Zwemmen (Deel 2)
Geplaatst: ma 09 nov 2026, 09:13
Zwemmen (Deel 2)
Plannen maken
De daken kwamen dichterbij en niet veel later stonden we tussen de mobilhomes en tenten. De borden had Greta al klaargezet.
"Gaan jullie maar eerst douchen jongens, het is daar nu nog kalm," zei ze.
Even later klaterde het water in twee douches naast elkaar in het sanitaire blok.
Terug bij de tafel hield papa woord. Naast de potten stond geen bier, maar een koel vaatje witte wijn met een tapje dat aanzette tot morsen.
"De hut blijft op het programma staan," zei Otis toen we het plan overlegden.
"En die Via Ferrata ook," zei ik.
"Eerst de basis," zei ik, terwijl ik het briefje van vijftig demonstratief op tafel legde. "Het startkapitaal voor de boodschappenlijst van overmorgen." De weersvoorspelling zou ons vertrek bepalen; in de bergen nam je geen gokken waar je spijt van kreeg. Er hing geen onweer in de lucht.
“Deal.”
Otis vulde de glazen opnieuw.
We begonnen aan tafel te fantaseren over de hut. Onze ouders vonden het idee onbezonnen. “Je kunt 's morgens ook hier vertrekken. Mogelijkheden genoeg voor dagwandelingen. Overnachten onderweg heeft weinig zin.”
"Maar vroeger, als kind, was met een vriendje in de tuin overnachten ook spannend," opperde ik ter verdediging.
Papa volgde de discussie met een glimlach. "Maar nu worden jullie verondersteld volwassen te zijn."
"We volgen het pad recht naar de hut en daar zijn we veilig."
"Jullie zijn geen krakers. Kies een reguliere berghut, wij zijn jullie sponsor."
"We doen niets verkeerd en ons avontuur voelt groter."
Ons plan had hiermee definitief concrete vorm gekregen en toen de ouders zich terugtrokken, zetten we ons gesprek met z'n tweeën verder.
Otis wikte en woog. "Geen luxe stapelbedden met privacy heb ik gezien daar, maar wel een voorraad hooi."
"We passen ons aan de omstandigheden aan," zei ik.
Otis keek me aan. "Die omstandigheden klinken toch uitdagend." Hij nam een slok en glimlachte flauw. "Vooral als jij die Via Ferrata overleeft. Dan wordt het improviseren hoe we de nacht gaan doorkomen."
"Jij als sherpa moet voor warmte zorgen," zei ik.
"Het hooi in brand steken?"
"Er zijn minder drastische manieren die aangenamer zijn om het warm te krijgen, volgens mij."
Ik dacht aan een onverwarmde ruimte en de noodzaak van lichaamswarmte om de voeten warm te houden. We zouden een slaapzak mee moeten nemen, of eventueel twee, maar de bagage moest beperkt blijven.
Otis liet het er even bij en schonk toen zwijgend de glazen nog een laatste keer vol voor de avond helemaal viel.
"We mogen niet veel bagage meenemen: proviand en een propere onderbroek, misschien," voegde ik eraan toe.
Otis trok een wenkbrauw op. "De essentiële uitrusting. De rest is ballast."
Ik nam een slok van de witte wijn en hield zijn blik vast over de rand van het glas, wetende dat die propere onderbroek wel het minste van onze zorgen zou zijn als we eenmaal in dat hooi lagen.
Dat die onderbroek als grap bedoeld was, begreep Otis vanzelf.
"Eén slaapzak is praktischer voor het volume," zei Otis, terwijl hij me door de schemering heen aankeek. "En beter voor de isolatie. Tenzij je graag in je eentje in het hooi ligt te rillen."
"Hooi prikt, Otis. Ik houd mijn kleren aan."
Hij grijnsde flauw. "Prima. Eén slaapzak openritsen als deken, kleren aan tegen het prikken van het hooi, en dicht tegen elkaar aan tegen de kou. Praktisch."
"Ga je dat aankunnen?" vroeg ik.
Otis deed alsof hij een slok nam van zijn al lege glas. "Met die kleren aan wel. Met jouw koude voeten ben ik minder zeker."
"Ik zal je beter moeten leren kennen, denk ik," zei ik. "En zien of jij wel de rechte weg volgt."
Hij zette het glas neer en leunde iets voorover. "In de bergen slingeren paden naar hun doel, Max."
"Zolang je maar niet naar beneden valt," zei ik, en ik hield zijn blik vast.
Otis glimlachte, sloot zijn ogen half in de invallende schemering en tikte met zijn vinger tegen de rand van het lege glas. "We zien overmorgen wel welke bochten we moeten nemen. Jij bent degene die hoogtevrees heeft."
"Alleen als ik aan een afgrond sta," antwoordde ik.
Otis liet een korte lach horen. "Morgen eerst de spullen bij elkaar zoeken. Dan kijken we of jouw inzicht de nacht in het hooi overleeft."
Hij stond op van de tafel en strekte zich uit, zijn silhouet scherp afgetekend tegen de schemering die nu definitief over de camping was gevallen.
"Tot overmorgen houden we het droog," zei ik, met een lichte, door wijn ingegeven tongval.
Het was een grove uitspraak met een dubbele bodem, maar ik was er op dat moment van overtuigd dat die Otis volledig was ontgaan. Hij gaf immers geen kik, al kon ik zijn gezicht niet goed zien toen hij zich omdraaide en de oversteek naar de mobilhome maakte.
Ik bleef nog even alleen aan de lege tafel zitten in de vallende nacht. De berglucht koelde af, maar mijn voeten voelden warm.
Plannen maken
De daken kwamen dichterbij en niet veel later stonden we tussen de mobilhomes en tenten. De borden had Greta al klaargezet.
"Gaan jullie maar eerst douchen jongens, het is daar nu nog kalm," zei ze.
Even later klaterde het water in twee douches naast elkaar in het sanitaire blok.
Terug bij de tafel hield papa woord. Naast de potten stond geen bier, maar een koel vaatje witte wijn met een tapje dat aanzette tot morsen.
"De hut blijft op het programma staan," zei Otis toen we het plan overlegden.
"En die Via Ferrata ook," zei ik.
"Eerst de basis," zei ik, terwijl ik het briefje van vijftig demonstratief op tafel legde. "Het startkapitaal voor de boodschappenlijst van overmorgen." De weersvoorspelling zou ons vertrek bepalen; in de bergen nam je geen gokken waar je spijt van kreeg. Er hing geen onweer in de lucht.
“Deal.”
Otis vulde de glazen opnieuw.
We begonnen aan tafel te fantaseren over de hut. Onze ouders vonden het idee onbezonnen. “Je kunt 's morgens ook hier vertrekken. Mogelijkheden genoeg voor dagwandelingen. Overnachten onderweg heeft weinig zin.”
"Maar vroeger, als kind, was met een vriendje in de tuin overnachten ook spannend," opperde ik ter verdediging.
Papa volgde de discussie met een glimlach. "Maar nu worden jullie verondersteld volwassen te zijn."
"We volgen het pad recht naar de hut en daar zijn we veilig."
"Jullie zijn geen krakers. Kies een reguliere berghut, wij zijn jullie sponsor."
"We doen niets verkeerd en ons avontuur voelt groter."
Ons plan had hiermee definitief concrete vorm gekregen en toen de ouders zich terugtrokken, zetten we ons gesprek met z'n tweeën verder.
Otis wikte en woog. "Geen luxe stapelbedden met privacy heb ik gezien daar, maar wel een voorraad hooi."
"We passen ons aan de omstandigheden aan," zei ik.
Otis keek me aan. "Die omstandigheden klinken toch uitdagend." Hij nam een slok en glimlachte flauw. "Vooral als jij die Via Ferrata overleeft. Dan wordt het improviseren hoe we de nacht gaan doorkomen."
"Jij als sherpa moet voor warmte zorgen," zei ik.
"Het hooi in brand steken?"
"Er zijn minder drastische manieren die aangenamer zijn om het warm te krijgen, volgens mij."
Ik dacht aan een onverwarmde ruimte en de noodzaak van lichaamswarmte om de voeten warm te houden. We zouden een slaapzak mee moeten nemen, of eventueel twee, maar de bagage moest beperkt blijven.
Otis liet het er even bij en schonk toen zwijgend de glazen nog een laatste keer vol voor de avond helemaal viel.
"We mogen niet veel bagage meenemen: proviand en een propere onderbroek, misschien," voegde ik eraan toe.
Otis trok een wenkbrauw op. "De essentiële uitrusting. De rest is ballast."
Ik nam een slok van de witte wijn en hield zijn blik vast over de rand van het glas, wetende dat die propere onderbroek wel het minste van onze zorgen zou zijn als we eenmaal in dat hooi lagen.
Dat die onderbroek als grap bedoeld was, begreep Otis vanzelf.
"Eén slaapzak is praktischer voor het volume," zei Otis, terwijl hij me door de schemering heen aankeek. "En beter voor de isolatie. Tenzij je graag in je eentje in het hooi ligt te rillen."
"Hooi prikt, Otis. Ik houd mijn kleren aan."
Hij grijnsde flauw. "Prima. Eén slaapzak openritsen als deken, kleren aan tegen het prikken van het hooi, en dicht tegen elkaar aan tegen de kou. Praktisch."
"Ga je dat aankunnen?" vroeg ik.
Otis deed alsof hij een slok nam van zijn al lege glas. "Met die kleren aan wel. Met jouw koude voeten ben ik minder zeker."
"Ik zal je beter moeten leren kennen, denk ik," zei ik. "En zien of jij wel de rechte weg volgt."
Hij zette het glas neer en leunde iets voorover. "In de bergen slingeren paden naar hun doel, Max."
"Zolang je maar niet naar beneden valt," zei ik, en ik hield zijn blik vast.
Otis glimlachte, sloot zijn ogen half in de invallende schemering en tikte met zijn vinger tegen de rand van het lege glas. "We zien overmorgen wel welke bochten we moeten nemen. Jij bent degene die hoogtevrees heeft."
"Alleen als ik aan een afgrond sta," antwoordde ik.
Otis liet een korte lach horen. "Morgen eerst de spullen bij elkaar zoeken. Dan kijken we of jouw inzicht de nacht in het hooi overleeft."
Hij stond op van de tafel en strekte zich uit, zijn silhouet scherp afgetekend tegen de schemering die nu definitief over de camping was gevallen.
"Tot overmorgen houden we het droog," zei ik, met een lichte, door wijn ingegeven tongval.
Het was een grove uitspraak met een dubbele bodem, maar ik was er op dat moment van overtuigd dat die Otis volledig was ontgaan. Hij gaf immers geen kik, al kon ik zijn gezicht niet goed zien toen hij zich omdraaide en de oversteek naar de mobilhome maakte.
Ik bleef nog even alleen aan de lege tafel zitten in de vallende nacht. De berglucht koelde af, maar mijn voeten voelden warm.