Zwemmen (Deel 3)
Geplaatst: ma 09 nov 2026, 17:04
Zwemmen (Deel 3)
De confrontatie
De voormiddag besteedden we aan het strak plannen van de tweedaagse tocht en het minimaliseren van onze uitrusting. Eén slaapzak hing buiten aan de rugzak van Otis. De dagrugzakken werden gevuld met proviand en de hoognodige spullen. En jawel, ook een schone onderbroek en reserve sokken.
In de namiddag namen we de bus naar het nabijgelegen kuuroord, waar de warmwaterbronnen en stoomcabines een welkome afwisseling vormden met de koude berglucht die ons de komende dagen te wachten stond.
"Zonnebril bij?" vroeg Otis toen we uitstapten bij het glazen complex.
"Toch wel," antwoordde ik, en ik haalde hem tevoorschijn tegen de schitterende middagzon op het water.
Otis knikte en we propten onze kleding in de lockers. Hij trok zijn zwembroek recht en liep voorop richting de warme buitenbaden, waar de genieters aan de rand zaten. We lieten ons in het water zakken. De felle zon weerkaatste op het wateroppervlak, waardoor de zonnebril goed van pas kwam.
"Nu kunnen we ongestoord oude mannen bewonderen," zei ik.
Otis trok een wenkbrauw op. "Waarom oude mannen?"
"Niet om hen te bewonderen, maar om te vergelijken."
"Om jezelf gerust te stellen dat je er beter uitziet?"
"Nee," zei ik, "om niet de hele tijd naar jou te moeten kijken."
Otis leunde met zijn ellebogen op de rand van het bad, zijn borstkas half boven het dampende water. De luchtbellen borrelden tussen ons in.
"En?" vroeg hij na een poos, terwijl hij zijn hoofd mijn kant op draaide. "Nog altijd interessante oude mannen aan het spotten?"
"Ik denk aan morgen," zei ik loom, terwijl ik naar de bergen in de verte keek. "Ik denk aan onze tocht morgen."
Otis glimlachte en liet zich een stukje achterover zakken in het warme water. "Hier hangen we in het warme water, Max. Gewoon genieten nu."
"Je hebt gelijk," antwoordde ik, en ik liet me iets dieper zakken tot het warme water tot aan mijn kin kwam.
"Sauna?" Otis draaide zijn hoofd langzaam mijn kant op. Het zonlicht glom op zijn natte schouders. "Probeer je me nu al aan morgen te wennen door in de hitte te gaan zweten?"
"Het is goed voor de spieren," zei ik. "Een soort preventief klaarstomen voor wat ons morgen te wachten staat."
We borgen onze zonnebrillen en de zonnecrème in de lockers op voordat we naar de sauna liepen.
We kozen de Finse sauna, de heetste. De handdoek moest in de lengte om het hout te bedekken; het hout was heet aan onze blote voeten. Lang hielden we het niet vol in de verzengende hitte. Het zweet glom op zijn donkere huid, waardoor hij een nog beeldiger uitstraling kreeg dan hij al had.
Toen we de hitte niet meer trokken, stapten we buiten de natuurlijke zwemvijver in. Het koude water sneed onze adem af bij het eerste contact.
"Zonder zwembroek zwemmen voelt vrijer," gaf Otis aan, terwijl hij zijn natte haren naar achteren streek.
"Beter om de eieren koel te houden," antwoordde ik.
Otis keek me aan en lachte. "Je hebt een antwoord op alles, hè?"
Otis dreef op zijn rug in het donkere water, zijn armen gespreid, en deze keer leek zijn huid bleek tegen de donkere achtergrond.
Ik bleef rechtop staan, het water kwam tot mijn borst. Mijn spieren waren inmiddels gewend aan het frisse water van de vijver.
"Je voelt je vrijer in welke zin?" vroeg ik, en ik probeerde mijn stem even vlak te houden als de waterspiegel om ons heen. "Bedoel je dat je onze plannen van morgen wilt herzien?"
Otis draaide zich van zijn rug op zijn buik. Ik trakteerde me op een terloopse blik bij het kantelende perspectief. Hij legde zijn kin op zijn onderarm.
"Nee, Max," zei hij zacht. "De route ligt vast. Eén slaapzak, veilige paden, en intussen een massa opmerkingen van jouw kant om alles op afstand te houden."
Hij kwam een halve meter dichterbij. Het water rimpelde nauwelijks.
"Ik doel op de verwarring. Dat je de hele tijd doet alsof je grappen maakt, terwijl je ondertussen in de sauna naar me kijkt."
Ik keerde mijn gezicht naar de oever, waar de dennenbomen scherpe schaduwen wierpen over het gras.
"Je verbeeldt je dingen," zei ik, en het klonk zelfs voor mijzelf te naïef. "Het is maar een hike."
"We gaan niet alleen maar hiken, Max."
Het was een simpele correctie, maar hij kwam aan als een klap. De stilte die volgde woog zwaarder dan het koele water om mijn borst. De grens die ik zo zorgvuldig met flauwe grappen en afleidingsmanoeuvres had opgebouwd, was in één haal omvergetrokken.
"Het spijt me, Otis," zei ik, en ik keek naar het zwarte water dat om mijn polsen rimpelde. "Ik... We hoeven niet te overnachten."
Het kostte me moeite om het eruit te krijgen. Het idee dat ik de tocht verpest had nog vóór we begonnen waren, lag als een steen op mijn maag.
Otis bewoog naar de rand van de vijver en kwam overeind, het water drupte langs zijn schouders naar beneden.
"We vertrekken morgen vroeg en dan zien we wel," antwoordde hij vlak.
De terugreis op de bus verliep grotendeels in stilte. Ik staarde strak uit het raam naar de voorbijflitsende dennenbossen, me bewust van elke centimeter ruimte tussen zijn arm en de mijne op de tweezitsbank."Ik voelde me ellendig; het leek alsof de stilte tussen ons de hele bus vulde."
Bij de halte voor de camping stond Otis als eerste op. Toen ik achter hem de paal vastgreep om uit te stappen, draaide hij zich half om.
Zijn gezicht stond serieus.
"Geen schrik hebben dat ik je morgen ga laten vallen," zei hij toen we van de bus waren, en hij stootte me stevig aan met zijn schouder.
De confrontatie
De voormiddag besteedden we aan het strak plannen van de tweedaagse tocht en het minimaliseren van onze uitrusting. Eén slaapzak hing buiten aan de rugzak van Otis. De dagrugzakken werden gevuld met proviand en de hoognodige spullen. En jawel, ook een schone onderbroek en reserve sokken.
In de namiddag namen we de bus naar het nabijgelegen kuuroord, waar de warmwaterbronnen en stoomcabines een welkome afwisseling vormden met de koude berglucht die ons de komende dagen te wachten stond.
"Zonnebril bij?" vroeg Otis toen we uitstapten bij het glazen complex.
"Toch wel," antwoordde ik, en ik haalde hem tevoorschijn tegen de schitterende middagzon op het water.
Otis knikte en we propten onze kleding in de lockers. Hij trok zijn zwembroek recht en liep voorop richting de warme buitenbaden, waar de genieters aan de rand zaten. We lieten ons in het water zakken. De felle zon weerkaatste op het wateroppervlak, waardoor de zonnebril goed van pas kwam.
"Nu kunnen we ongestoord oude mannen bewonderen," zei ik.
Otis trok een wenkbrauw op. "Waarom oude mannen?"
"Niet om hen te bewonderen, maar om te vergelijken."
"Om jezelf gerust te stellen dat je er beter uitziet?"
"Nee," zei ik, "om niet de hele tijd naar jou te moeten kijken."
Otis leunde met zijn ellebogen op de rand van het bad, zijn borstkas half boven het dampende water. De luchtbellen borrelden tussen ons in.
"En?" vroeg hij na een poos, terwijl hij zijn hoofd mijn kant op draaide. "Nog altijd interessante oude mannen aan het spotten?"
"Ik denk aan morgen," zei ik loom, terwijl ik naar de bergen in de verte keek. "Ik denk aan onze tocht morgen."
Otis glimlachte en liet zich een stukje achterover zakken in het warme water. "Hier hangen we in het warme water, Max. Gewoon genieten nu."
"Je hebt gelijk," antwoordde ik, en ik liet me iets dieper zakken tot het warme water tot aan mijn kin kwam.
"Sauna?" Otis draaide zijn hoofd langzaam mijn kant op. Het zonlicht glom op zijn natte schouders. "Probeer je me nu al aan morgen te wennen door in de hitte te gaan zweten?"
"Het is goed voor de spieren," zei ik. "Een soort preventief klaarstomen voor wat ons morgen te wachten staat."
We borgen onze zonnebrillen en de zonnecrème in de lockers op voordat we naar de sauna liepen.
We kozen de Finse sauna, de heetste. De handdoek moest in de lengte om het hout te bedekken; het hout was heet aan onze blote voeten. Lang hielden we het niet vol in de verzengende hitte. Het zweet glom op zijn donkere huid, waardoor hij een nog beeldiger uitstraling kreeg dan hij al had.
Toen we de hitte niet meer trokken, stapten we buiten de natuurlijke zwemvijver in. Het koude water sneed onze adem af bij het eerste contact.
"Zonder zwembroek zwemmen voelt vrijer," gaf Otis aan, terwijl hij zijn natte haren naar achteren streek.
"Beter om de eieren koel te houden," antwoordde ik.
Otis keek me aan en lachte. "Je hebt een antwoord op alles, hè?"
Otis dreef op zijn rug in het donkere water, zijn armen gespreid, en deze keer leek zijn huid bleek tegen de donkere achtergrond.
Ik bleef rechtop staan, het water kwam tot mijn borst. Mijn spieren waren inmiddels gewend aan het frisse water van de vijver.
"Je voelt je vrijer in welke zin?" vroeg ik, en ik probeerde mijn stem even vlak te houden als de waterspiegel om ons heen. "Bedoel je dat je onze plannen van morgen wilt herzien?"
Otis draaide zich van zijn rug op zijn buik. Ik trakteerde me op een terloopse blik bij het kantelende perspectief. Hij legde zijn kin op zijn onderarm.
"Nee, Max," zei hij zacht. "De route ligt vast. Eén slaapzak, veilige paden, en intussen een massa opmerkingen van jouw kant om alles op afstand te houden."
Hij kwam een halve meter dichterbij. Het water rimpelde nauwelijks.
"Ik doel op de verwarring. Dat je de hele tijd doet alsof je grappen maakt, terwijl je ondertussen in de sauna naar me kijkt."
Ik keerde mijn gezicht naar de oever, waar de dennenbomen scherpe schaduwen wierpen over het gras.
"Je verbeeldt je dingen," zei ik, en het klonk zelfs voor mijzelf te naïef. "Het is maar een hike."
"We gaan niet alleen maar hiken, Max."
Het was een simpele correctie, maar hij kwam aan als een klap. De stilte die volgde woog zwaarder dan het koele water om mijn borst. De grens die ik zo zorgvuldig met flauwe grappen en afleidingsmanoeuvres had opgebouwd, was in één haal omvergetrokken.
"Het spijt me, Otis," zei ik, en ik keek naar het zwarte water dat om mijn polsen rimpelde. "Ik... We hoeven niet te overnachten."
Het kostte me moeite om het eruit te krijgen. Het idee dat ik de tocht verpest had nog vóór we begonnen waren, lag als een steen op mijn maag.
Otis bewoog naar de rand van de vijver en kwam overeind, het water drupte langs zijn schouders naar beneden.
"We vertrekken morgen vroeg en dan zien we wel," antwoordde hij vlak.
De terugreis op de bus verliep grotendeels in stilte. Ik staarde strak uit het raam naar de voorbijflitsende dennenbossen, me bewust van elke centimeter ruimte tussen zijn arm en de mijne op de tweezitsbank."Ik voelde me ellendig; het leek alsof de stilte tussen ons de hele bus vulde."
Bij de halte voor de camping stond Otis als eerste op. Toen ik achter hem de paal vastgreep om uit te stappen, draaide hij zich half om.
Zijn gezicht stond serieus.
"Geen schrik hebben dat ik je morgen ga laten vallen," zei hij toen we van de bus waren, en hij stootte me stevig aan met zijn schouder.