Pagina 1 van 1

Zwemmen (Deel 7)

Geplaatst: wo 18 nov 2026, 18:49
door Amexic
Zwemmen (Deel 7)

In het volle licht

Terug op het terrein wandelden we zij aan zij richting de mobilhome.
"Het is fijn om te zien dat jullie twee handen op één buik zijn," gaf papa aan tijdens het avondeten, "maar we zijn samen op vakantie en we hebben je nog niet veel gezien. We willen ook wel dingen samen doen."
"We zitten toch altijd samen aan tafel," verdedigde ik me.
"Ik bedoel samen dingen doen. Morgen gaan we naar Salzburg."
"Wat doen jullie morgen?" vroeg Otis aan zijn ouders.
"We houden het rustig. We zijn van plan de kabelbaan te nemen. Er is een folkloristisch optreden boven."
Otis haalde zijn neus op. "Ga je liever met ons mee?" probeerde ik de dag te redden.
"Otis kan gerust met ons mee, als jullie geen bezwaar hebben," pikte papa in.
"Wat vind jij ervan, Otis?" vroeg Marc. "Naar Salzburg met Max en zijn ouders?"
Otis haalde traag zijn schouders op, alsof hij erover moest nadenken. "Ja, is goed," zei hij toen laconiek. "Lijkt me wel in orde." Zijn gezicht bleef neutraal, maar ik zag de glinstering in zijn ogen. Hij nam een rustige slok van zijn limonade, terwijl zijn knie onder het tafelblad even tegen de mijne drukte.
De afspraak was bezegeld.
Die avond, toen de lampen op de camping één voor één werden gedoofd, lag ik in het halfduister van onze mobilhome naar het plafond te staren. De stemmen van mijn ouders waren inmiddels verstomd.
Mijn telefoon lichtte even op op het matras. Een kort berichtje, haast onmerkbaar verzonden: "Tot morgen." "We gaan niet aan het handje van mijn ouders lopen," stuurde ik terug. "Misschien ik wel aan jouw handje." stuurde Otis nog.
Ik legde mijn telefoon op het matras en draaide me op mijn zij. Buiten hoorde je af en toe een late kampeerder over het grind lopen. Toen werd het stil.

Salzburg was een uur met de trein. Otis viel bij mijn ouders in de smaak. Hij was rad van tong en tegelijk beleefd en beantwoordde mijn moeders vragen met een vanzelfsprekend gemak.
Na een obligate wandeling door de binnenstad streken we in de namiddag neer in de schaduwrijke biertuin van een kloosterbrouwerij. We haalden pullen bier en zochten een lange houten tafel op. Mijn ouders snoven intussen de cultuur van Salzburg op.
"Eindelijk even zonder gids," zei Otis, terwijl hij achterover leunde en zijn benen onder de tafel strekte.
Aan het eind van de middag namen we samen de trein terug het dal in. Mijn ouders dommelden in. Otis en ik zaten schouder aan schouder en keken hoe de bergen dichterbij kwamen.
"Morgen weer naar boven?" vroeg hij zacht, zodat het onopgemerkt bleef.
"Zeker," zei ik. "Ik neem een deken uit de mobilhome mee. Dan kunnen we ergens op een rustige plek picknicken."
Otis knikte en keek weer naar buiten. Geen stadspleinen meer; alleen het bos en de alpenweiden.
Toen we terug op de camping kwamen, liepen Marc en Greta net met twee klapstoeltjes over het pad. Ze bleven staan bij onze luifel.
"En? Was de stad de moeite?" vroeg Marc.
"Prachtig," zei mijn vader, terwijl hij de deur van de mobilhome opendeed. "Otis was een uitstekende reisgezel."
Otis haalde zijn schouders op en fluisterde, buiten gehoorsafstand van de volwassenen: “Ik heb vandaag een medaille verdiend,” voor hij naar zijn eigen kampeerwagen stapte.

De volgende ochtend waren we vroeg op. De dauw lag nog op het gras tussen de kampeerwagens en de bergtoppen stonden scherp afgetekend tegen een heldere lucht. Ik propte een opgerold fleecedeken onder in mijn rugzak, boven op de bidon water, een banaan en een paar broodjes.
Otis zat te wachten bij de ingang van hun mobilhome, zijn handen in de zakken van zijn korte broek, zijn rugzak over één schouder. Hij keek naar de bult in mijn tas en trok even zijn wenkbrauw op.
“Alles mee?” vroeg hij.
“Alles,” zei ik.
We sloegen het pad in dat achter de camping omhoog liep, weg van de hoofdweg en de winkels. Het eerste stuk was steil en liep door een dicht naaldbos waar de zon nog nauwelijks doorheen kwam. We liepen achter elkaar, zonder veel te zeggen.
Toen het pad even wat vlakker werd, zakte Otis af tot hij naast me liep. Hij tikte met de knokkels van zijn hand tegen de uitstulping van mijn rugzak. “Best veel ruimte nodig voor broodjes en een banaan.”

“Het deken neemt nogal wat plaats in,” antwoordde ik, zonder hem aan te kijken. “Je kunt nooit comfortabel genoeg zitten of liggen.”
“Juist,” zei hij, en in mijn ooghoek zag ik zijn mondhoek even optrekken. “Geen jeuk meer straks. Een erg goed voorbereide picknick.”
Na een uur weken we af van de gemarkeerde wandelroute en volgden we een smal, nauwelijks zichtbaar spoor dat schuin de helling op klom. De bomen maakten langzaam plaats voor open alpenweiden, omzoomd door lage struiken en rotsblokken.
Otis bleef staan bij een kleine kom in het landschap, beschut tegen de wind en volledig uit het zicht van de omgeving. De ondergrond was er vlak, met laag gras en de muskusgeur van Alpenklaver.
“Hier,” zei hij, en hij liet zijn rugzak van zijn schouder glijden.
Ik haalde het deken tevoorschijn en sloeg het open. Samen trokken we de hoeken strak over het gras. Zodra het lag, liet Otis zich languit achterover vallen, zijn armen achter zijn hoofd gevouwen, en sloot zijn ogen.
Ik ging naast hem zitten en keek naar de overkant van het dal, waar een paar koeien traag over een groene helling bewogen. Hier hoefden we niets uit te leggen en op niemand te letten.
Otis opende één oog, keek naar me op en trok lichtjes de zoom van mijn T-shirt tot aan mijn navel. “Kom erbij,” zei hij zacht. “Het ligt heerlijk zo.”
Ik schoof dichter naar hem toe en liet me achterover zakken. De stof hield de ergste vochtigheid van de grond tegen en de zon begon de frisse berglucht op te warmen.
Niemand kon ons hier zien. Tussen de glooiende groene hellingen en de weidsheid van het dal waren we volledig op onszelf aangewezen. Otis draaide zijn hoofd naar me toe, zijn blik rustig en open.
“Goed hè,” zei hij, half vragend, terwijl zijn vingers losjes over het deken bewogen tot ze tegen de mijne aan kwamen.
Ik knikte en staarde naar de hemel waar een enkele wolk traag voorbij trok. Zijn hand schoof verder, zijn vingers haakten in elkaar met de mijne, warm en stevig. We zeiden verder niets. De stilte paste bij de sfeer, ver weg van alles wat ons kon storen.
“Een volwaardig alternatief voor de hut,” merkte Otis op.
Dit voelde anders, opener onder de open hemel en in het licht van de zon, maar de intentie was dezelfde.
De zon stond op haar hoogst toen we onze kleren achterlieten in het gras. Onder de open hemel was er geen bescherming om je in te verstoppen, geen halfduister om je achter te verschuilen zoals in de veiligheid van de berghut. Alles lag open.

Otis trok zijn T-shirt over zijn hoofd en gooide het naast de rugzak. Er zat geen spoor van aarzeling in zijn bewegingen. Het middaglicht viel vol op zijn slanke, fijngebouwde torso, waar elke pees en spier onder de gladde huid zichtbaar was, met die soepele, afgetrainde gratie die je vaak ziet bij Indonesische jongens. Zijn Aziatische teint had door de bergzon een diepe, warme gloed gekregen, bijna goudbruin tegen het omringende gras, zo anders dan mijn eigen lichte huid die al snel verbrandde.

Toen hij zijn broek uittrok, de stof langzaam over zijn heupen liet glijden en hij weer op het deken kwam te zitten, bleef ik roerloos. Dit was iets heel anders dan de nonchalante naaktheid van een kleedkamer of een sauna; hier in de open lucht viel er niets te verbergen. Mijn blik gleed over de volmaaktheid van zijn lichaam tegen de lichte fleece en ik bemerkte zijn opwinding, onverhuld in het harde berglicht.

Ik aarzelde een seconde voor ik mijn korte broek liet zakken; de warmte van de zon op mijn blote huid maakte me plotseling verlegen, bijna weerloos.

Otis zag het en zijn mondhoeken krulden omhoog. “Niemand kijkt naar ons, Max,” zei hij, terwijl zijn opwinding, nu bevrijd van zijn short, zichtbaar verder groeide. “Alleen ik.”

“Dat maakt het nog intenser,” mompelde ik, terwijl ik naast hem ging zitten.

“Jawel,” zei hij, en hij leunde iets dichter naar me toe. “Kijk maar. Mijn tafel is gedekt. Je bent vanmiddag mijn enige gast.”

Ik ervoer het fysieke bewijs dat hij net zo naar mij verlangde als ik naar hem, zichtbaar in het volle licht. Tegelijkertijd voelde ik hoe mijn eigen blote lichaam reageerde op zijn blik. Die wederzijdse zichtbaarheid sloeg om in een sterke begeerte.

In de hut hadden we elkaar vooral op de tast ontdekt, maar hier zagen we alles: het contrast van onze huid tegen elkaar, de glans op zijn schouders, de spanning op zijn gezicht, de manier waarop hij naar beneden keek en daarna mijn ogen zocht toen hij zich over me heen boog.

We gleden tegen elkaar aan op het deken, huid op huid in de warmte van de zon. Onze handen vonden elkaars heupen en schouders, eerst aftastend, dan steeds zekerder. Ik keek toe hoe mijn vingers over zijn gladde huid bewogen. Het ruisen van de wind door het gras was de enige getuige terwijl de spanning tussen onze lichamen zich opbouwde.

Nadien lagen we lang naast elkaar, onze ademhaling die langzaam terugkeerde naar normaal, onze bezwete lichamen verkoeld door het briesje.

“Nu toegeven dat we eigenlijk voor de banaan hierheen kwamen,” fluisterde hij.

Ik lachte zacht, legde mijn hand op zijn borst en voelde hoe zijn hart onder mijn palm tot rust kwam. “Je bent de broodjes vergeten.”

“Die eten we straks met evenveel smaak op. Het dessert moet nog opgediend worden,” grijnsde hij.

“Heb jij nog honger?” Ik kon het niet laten om even met mijn vingers plagerig over de binnenkant van zijn dijen te strelen.

Zijn ogen vernauwden zich in een uitdagende blik. “Voor een dessertje houd ik altijd plaats,” monkelde hij.

Hij duwde me zacht achterover op het fleece, tot ik weer op mijn rug lag. Nadat hij zich vanaf mijn mond naar beneden liet zakken, dwaalde zijn tong over mijn buik. De glans van zijn donkere haar ving het harde berglicht toen hij zijn hoofd boog.

Ik hield mijn adem in toen zijn lippen me vonden. Zijn mond was warm en we hadden alle tijd van de wereld op die verlaten weide. Mijn vingers krioelden door zijn korte, dikke haar.

Ik staarde omhoog naar de staalblauwe lucht, waar niets anders was dan het ruisen van de wind door het gras en het zachte, ritmische geluid van zijn ademhaling. Onder de open hemel bestond alleen de directe sensatie van zijn tong en de warmte van de zon op mijn huid.

Toen mijn ademhaling stokte, hield hij niet onmiddellijk op.

Even later kroop hij weer omhoog, zijn kin rustend op mijn borst, zijn ogen donker en tevreden toen hij naar me opkeek. Hij veegde met de rug van zijn hand langs zijn mond.

“Beter dan een banaan,” zei hij stoutmoedig.

Ik liet mijn hand langs zijn wang glijden en trok hem omhoog tot hij naast me lag, zijn voorhoofd tegen het mijne. “Zonder twijfel,” antwoordde ik. “Sorry dat ik het zelf niet durfde.”

“Geen schuldgevoel krijgen,” zei hij zacht. “Ik durfde het ook niet, maar jouw voorstel over de banaan en de broodjes haalde me over de brug.”

Ik schoot in de lach en trok mijn knieën op. Terwijl Otis soepel overeind kwam, keek ik toe hoe hij zich zonder enige haast weer aankleedde. Ik pakte mijn korte broek en T-shirt. Het voelde bijna vreemd om de stof weer over mijn huid te trekken, alsof we met de kleding weer onzichtbaar werden voor de buitenwereld.

We zaten met onze ruggen tegen een vlakke rots, onze schouders net tegen elkaar aan, terwijl we de platgedrukte broodjes aten. Het water uit de bidon was lauw geworden door de zon, maar alles smaakte goed. We zeiden verder niet veel; het soort stilte dat je niet hoeft op te vullen.

“Die banaan is onderin je tas duidelijk klem komen te zitten,” merkte Otis op, terwijl hij het laatste zachte stukje in zijn mond stak en naar de verre, kleine stippen van de camping beneden in het dal keek.

“Over een uur moeten we terug zijn,” zei hij even later, na een korte stilte. “Anders begint je vader zich af te vragen of we verdwaald zijn.”

“Laat hem maar denken,” antwoordde ik, terwijl ik de dop terug op de bidon draaide. “We hebben een goed alibi.”

Otis keek opzij, zijn donkere ogen twinkelend in de zon. “Zeker. Het zou zelfs niet erg zijn als hij doorheeft wat er tussen ons aan de hand is.” Hij wierp een blik op het fleecedeken naast ons. “Al kun je bij thuiskomst altijd zeggen dat de koeien op je deken hebben gekwijld.”

“Dat moet jij geweest zijn,” antwoordde ik, “want er is hier geen koe in de buurt geweest.”

“Je hield op dat moment je ogen toe,” grijnsde Otis. Hij schoot in de lach en samen rolden we het deken op, strak genoeg zodat het weer in mijn rugzak paste.
Toen we het smalle spoor terug naar het naaldbos insloegen, liep Otis weer voorop. Maar net voordat de bomen het zonlicht weer afsloten, keek hij even over zijn schouder achterom, met diezelfde rustige, veelbetekenende blik waarmee we naar de berghut hadden gekeken.
Terwijl we afdaalden, voelde het opeens onnatuurlijk om wat we hadden zomaar weg te moffelen achter gewone vakantiepraatjes. Wat op de alpenweide zo vanzelfsprekend leek, begon in het dal al te wegen.
Ik bleef even stilstaan bij de houten brug die het riviertje overstak. Het water raasde eronderdoor.
Otis draaide zich om toen hij merkte dat ik niet meer direct achter hem liep. Hij liet zijn rugzak op één schouder zakken.
"Wat is er?" vroeg hij.
Het brandde op mijn lippen.
"We wonen straks weer op een uur treinen van elkaar," zei ik. "Hoe doen we dat als we thuis zijn? Blijft dit... alleen hier bestaan?"
Otis dacht niet na. Hij liep terug over het bruggetje, bleef vlak voor me staan en pakte resoluut mijn hand, daar in het open daglicht.
"Een uur treinen is niks," zei hij rustig, met diezelfde rotsvaste vanzelfsprekendheid waarmee hij me op de berg de weg wees. "Denk je echt dat ik je hier achterlaat, Max?"
Ik schudde traag mijn hoofd.
"Mooi," zei hij. "Laten we gaan."

Die avond zaten we op de rand van het vlonderterras bij de mobilhomes met een blikje cola in onze handen. Onze ouders zaten een stukje verderop aan de picknicktafel te praten over de route van morgen.
Otis zat vlak naast me, zijn schouder tegen de mijne. Zijn vingers zochten de mijne op en sloten zich ertussen.
“Ze zullen het op een dag toch wel merken,” zei Otis zacht. “Of we het nu willen of niet.”
“Het voelt gewoon ongemakkelijk om het zomaar prijs te geven,” antwoordde ik stilletjes, mijn ogen op de kampeerwagen gericht. “Het is van ons. Zodra we het delen, is het niet meer alleen van ons.”
Otis knikte langzaam. “Dan wordt het helemaal echt.” Hij trok zich niet terug; zijn duim maakte een rustige beweging over mijn knokkels. Hij begreep het precies; dat was het mooie aan hem, hij hoefde nooit iets te verduidelijken.
“Daarom hoeven we het nu ook nog niet op tafel te gooien,” zei hij kalm. “Maar het maakt me niets meer uit dat ze het weten. Dit houdt niet op als we hier wegrijden, Max. Dat weet je toch?”
Ik wist het zeker. Het zou onthuld worden, op een dag, en ergens wilde ik dat ook.
Toen Otis' moeder naar ons toe kwam, trokken we onze handen niet terug.
De avond viel over de camping, een zachte, koele duisternis die de contouren van de mobilhomes en de omgeving vervaagde.
Binnen voelde ik me moe, niet van de fysieke inspanning, maar van alles wat er door de dag heen was gebeurd. Het was voor het eerst dat we zo openlijk op het terras bleven zitten zonder paniek in onze buik. Het voelde nog onwennig, een lichte tinteling in de handpalm die bleef herinneren aan de alpenweide, maar er zat geen angst meer achter. Alleen een stille, onomkeerbare zekerheid.
In de mobilhome lag ik in de kleine, afgescheiden slaapruimte achterin te staren naar het plafond, waar het schijnsel van een lantaarn buiten door het raampje scheen. Mijn ouders lagen in het bredere deel vooraan; de wand daartussen was dun genoeg om hun gedempte stemmen op te vangen.

“Toen Greta het daarnet kwam vertellen, moest ik toch even slikken,” hoorde ik mijn moeder zacht zeggen, een zucht in haar stem waarin vermoeidheid en bezorgdheid doorklonken. “Dat ze daar gewoon hand in hand zaten, zonder het weg te stoppen. Er is een hele wereld aan ons voorbijgegaan zonder dat we wisten wat er in zijn hoofd omging.”
Het bleef even stil. Ik hield mijn adem in en luisterde naar het kraken van het matras voorin.
“Max is achttien, en Otis wordt dat ook bijna,” zei mijn vader uiteindelijk kalm. “Het zijn geen kinderen meer die we kunnen sturen. Ze kennen elkaar al vele vakanties, maar dit is van hen.”
“Dat weet ik,” fluisterde mijn moeder. “Het is alleen... zo kwetsbaar. Het is straks thuis, op school, niet altijd even makkelijk voor twee jongens die zo openlijk voor elkaar kiezen.”
“Ze staan stevig genoeg in hun schoenen,” antwoordde mijn vader zacht. “Ze zijn uit hetzelfde hout gesneden. Die twee redden het wel.”
In de donkere slaapruimte ontspande mijn lichaam. Ik hoorde de schrik in hun stemmen, de automatische reflex van ouders die willen beschermen, maar er klonk geen boosheid. Geen afwijzing.
De vakantie liep ten einde, maar het voelde niet als een grens. Wat we vandaag hadden opengebroken op die alpenweide, was pas het begin.
Mijn telefoon lichtte op op het matras. Een kort berichtje van de overkant: ‘Slaap lekker, Max’.
Ik typte enkel een hartje terug en legde mijn hand weer op mijn eigen borst, waar zijn hartslag ergens leek na te trillen. De bergen gleden weg in de nacht, maar het geheim was niet langer iets dat we hoefden te verstoppen; het was de bedding geworden van alles wat nog moest komen.

* * * * * * * * * * *

Aan de overkant legde Otis zijn telefoon weg op het kleine plankje naast zijn kussen. Het rode licht van Max’ hartje doofde uit en de smalle slaapruimte achterin de mobilhome was weer donker, op de strepen van de campinglamp na die door het raampje op het plafond vielen.
In een mobilhome bestaat er geen echte geluidsisolatie; het dunne schuifpaneel tussen het achterste bed en het leefgedeelte hield hooguit het licht tegen. Voorin zaten Marc en Greta nog aan het tafeltje. Ze fluisterden niet. Ze deden niet eens de moeite om hun stemmen te dempen, terwijl ze wisten dat hij nog wakker lag en dat hij meeluisterde.
“Ik heb dit zien aankomen,” zei Marc rustig. “Maar wat een vakantie. Wie had dit in godsnaam gedacht?”
“Zo vanzelfsprekend had ik het toch niet verwacht,” antwoordde Greta peinzend. “Ze waren op onze vakanties altijd twee handen op één buik. Maar toen ik daarnet bij het terras aan kwam lopen en zag hoe ze daar gewoon hand in hand zaten, alsof het de normaalste zaak van de wereld is... toen moest ik toch even slikken.”
Otis trok het laken iets hoger op en staarde naar het plafond, zijn hartslag rustig. Hij wist dat zijn moeder een moment nodig had gehad; hij had haar blik gezien toen ze bij het vlonderterras aankwam.
“Ze lieten elkaar niet los,” zei Greta opnieuw, en nu klonk er een lichte glimlach in haar stem door. “Zelfs toen ze zagen dat ik eraan kwam, trokken ze hun handen niet terug.”
Marc bleef even stil. “Laat ze maar,” zei hij uiteindelijk op diezelfde kalme, onverstoorbare toon. “Die trekken hun eigen plan wel.”
“Otis is sterk,” besloot Greta. “Zijn afkomst heeft hem al vroeg geleerd om om te gaan met 'anders' zijn.”
“Juist,” zei Marc. “Hij heeft leren zwemmen.”