Twee werelden, één zwembad. Deel 2. Bayani.
Geplaatst: vr 20 nov 2026, 06:58
Een lange vlucht ken ik inmiddels wel. Dat maakt deze niet korter. We vertrekken ’s avonds van Schiphol, nagezwaaid door mam en vliegen in twaalf uur naar Taipei. Daar stappen mensen uit en komen nieuwe passagiers aan boord. Wij blijven zitten. Daarna moeten we nog tweeënhalf uur, naar Manila. Ik eet, kijk wat, loop een stukje en kijk opnieuw hoe lang we nog moeten. Na zestien en een half uur ben ik zelfs op businessclass uitgekeken.
We zijn in het donker vertrokken en komen in het donker aan. Halfzeven ’s avonds, plaatselijke tijd. Pap staat ons op te wachten; hij heeft al twee weken voorsprong. Terwijl de chauffeur ons met oma’s koffer naar de auto brengt, slaat pap een arm om me heen.
“Je spullen zijn er ook. Alles ligt al in je kasten.” Ik kijk hem aan.
“Mijn kleding is hier eerder ingeburgerd dan ik?”
Tijdens de rit probeer ik door het raam iets van mijn nieuwe woonplaats te zien. Vooral lichten en duisternis. Tegen de tijd dat we bij het resort stoppen, wil ik eigenlijk alleen nog naar bed. In de ontvangsthal kijk ik toch even rond. Alles glimt en ziet er even luxueus uit. Pap krijgt oma’s koffer aangereikt, ik hang mijn rugzak over één schouder en we volgen pap naar de liften.
Ons appartement ligt op de derde verdieping, aan de zeekant. Pap wijst naar buiten.
“Daar ligt het zwembad. En daarachter het strand.”
Ik zie wat verlichte stukken tuin en verder vooral mijn eigen spiegelbeeld in het raam. Het uitzicht moet tot morgen wachten.
Oma pakt haar koffer uit. Ik open mijn kast en verplaats een paar stapels. Zo. Nu is het tenminste een beetje mijn kast. Daarna eten we in het restaurant dat dag en nacht openblijft. Handig, vind ik, al hoop ik voorlopig vooral de hele nacht te slapen. Even later kruip ik in bed. Mijn eigen spullen liggen om me heen, de kamer ruikt en klinkt nog vreemd. Hier zal ik een jaar slapen.
De volgende ochtend ben ik veel te vroeg wakker. Ik blijf even liggen, mijn hoofd is al bezig met alles wat ik nog niet heb gezien. In de woonkamer zit pap achter zijn scherm.
“Nu al?” vraagt hij.
“Mijn hoofd denkt van wel.” Hij glimlacht.
“Ga eerst douchen. Als oma wakker is, gaan we ontbijten.”
Na het douchen stap ik het balkon naast mijn kamer op. Nu zie ik pas wat pap heeft bedoeld. Onder me liggen de tuin, een groot zwembad en twee kleinere baden. Daarachter het strand en de baai. Ik pak mijn telefoon en maakte foto’s voor mam. Bij het zwembad zoom ik in. Daar wil ik heen.
Als ik weer in de woonkamer kom, hoor ik oma’s douche. Pap kijkt op.
“Over een kwartier naar beneden?” Ik knik.
“Dan ga ik alvast het zwembad bekijken.”
Ik kies de trap en volg beneden de Engelse bordjes. Het is vreemd om met zo’n vakantiegevoel door die gangen te lopen terwijl dit geen vakantie is. Over een paar maanden zal ik hier waarschijnlijk gedachteloos mijn weg vinden. Nu moet ik zelfs nog zoeken naar de uitgang.
Rond het zwembad staan ligstoelen en parasols. Ik loop tot aan de rand en kijk naar het water. Straks. Eerst ontbijten. Op mijn horloge zie ik dat ik alweer terug moet.
In het restaurant loop ik met mijn blad met bord langs het buffet. Croissants, ham, kaas, dat ken ik. Daarnaast staan Filipijnse gerechten die ik niet meteen kan thuisbrengen. Ik wil dit jaar nieuwe dingen proberen heb ik mezelf voorgenomen. Eerst kijk ik toch waar oma mee terugkomt.
Tijdens het ontbijt vertelt pap over zijn eerste weken. Zijn secretariaat is bezet, zijn auto met chauffeur geregeld en het werk begonnen. Dan komt hij bij mijn school. Ik leg mijn bestek neer.
“Ben je er al geweest?”
“Ja. Ik heb ook met je persoonlijke coach gepraat. Iedere leerling heeft er een.”
“En mijn klas?”
“Zonder jou tien leerlingen. Het niveau sluit aan op wat je in Nederland deed.”
Tien. Dat klinkt overzichtelijk. Alsof iedereen het meteen zal merken als ik iets niet begrijp.
Oma wil Manila graag bekijken. Ze heeft met opa heel wat van de wereld gezien toen hij, net als pap, die internationale topfunctie bij het bedrijf had. Hier is ze nog nooit geweest.
“We hoeven niet vandaag alles al.” zegt ze. Daar ben ik het mee eens. Ik heb twee weken om te wennen voordat school begint. Eén ochtend zonder vliegtuig of auto lijkt me een goed begin.
Oma kijkt me over haar kopje aan.
“Jij hebt dat zwembad zeker al gevonden?”
“Alleen bekeken. Dat telt niet.”
“Dan gaan we daar straks zitten. Jij het water in, ik mijn boek in.”
Pap blijft in het appartement werken. We spreken af elkaar bij de lunch weer te zien.
Ik trek mijn zwembroek en een shirt aan, pak een handdoek uit de voorraad op mijn kamer, mijn zwembril en loop met oma naar beneden. Nu hoef ik de bordjes al bijna niet meer te lezen.
Er is bijna niemand bij het zwembad. Op een stoel zit een jongen van ongeveer mijn leeftijd. Op zijn shirt staat ‘Pool Attendant’. Hij kijkt op als we langskomen. Ik knik naar hem en leg mijn handdoek op een ligstoel naast die van oma.
Eerst loop ik langs de rand. Twee meter diep aan de ene kant, anderhalve meter aan de andere. Ik duik aan de diepe kant in het water en begin rustig met borstcrawl. Na een paar banen voer ik het tempo op. Dit ken ik. Water, ademhalen, de volgende slag. Alleen mijn keerpunten gaan niet meteen goed: zonder baanlijnen met einde voor de muur mis ik mijn houvast. Ik probeer het nog eens. En nog eens. Als het eindelijk lekker loopt, zwem ik uit en klim op de kant.
Oma leest verder terwijl ik naast haar ga liggen. Pas als ze haar hoofdstuk uit heeft, legt ze haar e-reader neer.
“Weet je dat ik trots op je ben?”
Ik draai mijn hoofd naar haar toe.
“Omdat mijn keerpunt eindelijk lukt?”
“Ook,” zegt ze, “vooral omdat je zelf met dit plan kwam. Een paar vakanties bij je vader was makkelijker geweest. Jij wilde hier echt wonen.” Ze kijkt even naar het zwembad.
“Een jaar is niet niks.”
“Misschien zit het in de familie.” zeg ik. “Opa reisde de wereld rond. Pap ook. Dan kan ik moeilijk achterblijven.”
“Je kunt best achterblijven als je dat wilt.” Ze glimlacht.
“Doe eerst dit jaar. Dan je eindexamenjaar. De rest van de wereld loopt niet weg.”
“Goed. Eerst dit zwembad.” Ik ga overeind zitten. “Hoe lang zou het zijn? Twintig meter, denk ik.”
“Daar zit iemand aan wie je dat kunt vragen.”
Oma pakt haar e-reader weer op.
Ik loop naar de jongen op de stoel. Pas vlak bij hem bedenk ik dat ik nu Engels moet praten. “Spreek je Engels?” vraag ik. Niet mijn sterkste opening.
“Ja.” zegt hij met een glimlach.
“Jij ook, hoor ik.” Zijn Engels klinkt een stuk gemakkelijker dan het mijne op dit moment.
Ik wijs naar het water. “Hoe lang is het bad?”
“Twintig meter.” Ik had het goed geschat.
“Je zwemt goed.” zegt hij. “Ik zag je net.”
“Dank je. Thuis zwem ik vaak. Meestal in een vijfentwintigmeterbad, soms in eentje van vijftig meter.” Over zwemmen praten gaat ineens een stuk makkelijker.
“Ik zwem ook graag.” Hij schuift iets naar voren op zijn stoel.
“Ik ben Bayani.”
“Meinte.”
Hij probeert mijn naam uit te spreken en kijkt vragend naar me. Ik zeg hem nog een keer voor, wat langzamer.
“Dat moet ik oefenen.” zegt hij.
“Ik ben hier een jaar. Je hebt tijd genoeg.”
“Dan zie ik je vast vaker. Ik werk hier van maandag tot en met vrijdag, van negen tot twee. Daarna neemt iemand anders het over.” Hij kijkt over het lege bad.
“Nu is het rustig. De schoolvakanties hier zijn voorbij en er zijn weinig buitenlandse gasten.”
“Mooi voor mijn keerpunten.” zeg ik. “Zit ik tenminste niemand in de weg.”
Hij lacht. Ik wijs naar mijn ligstoel.
“Ik ga straks nog een keer.”
Bij oma vertel ik hoe hij heet. Ze kijkt even naar hem. “Zou hij dit alleen in de vakantie doen? Hij lijkt me ongeveer zo oud als jij.” Ik heb hem van alles over het zwembad gevraagd, dat nog niet.
“Ik zal het vragen.”
Eerst ga ik weer het water in. Deze keer schoolslag heen en vlinderslag terug. Na een paar banen beginnen mijn spieren te protesteren. Nog één terug, besluit ik. Vlinderslag blijft mijn lievelingsslag, ook als ik me halverwege afvraag waarom eigenlijk.
Als ik weer op de kant sta, blijf ik bij Bayani staan. Ik veeg het water uit mijn gezicht.
“Werk je hier het hele jaar?”
“Nee, alleen tot mijn school begint. Mijn ouders vinden dat ik in de vakantie best iets kan doen.”
Ik kijk naar het lege bad.
“Je zei toch dat de schoolvakanties al voorbij zijn?”
“Die van de scholen hier wel. Ik zit op de internationale school. Wij hebben een ander vakantierooster.”
“International School Manila?” vraag ik.
Hij knikt.
“Daar ga ik ook naartoe!” zeg ik. “Voor een jaar. Mijn vader werkt hier een jaar en ik woon bij hem. Gisteravond zijn mijn oma en ik aangekomen. Zij blijft ruim een week.” Het komt er bijna in één adem uit.
“De school regelt het vervoer.” zegt Bayani. “Dan zitten we waarschijnlijk in dezelfde schoolbus.”
“Woon je hier vlakbij?”
Hij wijst opzij. “Naast het resort. Daar staat ons huis.”
“We zijn buren én schoolgenoten.” Ik kijk naar zijn shirt. Dat had ik niet verwacht toen ik hem daar op die stoel zag zitten.
“Bovendien zwemmen we allebei.” zegt hij. “Alleen mag ik tijdens mijn werk niet het water in. Voor die tijd wel. Soms zwem ik ’s morgens om acht uur.”
“Morgen ook?” vraag ik. “Dan kom ik ook.”
We spreken af bij het grote bad. Acht uur. Als ik naar oma terugloop, merkt ik dat ik grijns.
“En?” vraagt ze. Ik ga op de rand van mijn ligstoel zitten.
“Hij zit op mijn school. En hij woont hiernaast. Waarschijnlijk gaan we met dezelfde bus.”
“Dat is een mooi begin.”
“Morgen gaan we samen zwemmen. Dan kan ik hem van alles vragen.”
Oma glimlacht. “Misschien heb je je eerste vriend al gevonden.”
“Misschien.”
Ik kijk even naar Bayani. Hij steekt zijn hand op en ik zwaai terug. “Ik hoop het.”
Bij de lunch vertel ik pap over Bayani. “Je boft.” zegt hij.
“Nu ken je al iemand voordat school begint.”
Ik knik. Natuurlijk weet ik nog niet of we vrienden zullen worden. Ik weet niet eens hoe oud hij precies is. Voor morgenochtend heb ik een afspraak. Niet met pap of oma, niet omdat er iets geregeld moet worden. Gewoon met iemand die ook graag zwemt.
We zijn in het donker vertrokken en komen in het donker aan. Halfzeven ’s avonds, plaatselijke tijd. Pap staat ons op te wachten; hij heeft al twee weken voorsprong. Terwijl de chauffeur ons met oma’s koffer naar de auto brengt, slaat pap een arm om me heen.
“Je spullen zijn er ook. Alles ligt al in je kasten.” Ik kijk hem aan.
“Mijn kleding is hier eerder ingeburgerd dan ik?”
Tijdens de rit probeer ik door het raam iets van mijn nieuwe woonplaats te zien. Vooral lichten en duisternis. Tegen de tijd dat we bij het resort stoppen, wil ik eigenlijk alleen nog naar bed. In de ontvangsthal kijk ik toch even rond. Alles glimt en ziet er even luxueus uit. Pap krijgt oma’s koffer aangereikt, ik hang mijn rugzak over één schouder en we volgen pap naar de liften.
Ons appartement ligt op de derde verdieping, aan de zeekant. Pap wijst naar buiten.
“Daar ligt het zwembad. En daarachter het strand.”
Ik zie wat verlichte stukken tuin en verder vooral mijn eigen spiegelbeeld in het raam. Het uitzicht moet tot morgen wachten.
Oma pakt haar koffer uit. Ik open mijn kast en verplaats een paar stapels. Zo. Nu is het tenminste een beetje mijn kast. Daarna eten we in het restaurant dat dag en nacht openblijft. Handig, vind ik, al hoop ik voorlopig vooral de hele nacht te slapen. Even later kruip ik in bed. Mijn eigen spullen liggen om me heen, de kamer ruikt en klinkt nog vreemd. Hier zal ik een jaar slapen.
De volgende ochtend ben ik veel te vroeg wakker. Ik blijf even liggen, mijn hoofd is al bezig met alles wat ik nog niet heb gezien. In de woonkamer zit pap achter zijn scherm.
“Nu al?” vraagt hij.
“Mijn hoofd denkt van wel.” Hij glimlacht.
“Ga eerst douchen. Als oma wakker is, gaan we ontbijten.”
Na het douchen stap ik het balkon naast mijn kamer op. Nu zie ik pas wat pap heeft bedoeld. Onder me liggen de tuin, een groot zwembad en twee kleinere baden. Daarachter het strand en de baai. Ik pak mijn telefoon en maakte foto’s voor mam. Bij het zwembad zoom ik in. Daar wil ik heen.
Als ik weer in de woonkamer kom, hoor ik oma’s douche. Pap kijkt op.
“Over een kwartier naar beneden?” Ik knik.
“Dan ga ik alvast het zwembad bekijken.”
Ik kies de trap en volg beneden de Engelse bordjes. Het is vreemd om met zo’n vakantiegevoel door die gangen te lopen terwijl dit geen vakantie is. Over een paar maanden zal ik hier waarschijnlijk gedachteloos mijn weg vinden. Nu moet ik zelfs nog zoeken naar de uitgang.
Rond het zwembad staan ligstoelen en parasols. Ik loop tot aan de rand en kijk naar het water. Straks. Eerst ontbijten. Op mijn horloge zie ik dat ik alweer terug moet.
In het restaurant loop ik met mijn blad met bord langs het buffet. Croissants, ham, kaas, dat ken ik. Daarnaast staan Filipijnse gerechten die ik niet meteen kan thuisbrengen. Ik wil dit jaar nieuwe dingen proberen heb ik mezelf voorgenomen. Eerst kijk ik toch waar oma mee terugkomt.
Tijdens het ontbijt vertelt pap over zijn eerste weken. Zijn secretariaat is bezet, zijn auto met chauffeur geregeld en het werk begonnen. Dan komt hij bij mijn school. Ik leg mijn bestek neer.
“Ben je er al geweest?”
“Ja. Ik heb ook met je persoonlijke coach gepraat. Iedere leerling heeft er een.”
“En mijn klas?”
“Zonder jou tien leerlingen. Het niveau sluit aan op wat je in Nederland deed.”
Tien. Dat klinkt overzichtelijk. Alsof iedereen het meteen zal merken als ik iets niet begrijp.
Oma wil Manila graag bekijken. Ze heeft met opa heel wat van de wereld gezien toen hij, net als pap, die internationale topfunctie bij het bedrijf had. Hier is ze nog nooit geweest.
“We hoeven niet vandaag alles al.” zegt ze. Daar ben ik het mee eens. Ik heb twee weken om te wennen voordat school begint. Eén ochtend zonder vliegtuig of auto lijkt me een goed begin.
Oma kijkt me over haar kopje aan.
“Jij hebt dat zwembad zeker al gevonden?”
“Alleen bekeken. Dat telt niet.”
“Dan gaan we daar straks zitten. Jij het water in, ik mijn boek in.”
Pap blijft in het appartement werken. We spreken af elkaar bij de lunch weer te zien.
Ik trek mijn zwembroek en een shirt aan, pak een handdoek uit de voorraad op mijn kamer, mijn zwembril en loop met oma naar beneden. Nu hoef ik de bordjes al bijna niet meer te lezen.
Er is bijna niemand bij het zwembad. Op een stoel zit een jongen van ongeveer mijn leeftijd. Op zijn shirt staat ‘Pool Attendant’. Hij kijkt op als we langskomen. Ik knik naar hem en leg mijn handdoek op een ligstoel naast die van oma.
Eerst loop ik langs de rand. Twee meter diep aan de ene kant, anderhalve meter aan de andere. Ik duik aan de diepe kant in het water en begin rustig met borstcrawl. Na een paar banen voer ik het tempo op. Dit ken ik. Water, ademhalen, de volgende slag. Alleen mijn keerpunten gaan niet meteen goed: zonder baanlijnen met einde voor de muur mis ik mijn houvast. Ik probeer het nog eens. En nog eens. Als het eindelijk lekker loopt, zwem ik uit en klim op de kant.
Oma leest verder terwijl ik naast haar ga liggen. Pas als ze haar hoofdstuk uit heeft, legt ze haar e-reader neer.
“Weet je dat ik trots op je ben?”
Ik draai mijn hoofd naar haar toe.
“Omdat mijn keerpunt eindelijk lukt?”
“Ook,” zegt ze, “vooral omdat je zelf met dit plan kwam. Een paar vakanties bij je vader was makkelijker geweest. Jij wilde hier echt wonen.” Ze kijkt even naar het zwembad.
“Een jaar is niet niks.”
“Misschien zit het in de familie.” zeg ik. “Opa reisde de wereld rond. Pap ook. Dan kan ik moeilijk achterblijven.”
“Je kunt best achterblijven als je dat wilt.” Ze glimlacht.
“Doe eerst dit jaar. Dan je eindexamenjaar. De rest van de wereld loopt niet weg.”
“Goed. Eerst dit zwembad.” Ik ga overeind zitten. “Hoe lang zou het zijn? Twintig meter, denk ik.”
“Daar zit iemand aan wie je dat kunt vragen.”
Oma pakt haar e-reader weer op.
Ik loop naar de jongen op de stoel. Pas vlak bij hem bedenk ik dat ik nu Engels moet praten. “Spreek je Engels?” vraag ik. Niet mijn sterkste opening.
“Ja.” zegt hij met een glimlach.
“Jij ook, hoor ik.” Zijn Engels klinkt een stuk gemakkelijker dan het mijne op dit moment.
Ik wijs naar het water. “Hoe lang is het bad?”
“Twintig meter.” Ik had het goed geschat.
“Je zwemt goed.” zegt hij. “Ik zag je net.”
“Dank je. Thuis zwem ik vaak. Meestal in een vijfentwintigmeterbad, soms in eentje van vijftig meter.” Over zwemmen praten gaat ineens een stuk makkelijker.
“Ik zwem ook graag.” Hij schuift iets naar voren op zijn stoel.
“Ik ben Bayani.”
“Meinte.”
Hij probeert mijn naam uit te spreken en kijkt vragend naar me. Ik zeg hem nog een keer voor, wat langzamer.
“Dat moet ik oefenen.” zegt hij.
“Ik ben hier een jaar. Je hebt tijd genoeg.”
“Dan zie ik je vast vaker. Ik werk hier van maandag tot en met vrijdag, van negen tot twee. Daarna neemt iemand anders het over.” Hij kijkt over het lege bad.
“Nu is het rustig. De schoolvakanties hier zijn voorbij en er zijn weinig buitenlandse gasten.”
“Mooi voor mijn keerpunten.” zeg ik. “Zit ik tenminste niemand in de weg.”
Hij lacht. Ik wijs naar mijn ligstoel.
“Ik ga straks nog een keer.”
Bij oma vertel ik hoe hij heet. Ze kijkt even naar hem. “Zou hij dit alleen in de vakantie doen? Hij lijkt me ongeveer zo oud als jij.” Ik heb hem van alles over het zwembad gevraagd, dat nog niet.
“Ik zal het vragen.”
Eerst ga ik weer het water in. Deze keer schoolslag heen en vlinderslag terug. Na een paar banen beginnen mijn spieren te protesteren. Nog één terug, besluit ik. Vlinderslag blijft mijn lievelingsslag, ook als ik me halverwege afvraag waarom eigenlijk.
Als ik weer op de kant sta, blijf ik bij Bayani staan. Ik veeg het water uit mijn gezicht.
“Werk je hier het hele jaar?”
“Nee, alleen tot mijn school begint. Mijn ouders vinden dat ik in de vakantie best iets kan doen.”
Ik kijk naar het lege bad.
“Je zei toch dat de schoolvakanties al voorbij zijn?”
“Die van de scholen hier wel. Ik zit op de internationale school. Wij hebben een ander vakantierooster.”
“International School Manila?” vraag ik.
Hij knikt.
“Daar ga ik ook naartoe!” zeg ik. “Voor een jaar. Mijn vader werkt hier een jaar en ik woon bij hem. Gisteravond zijn mijn oma en ik aangekomen. Zij blijft ruim een week.” Het komt er bijna in één adem uit.
“De school regelt het vervoer.” zegt Bayani. “Dan zitten we waarschijnlijk in dezelfde schoolbus.”
“Woon je hier vlakbij?”
Hij wijst opzij. “Naast het resort. Daar staat ons huis.”
“We zijn buren én schoolgenoten.” Ik kijk naar zijn shirt. Dat had ik niet verwacht toen ik hem daar op die stoel zag zitten.
“Bovendien zwemmen we allebei.” zegt hij. “Alleen mag ik tijdens mijn werk niet het water in. Voor die tijd wel. Soms zwem ik ’s morgens om acht uur.”
“Morgen ook?” vraag ik. “Dan kom ik ook.”
We spreken af bij het grote bad. Acht uur. Als ik naar oma terugloop, merkt ik dat ik grijns.
“En?” vraagt ze. Ik ga op de rand van mijn ligstoel zitten.
“Hij zit op mijn school. En hij woont hiernaast. Waarschijnlijk gaan we met dezelfde bus.”
“Dat is een mooi begin.”
“Morgen gaan we samen zwemmen. Dan kan ik hem van alles vragen.”
Oma glimlacht. “Misschien heb je je eerste vriend al gevonden.”
“Misschien.”
Ik kijk even naar Bayani. Hij steekt zijn hand op en ik zwaai terug. “Ik hoop het.”
Bij de lunch vertel ik pap over Bayani. “Je boft.” zegt hij.
“Nu ken je al iemand voordat school begint.”
Ik knik. Natuurlijk weet ik nog niet of we vrienden zullen worden. Ik weet niet eens hoe oud hij precies is. Voor morgenochtend heb ik een afspraak. Niet met pap of oma, niet omdat er iets geregeld moet worden. Gewoon met iemand die ook graag zwemt.