoe?' En meteen voegde hij de daad bij het woord door de schakelaar in te drukken.
'Tuurlijk, pap. Sorry dat ik er niet aan gedacht had.'
'Geeft niets, jongen. Maak je het niet te laat?'
'Nee, hoor. Welterusten.'
'Jij ook!'
Bij de terugkeer in de slaapkamer merkte Jan de vrolijke glimlach op het gezicht van Lianne op. 'Waarom lach je zo naar me? Wil je nog …'
'Nee, ben je gek! Ik lach omdat ik een nieuwtje weet, maar je moet me beloven het niet verder te vertellen. Het is echt een geheimpje.'
'Tjonge, je maakt me nieuwsgierig zeg,' zei haar man terwijl hij in bed stapte. Hij vlijde zich tegen haar aan en liet zijn koude handen over haar warme lijf glijden.
'Hé, kappen zeg! Je maakt me helemaal koud!'
'Mmmm, dan kom je maar lekker bij me liggen. Ik weet wel …'
'Jan! Hou op! Wil je het weten of niet?'
'Ja, natuurlijk! Ik ben gek op geheimpjes, dat weet je toch.'
'Maar eerst beloven dat je het niet door zult vertellen, en er zeker niets over zult laten uitlekken. Ook niet per ongeluk!'
'Oké, ik beloof het.'
Nog eventjes hield Lianne de spanning er in door haar mond stijf dicht te houden. Maar toen vertelde ze: 'Sander is verliefd op Jaap.'
'Waaaaaaaaaaaaat? Sander verliefd op Jaap!'
'Sttttttttt, niet zo hard, joh! Straks hoort iedereen het.'
'Maar …'
'Ja, dat was mijn eerste reactie ook dus.'
'Van wie heb je het eigenlijk.'
'Zijn moeder. Marja vertelde het me vlak voor het weekend en natuurlijk mocht ik niets verder vertellen, maar dat geldt natuurlijk niet voor jou.'
Met een grote frons keek Jan haar aan.
'Nee, natuurlijk niet. Jij en ik zijn toch één?'
'Ja, natuurlijk, schat. Je hebt gelijk. Maar gut dat kan straks dus problemen opleveren.'
'Hoe bedoel je?'
'Nou, Sander verliefd op Jaap. Jaap verliefd op zijn chatvriendje. Zie je het voor je?'
'Ja, nog niet eens aan gedacht zo snel.'
'Vrouwen! Kijken ook nooit verder dan hun neus lang is.'
Lianne stompte van zich af, en nestelde zich daarna in de stevige armen van haar man. 'Denk je dat hij echt verliefd is op die andere jongen?'
'Weet het niet. Hij chat wel heel vaak met hem.'
'Ik hoop echt dat Sander en hij … ze zijn altijd al zulke goede vrienden geweest.'
'Ja, maar dat wil natuurlijk nog helemaal niets zeggen.'
'Kom? Als Jaap eenmaal weet dat Sander ook zo is dan …'
'Je gaat hem niet sturen, Lianne! Denk erom: bemoei je er niet mee!'
'Dat ben ik ook helemaal niet van plan. Marja en ik hebben afgesproken dat we ons er buiten zullen houden … '
'Hoezeer jullie ook anders zouden willen,' vulde Jan haar aan. Ze lachten naar elkaar.
'Ja, je wilt tenslotte toch het beste voor je kind. Niet dan?'
'Helemaal mee eens, lieve schat, maar je kind moet wel zelf kunnen kiezen.'
'Trouwens, heb jij Peter – de vader van Sander – nog voorgesteld om bij jou te komen werken?'
'Ja, heb ik gedaan.'
'En?'
'Nou, hij stond niet echt te springen, had ik het idee. Hij werkt natuurlijk ook al jaren bij Hensbroek. Gatverdamme, alleen al van die naam krijg ik het zuur. Voor Peter zou het heel erg wennen zijn. Hij heeft jaren erg zelfstandig gewerkt bij hem, en bij mij zal hij toch een heel andere positie innemen.'
'Ik hoop echt dat hij zo verstandig is het te doen, want ik ben bang dat Hensbroek hem meesleurt in zijn ondergang.'
'Daar is alleen maar het wachten op. En eigenlijk hoop ook ik van ganser harte dat Peter dan bij hem weg is.'
'Zullen we gaan slapen?'
Dat vond Jan een prima idee.
De maandag kwam, en er restte de familie nog bijna vijf dagen voor ze vrijdag op vakantie zouden gaan. Jan rondde op kantoor de laatste zaken af en zorgde ervoor dat hij met een gerust hart een paar weken er tussenuit zou kunnen gaan. Marianne en Leon verdienden hun zakcentje, en Jaap en Lianne begonnen die dag met het schilderen van het huis. Gelukkig was het niet meer zo heet dan de dagen daarvoor en konden ze mooi het buitenwerk doen. Het ging goed en woensdagochtend klaarden ze hun klus. Elke avond had Jaap met Jelmer gechat en ze hadden afgesproken dat ze na Jaaps vakantie elkaar zouden ontmoeten. Jaap voelde echt vlinders in zijn buik als hij met Jelmer praatte, en had het gevoel echt verliefd te zijn. Het was een prettig gevoel, en telkens weer verlangde hij naar zijn ontmoeting met Jelmer ook al was dat dan nog via internet.
Tegen zevenen die woensdagavond stapte Jaap op zijn fiets om naar het feest van Sander te gaan. Hij had een tasje met wat spullen onder zijn snelbinders gedaan voor het geval hij zou blijven slapen, hetgeen een mogelijkheid was. Sander was in maart jarig, maar vierde zijn verjaardag altijd in juli in de week dat zijn ouders op vakantie gingen. Het was niet zo’n feestje van "als de kat van huis is dansen de muizen op tafel" zo was Sander gewoon niet. Een heel net feestje op zich. De vrienden en wat andere aanhang waren verzameld en Jaap kwam als laatste binnen. Toen hij zijn fiets in de tuin parkeerde, hoorde hij de muziek reeds en boven dat alles uit de stem van Job Hensbroek. Oh ja, bijna vergeten dat die kwal er ook zou zijn, dacht hij. Hij liep naar binnen, begroette Sander en gaf hem een klein cadeautje. Het eigenlijke cadeau had hij al in maart gehad, want toen hadden ze zijn verjaardag ook al gevierd op de dag zelf. Het was een geinige boel. Iedereen vermaakte zich prima, en het bier vloeide rijkelijk. Jaap liep zijn vrienden langs en maakte kennis met Eric het broertje van David, een van de jongens die ook nooit iets met Job had opgehad. Eric was meegekomen omdat hij anders alleen thuis had moeten blijven en toen David aan Sander gevraagd had of het goed was dat hij hem meenam, had die natuurlijk geen bezwaar gehad. Nadat hij al zijn vrienden langs geweest was, overzag Jaap vanaf een rustig plekje het feestgedruis. Fatsoenlijk praten met elkaar was er niet echt bij met de volumeknop op 10! Terwijl hij zo stond te kijken en te denken, voelde hij ineens de aanwezigheid van iemand achter zich. Langzaam draaide hij zijn hoofd om en zag Job staan.
'Hé, als je daar mijn grote vriend van die grote afstand niet hebt,' begon hij.
'Ah, je hebt er dus toch iets van meegenomen, blijkt.'
'Ja, ik ben niet helemaal dom. Ik weet gewoon dat je me niet mag, maar dat wil niet zeggen dat ik jou niet mag.'
Jaap keek hem een beetje daas aan.
'Zal ik een biertje voor je halen?'
'Nee, laat maar kan ik heus zelf wel doen.'
'Zeur niet, man!' Job beende weg richting de tap. Met twee glazen bier kwam hij terug en overhandigde er een aan Jaap. 'Op je gezondheid!' zei Job terwijl hij een forse slok nam.
Jaap nam ook een slok. Het koele vocht gleed lekker door zijn keel. Job bleef bij hem staan en praatte tegen hem, terwijl Jaap luisterde en af en toe wat knikte.
Job haalde nog een glas bier en toen hij terugkwam, bleef hij bij Jaap staan praten.
Sander vond het allemaal maar vreemd. Bijna vanaf het moment dat Jaap binnengekomen was, stond hij daar nu al met Job te kletsen. Eerst had hij een rondje langs de feestgangers gemaakt, en nu stond hij daar al de hele tijd met Hensbroek te praten. En dan maar zeggen dat hij een hekel aan die gast heeft, dacht Sander toen hij beiden ineens hard hoorde lachen. Iedereen keek op en de twee proestten het uit.
'Alles goed, Jaap,' vroeg Sander toen hij bij de twee aankwam.
'Ja hoor, prima! Job is een prima kerel en echt als je hem wat beter kent is hij een moordgozer.' Opnieuw lachten de twee.
'Oké dan.' En Sander liep weg. Hij snapte er niets van. Het feest duurde tot twaalf uur en toen Jaap zich opmaakte om weg te gaan, was Sander opnieuw verbaasd. 'Je zou toch blijven slapen?'
'Ah, dat kan een andere keer wel. Ik ga nu naar huis. C ya!'
Sander begreep er niets meer van. Dit was niet de Jaap die hij kende. Die zou niet zo maar, zo weggaan. En zeker dat stomme "C ya!" was niet iets dat hij bij Jaap hoorde. Job bleef als laatste over en toen ook deze afscheid nam, overkeek Sander de rommel die achtergebleven was. Nee, dit was niet Jaap. Jaap zou gebleven zijn om samen met hem de rommel op te ruimen. Dat hadden ze altijd zo gedaan, toch? Sander was kwaad. 'Shit!!!' vloekte hij. Hij gaf een trap tegen een lege chipszak en liep de trap op naar boven. Morgen de rotzooi maar wegwerken.
Wordt vervolgd …
Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk
©Lucky Eye, december 2025
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.