Twee werelden, één zwembad. Deel 4. Samen op school.

Plaats hier je eigen verhalen.
Gesloten
Wimmie
Berichten: 351
Lid geworden op: wo 01 jan 2020, 23:09
Vul het getal in: 123

Twee werelden, één zwembad. Deel 4. Samen op school.

Bericht door Wimmie » zo 22 nov 2026, 06:56

Een paar dagen later begint het schooljaar echt. Bayani’s zusjes gaan met ons mee: Tala is vijftien, Althea dertien. Om acht uur staat er een taxi klaar met drie rijen zitplaatsen. Met ons vieren rijden we rechtstreeks naar school. Bayani kijkt even naar de lege plek.
“Vorig jaar hadden we een busje. Dan moesten we onderweg nog anderen ophalen.”
Hij leunt achterover.
“Benieuwd of dit het hele jaar zo blijft.”

Bij de ingang wil ik achter Bayani aan lopen, maar hij blijft staan.
“Weet jij de weg nog?”
Ik pak ons rooster erbij. Eerste verdieping, lokaal twaalf, maak ik uit de code op. Ik kijk hem aan. Hij wacht. Goed, dan probeer ik het zelf. Pas bij de deur knikt hij.
“Zie je wel.”

Er zitten al een paar leerlingen in de klas. Een van hen heet Leo en komt ook uit Nederland. Ik begin meteen in het Nederlands, blij dat ik even niet naar woorden hoef te zoeken. Hij antwoordt in het Engels. “In de klas spreken we Engels, zodat iedereen ons kan volgen. Buiten de klas mag het wel.”
“O, ja, natuurlijk.” zeg ik, nu ook in het Engels. Ik kijk even naar de anderen. Daar moet ik op letten.

Als de mentor binnenkomt, begroet iedereen hem. Ik kom net iets later met mijn groet. Daarna kunnen we gaan zitten. Bayani wijst naar het tafeltje naast hem. Ik schuif aan en leg mijn rooster neer. De weg naar het lokaal vind ik inmiddels zelf. Het is toch prettig dat ik niet alles zelf uit hoef te zoeken.

Zodra we compleet zijn, heet de mentor me welkom. Elf leerlingen, met mij erbij. Hij vertelt dat ik dit schooljaar bij hen in de klas zit en vraagt of ik mezelf wil voorstellen. Bayani heeft me gewaarschuwd, ik weet ongeveer wat ik wil zeggen. Nu alleen nog in het Engels.

“Ik ben Meinte, ik kom uit Nederland. Mijn vader werkt een jaar in Manila. Ik wil graag meemaken hoe het is om in een ander land te wonen en mijn ouders vinden het goed dat ik dit jaar meega. Nu zit ik hier.”
Ik kijk de klas rond.
“Ik zwem graag en heb me al aangemeld voor de zwemclub. Bayani ken ik van het zwembad bij ons thuis. We zijn buren.
Mijn moeder is arts en blijft in Nederland. Ze komt in de vakanties op bezoek, minstens een week per keer. Tot die tijd beeldbellen we.”
Ik haal even adem.
“Ik zal haar missen. Zijn er nog vragen?”

Ik wacht. Niemand steekt een hand op. Gelukkig. Voorlopig heb ik zelf nog vragen genoeg.

Daarna stellen de anderen zich voor. Ik probeer bij iedere naam iets te onthouden. Leo lukt wel. Bij de rest hoop ik dat ze het niet erg vinden als ik het straks nog eens vraag.

Het schooluniform valt gelukkig mee: een sportief shirt met het schoolembleem en een bijpassende korte broek. Van elke kleur heb ik een set. Ik kijk even naar de shirts van de anderen. Zo anders zie ik er niet uit. De lange broeken blijven voorlopig in mijn kast. Buiten is het er te warm voor; binnen houden de school en het resort de temperatuur aangenaam. Die broeken kunnen wachten tot de terugreis.

Dan beginnen de lessen. Mijn Engels is goed genoeg om alles te volgen, een hele dag luisteren, antwoorden en aantekeningen maken in die taal is iets anders. Soms weet ik precies wat ik wil zeggen en ontbreekt me net dat ene woord. Tegen de avond duizelt mijn hoofd.

Om half één zitten we met elkaar in de aula voor een warme lunch. Geen boterhammen uit een trommel, zoals thuis.
Daarna gaan de lessen verder tot half drie. Wie een activiteit heeft, blijft langer op school; de anderen worden naar huis gebracht. Met huiswerk, uiteraard. Vijf dagen per week. Daarin verschilt deze school weinig van de mijne in Nederland.

Bayani en ik hebben hetzelfde rooster en trainen drie dagen per week bij de zwemclub. We kunnen samen terug. Tala en Althea rijden mee als ze tegelijk klaar zijn. Soms zitten we weer met ons vieren in de taxi, soms hebben Bayani en ik de ruimte voor onszelf.

Na de eerste dagen zoek ik minder vaak naar woorden. In onze klas van elf zitten leerlingen met hetzelfde profiel bij elkaar, we volgen alle lessen samen. Dat helpt: ik leer niet alleen onderwijs in het Engels beter kennen, maar ook de mensen. Iedereen helpt als ik vastloop. Meestal kijk ik eerst naar Bayani. Soms beantwoordt hij mijn vraag voordat ik die kan stellen.

Op de middagen zonder zwemclub gaan we na thuiskomst ons eigen zwembad in. Zo noemen we het inmiddels, al staan er natuurlijk ook ligstoelen voor andere gasten. In het weekend zwemmen we vaak vroeg. Het is nooit echt druk; we hebben meestal alle ruimte om elkaar uit te dagen.

Na twee weken heb ik mijn draai gevonden. Ik ken de weg, het rooster voelt vertrouwd en in de taxi hoef ik niet meer na te gaan of ik iets vergeet. Toch valt me iets op. Mijn dagen spelen zich bijna helemaal af op school en in het resort. In Nederland fiets ik naar school, de zwemclub, naar pap of even naar een winkel. Hier is alles binnen handbereik. Mijn klasgenoten zie ik op school; Bayani zie ik bijna overal. Ook pap rijdt vooral heen en weer tussen zijn kantoor en ons appartement. We wonen in Manila, maar hoeveel krijgen we eigenlijk van de stad mee?

Bij het avondeten leg ik mijn vork neer.
“Pap, vind jij ook dat we steeds op dezelfde plekken zitten? School, hier. Voor jou kantoor, hier.”
Hij knikt.
“Dat valt mij ook op. Het is makkelijk, alleen daarvoor zijn we niet naar de andere kant van de wereld gekomen.”
Hij denkt even na.
“Als het zo blijft, moeten we zelf iets ondernemen. Vraag eens hoe dat voor Bayani is. Hij woont hier al zijn hele leven.”

De volgende keer dat we zwemmen, vraag ik het hem.
“Pap en ik komen bijna nergens anders dan hier en op school of kantoor.” zeg ik. “Is dat voor jou ook zo?”
Bayani glimlacht.
“Ik vroeg me al af wanneer je daarover zou beginnen. Grotendeels wel. Hier, school en nog één andere activiteit.”
Hij haalt zijn schouders op.
“Manila is groot. Sommige vrienden wonen zo ver weg dat je niet even langsgaat. Op school zie ik ze iedere dag.”
“Thuis pak ik gewoon de fiets. Naar pap, of naar iemand uit mijn klas om aan een opdracht te werken. Hier moet ik eerst overleggen of de chauffeur me kan brengen en ophalen.”
Ik kijk naar het appartementengebouw.
“Alles is geregeld; even zelf ergens heen gaan is lastig.”
“Dat snap ik.” zegt Bayani. “Voor mij is dit gewoon. Voor jou niet.”

Hij kijkt me even aan. “Je fietst naar je vader? Wonen je ouders niet bij elkaar?”
“Nee. Ik woon bij mam en ga in het weekend naar pap, als hij in Nederland is. Hij reist veel voor zijn werk.”
Ik laat mijn voeten door het water gaan.
“Dat is ook de reden waarom ze uit elkaar zijn. Mam wil geen partner die er meestal niet is.”
Bayani zegt niets, ik voeg eraan toe: “Ze hebben geen ruzie. Als er iets is, praten we er met ons drieën over. Net als over dit jaar.”
“Dan snap ik het.” zegt hij. “Fijn dat ze nog met elkaar kunnen praten.”
Ik knik.
“Ja. Alleen zitten we nu niet meer altijd aan dezelfde tafel.”

Pap en ik besluiten op werk- en schooldagen in het appartement te ontbijten. Het restaurant bewaren we voor het weekend. We kopen brood en beleg in de supermarkt van het resort. Met de tas in mijn hand loop ik naast hem terug naar de lift. Zelfs voor boodschappen hoeven we het terrein niet af.
“Makkelijk, hè?” zegt pap.
“Ja.” zeg ik. Dat is het ook. Toch denk ik aan mijn fiets thuis. Daar moet ik trappen als ik ergens wil komen. Daar kies ik tenminste zelf waarheen.

Gesloten