De jongens barsten samen wat zenuwachtig in lachen uit, hun blikken kruisen elkaar met een mix van onzekerheid en spanning. Ze voelen alle twee aan dat het misschien beter is om eerst hun kerstmaaltijd rustig samen af te maken; het geeft ze even de tijd om alles te laten bezinken.
Na het eten ruimen ze samen de tafel af. Hun handen raken elkaar af en toe als ze de vaatwasser inruimen; tussen hen hangt een verwachtingsvolle sfeer.
Tom stelt voor om in de woonkamer te gaan zitten. Zodra ze samen op de bank zitten, kijkt hij Joost even aan, een blik vol verlangen. Joost neemt voorzichtig het initiatief en trekt Tom naar zich toe. Er hangt tederheid in de lucht wanneer hun hoofden dichterbij komen, tot hun lippen elkaar eindelijk vinden in een zachte, liefdevolle kus die alles zegt wat ze niet durven uit te spreken. Langzaam wordt het zoenen intenser, alsof de rest van de wereld ver weg is en alleen zij nog bestaan.
Daarna lijkt alles als vanzelf te gaan, alsof ze elkaar eindelijk gevonden hebben. Hun verlangen krijgt de ruimte en ze gaan door elkaar teder te zoenen. Met elke kus groeit hun vertrouwen en durven ze elkaar steeds dichter bij te laten komen. Hun handen helpen onwennig maar liefdevol om laagjes kleding los te maken, tot alleen hun boxers nog resteren. Op dat moment stokt het spel eventjes en hangt er een verwachtingsvolle stilte tussen hen in.
Joost voelt zijn hart sneller slaan en denkt: ‘dit is het moment waar ik zo naar verlangde: durven we samen écht alles te laten zien?’ Met een schuchtere glimlach besluit hij het uit te spreken: “Ik wil je al zo lang helemaal zien. Zullen we?”
Tom antwoordt zacht: “Ja” en Joost weet: nu hoef ik me nergens meer voor te schamen. Hun boxers verdwijnen op de grond.
“Val ik je tegen?” grapt Tom, toch met een beetje onzekerheid in zijn stem.
Joost schudt zijn hoofd, oprecht: “Nee, helemaal niet. Ik?”
Tom kijkt hem aan en zegt zonder aarzeling: “Waarom zou je tegenvallen? Je bent prachtig.”
Joost glimlacht breed. “Jij bent ook zo mooi, Tom.”
Hun lippen vinden elkaar opnieuw, dit keer intenser en met meer lef. Hun handen verkennen wat tot nu toe onbereikbaar leek en in elkaars nabijheid voelt alles veilig. “Wil je dit?” vraagt Joost zacht. Voorzichtig gaat hij naar dat stukje van Tom waar hij altijd al zo nieuwsgierig naar was. Daarna gaat het weer als vanzelf en verwennen ze elkaar.
Wanneer hun ademhaling langzaam weer tot rust komt, blijven ze even stil liggen en zoeken elkaars blik. Joost ziet een zachte, verliefde glans in Toms ogen en glimlacht.
“Je kijkt zo gelukkig... Ben ik net zo doorzichtig?” vraagt hij zachtjes.
Tom lacht, een beetje verlegen: “Het straalt van je af. Bij mij ook?”
Joost knikt. “Absoluut. Ik heb me nog nooit zo gevoeld als nu.”
Tom trekt een speels gezicht, zijn ogen twinkelen: “Is dat een spelletje waar je iets mee kunt?”
Joost schudt zijn hoofd en kijkt Tom aan. “Nee, daar begin ik niet aan. Ik beleef het veel liever echt, met jou zo dicht bij me. Dit was de eerste keer dat ik zo’n hoogtepunt bereikte zonder er zelf moeite voor te doen. Het voelde geweldig.”
Tom glimlacht, zichtbaar ontroerd: “Voor mij was het ook de eerste keer. Ik verlang er nu alweer naar.”
Joost grijnst ondeugend: “Ik ook. Vandaag minimaal nog één keer, als het aan mij ligt.”
Beide jongens kijken elkaar intens aan, hun blikken gevuld met een mengeling van spanning en tederheid. Het besef dat ze samen nog een paar dagen ongestoord van elkaar kunnen genieten, geeft een bevrijdend gevoel. De ruimte om zichzelf te kunnen zijn, zonder rekening te hoeven houden met anderen, maakt dat elk moment kostbaar voelt.
Joost glimlacht dankbaar. De vreugde die hij nu ervaart overstijgt wat hij ooit heeft gekend. Ze zijn allebei zoekende. Dat maakt de reis juist spannend. Er is geen haast, geen druk. Ze hoeven het alleen te laten gebeuren, het samen ontdekken.
Met die gedachte buigt Joost zich naar Tom toe, en hun lippen vinden elkaar opnieuw. De zoen is gevuld met verlangen en vertrouwen. Elke aanraking voelt weer als een nieuwe golf van geluk. Ze geven zich over aan het moment. Wanneer ze samen het hoogtepunt bereiken, is er geen schaamte om hoe snel dat ging, alleen een glimlach, tevredenheid, samen schoonmaken, samen verder gaan.
“Zullen we nog even iets anders doen voordat we naar bed gaan?” stelt Joost zachtjes voor. “Ik weet wel ongeveer wat er gebeurt als we daar straks liggen. Ik wil graag nog wat energie overhouden. Wat zou jij graag willen doen?”
Tom glimlacht en denkt even na. “Misschien een film kijken?” stelt hij voor.
“Goed idee. Heb je iets liggen dat de moeite waard is?” vraagt Joost nieuwsgierig.
Tom neemt hem mee naar de kast onder de tv en samen kijken ze naar de rijen met dvd’s. Joost pakt er eentje die hem onbekend voorkomt. “Is dat wat? Of, beter nog: wil jij die graag samen met mij zien?”
Tom kijkt Joost aan, een zachte glimlach om zijn lippen. “Wat ik vandaag het liefst zie, ben jij. Een film mag best aanstaan, mijn aandacht blijft bij jou.”
Ze nestelen zich dicht tegen elkaar op de bank. Tom heeft twee grote badhanddoeken neergelegd, zodat ze comfortabel kunnen liggen. Joost neemt plaats, Tom vlijt zich op zijn rug neer, zijn hoofd rustend op Joost’ benen.
De film begint. Na amper tien minuten fluistert Joost: “We kunnen best stoppen hoor. Ik zie geen film, ik zie alleen jou. Jou vind ik veel mooier…” Zonder aarzeling stopt Tom de film.
Joost kijkt Tom aan. “Ik zou graag met je willen praten.” begint hij aarzelend. “We kennen elkaar pas net, misschien één dag goed, en er is nog zoveel dat ik van je wil weten. Wat denk jij over hoe wij samen kunnen zijn, als we echt iets met elkaar krijgen?
Als we al jaren beste vrienden waren, zou ik wel aanvoelen hoe jij met dingen omgaat, nu is alles nog zo nieuw. Bijvoorbeeld: wil jij dat we het onze ouders vertellen, en wanneer zou je dat willen doen? Hoe zie jij het op seksueel gebied? Zijn er dingen die je wel graag wilt proberen? Zijn er dingen waarvan je denkt: dat liever niet?”
“Je stelt een hoop vragen, Joost,” antwoordt Tom zacht, terwijl zijn blik die van Joost zoekt. “Wat betreft seks: dat is voor mij allemaal ook nieuw. Jij bent mijn eerste vriend, tot nu toe heb ik alleen een beetje bij mezelf geëxperimenteerd. Wat wij samen net deden was voor het eerst voor mij. Ik weet dat er nog zoveel meer mogelijk is. Ik wil dat we daarin samen ontdekken wat goed voelt voor ons allebei. Als ik iets probeer wat jij niet fijn vindt, zeg het gewoon tegen me, dan stop ik. Het belangrijkste vind ik dat we elkaar vertrouwen en niet hoeven te haasten. Laten we gewoon kijken waar het ons samen brengt.”
Hij glimlacht verlegen voordat hij verdergaat: “Wat betreft mijn ouders: ik wil het ze meteen vertellen, nog voordat ze terug zijn of zodra ze thuiskomen. Zo weten ze meteen wie jij voor mij bent, en kunnen we ons ook vrij voelen als jij hier bent. Dan is het niet meer alsof je zomaar een vriend bent die langskomt, neen: gewoon mijn vriend. Dan hoeven we ons nergens voor te verstoppen, kunnen we gewoon samen op mijn kamer zijn, zonder dat iemand zomaar binnenkomt. Hooguit hoor je iemand roepen dat het eten klaar is, verder hoeven we ons niet te verschuilen. Zo zie ik het, Joost.”
Joost glimlacht en knikt instemmend. “Dat voel ik precies hetzelfde. Mijn ouders hoeven ook niet lang onwetend te blijven. Verder zijn er thuis bij ons eigenlijk geen regels over gestoord worden op mijn kamer. Het gebeurt eerlijk gezegd bijna nooit. Toch lijkt het me verstandig als we daar samen duidelijke afspraken over maken. Weet je, het lijkt me geweldig als jij bij mij zou mogen blijven slapen, net zoals ik bij jou mag. Het is eigenlijk een gek idee dat we zo’n gesprek voeren terwijl we elkaar pas sinds anderhalve dag écht leren kennen.”
Tom lacht zachtjes. “Het blijft inderdaad onwerkelijk. We kwamen elkaar jarenlang bijna elke ochtend tegen bij het zwemmen. We spraken elkaar nauwelijks. Nu, door één onverwachte storing, zijn we ineens zo dichtbij gekomen en verliefd.”
Joost pakt voorzichtig Toms hand en vervolgt: “Er is nog zoveel wat ik van je wil weten. Wat is belangrijk voor jou? Ik weet dat jij doordeweeks vaak in het zwembad te vinden bent, terwijl ik alleen ‘s ochtends zwem. De weekenden zijn bij mij meestal vrij. Hoe zit dat bij jou? Of ben je naast huiswerk nog met andere dingen bezig, ook in het weekend?”
“Zwemmen betekent veel voor me, het is echt een groot deel van wie ik ben. Toch droom ik er niet van om er mijn toekomst van te maken. Het trainen zelf, het steeds een beetje beter worden, daar haal ik mijn plezier uit. Winnen is mooi meegenomen, toch is het niet alles. Zolang ik het kan combineren met school, wil ik er volop voor blijven gaan. Om echt helemaal bij de top tien te horen, zou ik eigenlijk ook ‘s avonds moeten blijven trainen. Voor nu heb ik dat er nog voor over. Eerlijk gezegd weet ik niet hoe lang dat zo blijft. In het weekend besteed ik natuurlijk tijd aan huiswerk, dat moet nu eenmaal gebeuren. Op zondag doen we thuis soms iets samen, gewoon als gezin. Het is niet verplicht hoor, Merel, mijn zusje, doet ook niet altijd mee. Dus ja, als het huiswerk en misschien een zwemwedstrijd achter de rug zijn, heb ik in het weekend meestal best wat tijd over voor mezelf.”
Joost knikt begrijpend. “Huiswerk is voor mij een vergelijkbaar verhaal, soms veel, soms valt het mee. Als het lukt, maak ik het in de loop van de week alvast, zodat ik in het weekend extra tijd heb. Jij bent de oudste thuis, ik ben de middelste. Ik heb een oudere zus en een jonger zusje. Mijn oudste zus heeft weleens een vriendje gehad, nu even niet. Dat was nooit iets heel serieus, denk ik; het ging meestal vrij geruisloos voorbij. Tja, wanneer is een relatie eigenlijk serieus? Vind jij dat onze relatie serieus is? Ik heb het gevoel van wel, zelfs al ‘kennen’ we elkaar pas twee dagen van dichtbij.”
Tom lacht zacht, zijn ogen vol hoop op Joost gericht. “We staan nog helemaal aan het begin, alles is nog nieuw. Als ik eerlijk ben, laat ik het graag gewoon gebeuren. Ik ben verliefd op jou. Van mij mag dit gevoel voor altijd blijven. Voor nu… stel ik voor dat we lekker mijn bed opzoeken. Samen.”