Twee werelden, één zwembad. Deel 3. Samen zwemmen.
Geplaatst: za 21 nov 2026, 06:56
Tijdens het avondeten vertel ik dat ik morgenochtend om acht uur met Bayani afgesproken heb.
“Samen zwemmen. Dan merk ik meteen hoe goed hij is.” Ik neem een slok.
“Kan ik hem wat meer over school vragen.”
“Ook over Bayani zelf misschien?” zegt oma. Ze glimlacht. “Het is fijn dat je hier zo snel iemand ontmoet met wie het klikt.”
Pap knikt. “Daar heb je geluk mee. Ik ben wel benieuwd hoe het zit. Hij woont naast het resort, werkt bij het zwembad en gaat naar de internationale school.”
Daar ben ik ook benieuwd naar. Alleen wil ik morgenochtend niet met een vragenlijst naast hem gaan staan. Ik kan zelf ook iets vertellen.
Pap schuift een schaal naar me toe. Hij bestelt vanavond verschillende Filipijnse gerechten om te delen. Ik schep eerst voorzichtig op, al snel neem ik nog een beetje. “Hoe weet jij wat je moet kiezen?”
“Ik ben hier al twee weken, weet je nog?” Hij wijst naar de schalen.
“Mijn collega’s vertellen me welke gerechten ik echt moet proberen. Elke avond test ik er een paar. Dit zijn tot nu toe mijn favorieten.” Ik proef nog een hap. Op dit soort voorwerk van pap heb ik niets tegen.
De volgende ochtend staat Bayani al bij het zwembad als ik tegen acht uur aankom. We groeten elkaar en duiken het water in. De eerste banen zwemmen we rustig naast elkaar. Dan versnelt hij. Ik doe mee. Zonder iets af te spreken maken we er een wedstrijd van. Bij de kant kijken we allebei even wie er het eerst is. Veel scheelt het niet. Bij vlinderslag blijf ik hem wel voor.
Na een flink aantal banen zwemmen we rustig uit. Aan de kant zet ik mijn zwembril op mijn voorhoofd. “Mag ik iets vragen? Hoe zit dat eigenlijk, met jouw huis naast het resort en je werk hier?”
“Mijn ouders zijn de eigenaars.” zegt hij. “We wonen ernaast. In de vakantie mag ik best meehelpen, vinden ze.” Hij haalt zijn schouders op. “Ik heb twee jongere zusjes. Het is de bedoeling dat ik het resort later overneem. Daarom ga ik naar de internationale school. Voor dit werk heb je met mensen uit allerlei landen te maken.” Hij kijkt me aan. “Hoe kom jij hier terecht?”
“Mijn vader werkt hier een jaar. Dat valt ongeveer samen met een schooljaar, dus ik vroeg of ik mee mag. En nu sta ik hier.” Ik maak een gebaar naar het zwembad. “Bij jou in de buurt, straks op jouw school. Met dit bad erbij. Ik kan het slechter treffen.”
“Hoe oud ben je eigenlijk?” vraagt Bayani.
“Zeventien. Jij?”
“Ook.”
“Buren, dezelfde school, even oud. Straks zitten we nog in dezelfde klas.” Ik ga op de rand zitten, met mijn voeten in het water. “Hoe is het daar?”
Bayani komt naast me zitten. “Wat wil je weten?”
“Of je het er naar je zin hebt. En in welk jaar je zit. Of het moeilijk is.”
“Rustig aan.” zegt hij lachend.
“Ik heb nog twee jaar tot mijn eindexamen. De klassen zijn klein, dus de leraren kennen je goed. Ze houden rekening met wat je interessant vindt en er is veel sport.” Hij beweegt zijn voeten door het water. “Ik heb het er naar mijn zin. Als ik mijn huiswerk bijhoud, haal ik meestal goede cijfers.” Dan kijkt hij omhoog naar het gebouw. “Waar woon jij precies?”
“Op de derde verdieping. Volgens mij daar.” Ik wijs naar onze ramen en balkons. “Het bedrijf van pap huurt het appartement. Drie slaapkamers, dus oma kan nu bij ons logeren en mam later ook. Zij is arts in een ziekenhuis. Ze plant haar bezoeken rond de vakanties, minstens een week per keer.”
Bayani volgt mijn hand met zijn ogen.
“Dan zijn we echt buren.” Hij kijkt weer naar mij.
“Samen zwemmen lijkt me wel wat. Alleen is ook fijn, zo dicht bij huis, jij laat me harder werken.” Hij grijnst.
“Vooral met vlinderslag. Ga je bij de zwemclub op school?”
“Is er een zwemclub? Ik ken alleen het zwembad van de website.” Ik draai me naar hem toe. “Zit jij daarbij?”
“Ja. We trainen na de lessen. Daarna brengt de bus je naar huis, net als bij de andere activiteiten. We oefenen techniek en houden onderlinge wedstrijdjes. Sommige zwemmers doen ook mee aan wedstrijden op nationaal niveau. Zo goed ben ik niet.” Hij kijkt naar het bad. “Ik word wel beter. Je kunt je gewoon aanmelden.”
“Dat ga ik zeker doen. Hier kunnen we ook blijven zwemmen.”
“Morgen weer om acht uur?”
“Graag. Daarna ga ik met pap en oma Manila bekijken. Overdag ben ik weg.”
Bayani laat zich van de rand in het water zakken.
“Nu nog een paar banen doen?”
“Kan je nog?” vraag ik. Hij zet zich af voordat ik het water in ben.
Ik ga achter hem aan. We wisselen de slagen af en proberen elkaar bij te houden. De ene keer tik ik de kant het eerst aan, de andere keer hij. Als we stoppen, leun ik met mijn armen op de rand.
“Volgens mij kunnen we elkaar beter maken.” zeg ik.
“Als ik jouw beste slag leer en jij de mijne…”
“Dan winnen we allebei.” zegt Bayani.
“Alleen heb jij dan niets meer om over op te scheppen.” Ik spat wat water zijn kant op.
We klimmen eruit, drogen ons af en trekken onze shirts aan. Samen lopen we naar binnen. In de hal moet hij de andere kant op. Ik wijs naar het trappenhuis.
“Tot morgen. Geen vlinderslag oefenen zonder mij.”
“Ik beloof niets.” Hij steekt zijn hand op en loopt weg.
Boven komt oma net uit haar slaapkamer. Pap zit achter zijn scherm. Ik voel mijn armen nog als ik de deur achter me dichttrek.
“Lekker gezwommen?” vraagt oma.
“Heerlijk. Bayani is ongeveer even snel als ik. Soms sneller, dat zeg ik liever niet te hard. We spreken voorlopig elke ochtend af. Hij zit bij de zwemclub op school. Daar wil ik ook bij.”
Pap draait zich om. “Goed idee. Dan leer je meteen nog meer mensen kennen.”
Ik kleed me om en we gaan ontbijten. Terwijl ik mijn bord vul, bespreken pap en oma de plannen voor vandaag.
We gaan naar Intramuros, de oude Spaanse stad: het fort, de San Augustin-kerk, de kathedraal en Casa Manila. Tussen de middag eten we daar ergens. Paps chauffeur kent Manila door en door. Hij helpt ons op weg en blijft in de buurt voor als we hem nodig hebben. Ik hoef alleen in te stappen. Mam had wel gelijk met dat gespreide bedje.
We zijn er de hele dag zoet mee. De chauffeur weet steeds waar we heen moeten, zodat we weinig tijd kwijt zijn met zoeken. Pas laat komen we terug. Oma is moe; bij het avondeten raakt ze niet uitgepraat over ons bezoek.
De dagen krijgen een prettig ritme. Eerst zwem ik met Bayani, daarna trek ik met pap en oma de stad in. Op een avond wandelen we over de boulevard en blijven we staan voor de wereldberoemde zonsondergang. Mijn telefoon zit vol foto’s voor mam. Ik stuur haar elke dag wat foto’s. Bijna bij elke foto heb ik iets te vertellen.
Op een middag blijft oma in het appartement en ga ik met pap naar de internationale school. We krijgen een rondleiding en praten met de mentor van mijn klas. Ik wacht tot er ruimte is voor een vraag.
“Komt Bayani toevallig bij mij in de klas?” De mentor bevestigt het. Ik probeer niet te breed te glimlachen. Bij mijn persoonlijke coach vraag ik naar de zwemclub. Ik kan me meteen aanmelden. Dat doe ik voordat ik weer buiten sta.
In de auto leun ik achterover.
“Bayani in mijn klas. Dat scheelt wel.” Pap knikt.
“Een bekend gezicht op je eerste dag.” Ik kijk naar buiten. De school is nog steeds nieuw; ik hoef er niet meer helemaal alleen naar binnen.
De volgende ochtend vertel ik het Bayani voordat we het water in gaan.
“We komen bij elkaar in de klas. En ik doe mee met de zwemclub.” Hij grijnst.
“Dan zie ik je dus niet alleen hier.” Daar heb ik voorlopig geen bezwaar tegen.
Een dag later brengen we oma naar het vliegveld. Ze blijft vertellen hoe fijn ze het vindt om een week met ons samen te zijn. Bij het afscheid slaat ze haar armen om me heen.
“Jij gaat je hier wel redden.” zegt ze. Ik knik, houd haar nog even vast. In het appartement staat haar slaapkamerdeur open. Het is vreemd hoe snel een lege kamer opvalt.
De ochtend na oma’s vertrek stappen Bayani en ik voor het eerst samen in de schoolbus. Nog geen lessen vandaag: we krijgen uitleg over het komende jaar. Ook de clubs houden bijeenkomsten om afspraken te maken. Bij de zwemclub kijk ik rond naar de andere leerlingen. Dit zijn de mensen met wie ik straks train. Bayani is er ook. Ik schuif bij hem aan.
Met mij erbij telt onze klas elf leerlingen: zes jongens en vijf meisjes. Ik probeer de namen te onthouden terwijl we ons rooster en de eerste opdrachten krijgen. Voor sommige vakken gebruiken we boeken, voor andere werken we digitaal. Langzaam wordt de school meer dan een gebouw waar ik de weg nog niet ken. Ik krijg zin om te beginnen.
Nog een paar dagen. Tot die tijd spreken Bayani en ik om negen uur af, na het ontbijt. Zijn vakantiebaantje zit erop. Als ik bij het bad aankom, heeft hij zijn zwembril al in zijn hand.
“Vandaag begin ik met vlinderslag.” zegt hij.
Ik lach en leg mijn handdoek neer. Dat jaar lijkt ineens een stuk minder lang.
“Samen zwemmen. Dan merk ik meteen hoe goed hij is.” Ik neem een slok.
“Kan ik hem wat meer over school vragen.”
“Ook over Bayani zelf misschien?” zegt oma. Ze glimlacht. “Het is fijn dat je hier zo snel iemand ontmoet met wie het klikt.”
Pap knikt. “Daar heb je geluk mee. Ik ben wel benieuwd hoe het zit. Hij woont naast het resort, werkt bij het zwembad en gaat naar de internationale school.”
Daar ben ik ook benieuwd naar. Alleen wil ik morgenochtend niet met een vragenlijst naast hem gaan staan. Ik kan zelf ook iets vertellen.
Pap schuift een schaal naar me toe. Hij bestelt vanavond verschillende Filipijnse gerechten om te delen. Ik schep eerst voorzichtig op, al snel neem ik nog een beetje. “Hoe weet jij wat je moet kiezen?”
“Ik ben hier al twee weken, weet je nog?” Hij wijst naar de schalen.
“Mijn collega’s vertellen me welke gerechten ik echt moet proberen. Elke avond test ik er een paar. Dit zijn tot nu toe mijn favorieten.” Ik proef nog een hap. Op dit soort voorwerk van pap heb ik niets tegen.
De volgende ochtend staat Bayani al bij het zwembad als ik tegen acht uur aankom. We groeten elkaar en duiken het water in. De eerste banen zwemmen we rustig naast elkaar. Dan versnelt hij. Ik doe mee. Zonder iets af te spreken maken we er een wedstrijd van. Bij de kant kijken we allebei even wie er het eerst is. Veel scheelt het niet. Bij vlinderslag blijf ik hem wel voor.
Na een flink aantal banen zwemmen we rustig uit. Aan de kant zet ik mijn zwembril op mijn voorhoofd. “Mag ik iets vragen? Hoe zit dat eigenlijk, met jouw huis naast het resort en je werk hier?”
“Mijn ouders zijn de eigenaars.” zegt hij. “We wonen ernaast. In de vakantie mag ik best meehelpen, vinden ze.” Hij haalt zijn schouders op. “Ik heb twee jongere zusjes. Het is de bedoeling dat ik het resort later overneem. Daarom ga ik naar de internationale school. Voor dit werk heb je met mensen uit allerlei landen te maken.” Hij kijkt me aan. “Hoe kom jij hier terecht?”
“Mijn vader werkt hier een jaar. Dat valt ongeveer samen met een schooljaar, dus ik vroeg of ik mee mag. En nu sta ik hier.” Ik maak een gebaar naar het zwembad. “Bij jou in de buurt, straks op jouw school. Met dit bad erbij. Ik kan het slechter treffen.”
“Hoe oud ben je eigenlijk?” vraagt Bayani.
“Zeventien. Jij?”
“Ook.”
“Buren, dezelfde school, even oud. Straks zitten we nog in dezelfde klas.” Ik ga op de rand zitten, met mijn voeten in het water. “Hoe is het daar?”
Bayani komt naast me zitten. “Wat wil je weten?”
“Of je het er naar je zin hebt. En in welk jaar je zit. Of het moeilijk is.”
“Rustig aan.” zegt hij lachend.
“Ik heb nog twee jaar tot mijn eindexamen. De klassen zijn klein, dus de leraren kennen je goed. Ze houden rekening met wat je interessant vindt en er is veel sport.” Hij beweegt zijn voeten door het water. “Ik heb het er naar mijn zin. Als ik mijn huiswerk bijhoud, haal ik meestal goede cijfers.” Dan kijkt hij omhoog naar het gebouw. “Waar woon jij precies?”
“Op de derde verdieping. Volgens mij daar.” Ik wijs naar onze ramen en balkons. “Het bedrijf van pap huurt het appartement. Drie slaapkamers, dus oma kan nu bij ons logeren en mam later ook. Zij is arts in een ziekenhuis. Ze plant haar bezoeken rond de vakanties, minstens een week per keer.”
Bayani volgt mijn hand met zijn ogen.
“Dan zijn we echt buren.” Hij kijkt weer naar mij.
“Samen zwemmen lijkt me wel wat. Alleen is ook fijn, zo dicht bij huis, jij laat me harder werken.” Hij grijnst.
“Vooral met vlinderslag. Ga je bij de zwemclub op school?”
“Is er een zwemclub? Ik ken alleen het zwembad van de website.” Ik draai me naar hem toe. “Zit jij daarbij?”
“Ja. We trainen na de lessen. Daarna brengt de bus je naar huis, net als bij de andere activiteiten. We oefenen techniek en houden onderlinge wedstrijdjes. Sommige zwemmers doen ook mee aan wedstrijden op nationaal niveau. Zo goed ben ik niet.” Hij kijkt naar het bad. “Ik word wel beter. Je kunt je gewoon aanmelden.”
“Dat ga ik zeker doen. Hier kunnen we ook blijven zwemmen.”
“Morgen weer om acht uur?”
“Graag. Daarna ga ik met pap en oma Manila bekijken. Overdag ben ik weg.”
Bayani laat zich van de rand in het water zakken.
“Nu nog een paar banen doen?”
“Kan je nog?” vraag ik. Hij zet zich af voordat ik het water in ben.
Ik ga achter hem aan. We wisselen de slagen af en proberen elkaar bij te houden. De ene keer tik ik de kant het eerst aan, de andere keer hij. Als we stoppen, leun ik met mijn armen op de rand.
“Volgens mij kunnen we elkaar beter maken.” zeg ik.
“Als ik jouw beste slag leer en jij de mijne…”
“Dan winnen we allebei.” zegt Bayani.
“Alleen heb jij dan niets meer om over op te scheppen.” Ik spat wat water zijn kant op.
We klimmen eruit, drogen ons af en trekken onze shirts aan. Samen lopen we naar binnen. In de hal moet hij de andere kant op. Ik wijs naar het trappenhuis.
“Tot morgen. Geen vlinderslag oefenen zonder mij.”
“Ik beloof niets.” Hij steekt zijn hand op en loopt weg.
Boven komt oma net uit haar slaapkamer. Pap zit achter zijn scherm. Ik voel mijn armen nog als ik de deur achter me dichttrek.
“Lekker gezwommen?” vraagt oma.
“Heerlijk. Bayani is ongeveer even snel als ik. Soms sneller, dat zeg ik liever niet te hard. We spreken voorlopig elke ochtend af. Hij zit bij de zwemclub op school. Daar wil ik ook bij.”
Pap draait zich om. “Goed idee. Dan leer je meteen nog meer mensen kennen.”
Ik kleed me om en we gaan ontbijten. Terwijl ik mijn bord vul, bespreken pap en oma de plannen voor vandaag.
We gaan naar Intramuros, de oude Spaanse stad: het fort, de San Augustin-kerk, de kathedraal en Casa Manila. Tussen de middag eten we daar ergens. Paps chauffeur kent Manila door en door. Hij helpt ons op weg en blijft in de buurt voor als we hem nodig hebben. Ik hoef alleen in te stappen. Mam had wel gelijk met dat gespreide bedje.
We zijn er de hele dag zoet mee. De chauffeur weet steeds waar we heen moeten, zodat we weinig tijd kwijt zijn met zoeken. Pas laat komen we terug. Oma is moe; bij het avondeten raakt ze niet uitgepraat over ons bezoek.
De dagen krijgen een prettig ritme. Eerst zwem ik met Bayani, daarna trek ik met pap en oma de stad in. Op een avond wandelen we over de boulevard en blijven we staan voor de wereldberoemde zonsondergang. Mijn telefoon zit vol foto’s voor mam. Ik stuur haar elke dag wat foto’s. Bijna bij elke foto heb ik iets te vertellen.
Op een middag blijft oma in het appartement en ga ik met pap naar de internationale school. We krijgen een rondleiding en praten met de mentor van mijn klas. Ik wacht tot er ruimte is voor een vraag.
“Komt Bayani toevallig bij mij in de klas?” De mentor bevestigt het. Ik probeer niet te breed te glimlachen. Bij mijn persoonlijke coach vraag ik naar de zwemclub. Ik kan me meteen aanmelden. Dat doe ik voordat ik weer buiten sta.
In de auto leun ik achterover.
“Bayani in mijn klas. Dat scheelt wel.” Pap knikt.
“Een bekend gezicht op je eerste dag.” Ik kijk naar buiten. De school is nog steeds nieuw; ik hoef er niet meer helemaal alleen naar binnen.
De volgende ochtend vertel ik het Bayani voordat we het water in gaan.
“We komen bij elkaar in de klas. En ik doe mee met de zwemclub.” Hij grijnst.
“Dan zie ik je dus niet alleen hier.” Daar heb ik voorlopig geen bezwaar tegen.
Een dag later brengen we oma naar het vliegveld. Ze blijft vertellen hoe fijn ze het vindt om een week met ons samen te zijn. Bij het afscheid slaat ze haar armen om me heen.
“Jij gaat je hier wel redden.” zegt ze. Ik knik, houd haar nog even vast. In het appartement staat haar slaapkamerdeur open. Het is vreemd hoe snel een lege kamer opvalt.
De ochtend na oma’s vertrek stappen Bayani en ik voor het eerst samen in de schoolbus. Nog geen lessen vandaag: we krijgen uitleg over het komende jaar. Ook de clubs houden bijeenkomsten om afspraken te maken. Bij de zwemclub kijk ik rond naar de andere leerlingen. Dit zijn de mensen met wie ik straks train. Bayani is er ook. Ik schuif bij hem aan.
Met mij erbij telt onze klas elf leerlingen: zes jongens en vijf meisjes. Ik probeer de namen te onthouden terwijl we ons rooster en de eerste opdrachten krijgen. Voor sommige vakken gebruiken we boeken, voor andere werken we digitaal. Langzaam wordt de school meer dan een gebouw waar ik de weg nog niet ken. Ik krijg zin om te beginnen.
Nog een paar dagen. Tot die tijd spreken Bayani en ik om negen uur af, na het ontbijt. Zijn vakantiebaantje zit erop. Als ik bij het bad aankom, heeft hij zijn zwembril al in zijn hand.
“Vandaag begin ik met vlinderslag.” zegt hij.
Ik lach en leg mijn handdoek neer. Dat jaar lijkt ineens een stuk minder lang.