De twee kanten van ons (deel 9)
De vuurdoop
Achter de zware, zwarte gordijnen stonden Cas, Obi, Femke en de rest van hun klas. Het geroezemoes in de zaal was oorverdovend, maar het was niet het puberale gelach van middelbare scholieren. Het was het hoge, ongedurige gekwetter van tweehonderd basisschoolkinderen, een geniale zet van de schoolleiding voor deze allereerste try-out. Kinderen zijn het meest onbevangen publiek ter wereld; ze scannen niet op fouten, ze reageren puur op wat ze voorgeschoteld krijgen.
De generale repetitie van gisteravond zat nog vers in hun geheugen. Het was geen geweldig succes geweest. In de eerste helft kwam het stuk moeilijk van de grond; ze waren verkrampt door podiumvrees, omdat het nu écht was.Pas in het tweede deel vonden ze eindelijk hun ritme. Die ervaring had hen één les geleerd: er was geen tijd om langzaam op te warmen. Als ze het publiek wilden meenemen, moesten ze zich vanaf de allereerste seconde in het stuk storten.
Meneer Arduin stapte de coulissen in. Hij droeg geen regieboek meer. Hij keek naar Femke, die haar klamme handpalmen aan haar broek afveegde maar hem vastberaden toeknikte. Daarna gleed zijn blik naar Obi in zijn strakke, witte tanktop, en ten slotte naar Cas, die stond te stuiteren van de adrenaline onder zijn felgele pruik.
"Cas," zei Arduin zacht. Cas stopte met bewegen en keek hem aan. "Je bent een danser, je voelt de drang om de hele vloer in te palmen. Doe het gedoseerd. Als je uitwaaiert, verlies je de spanning. Hou de ruimte kleiner. Jouw energie moet naar dáár." Arduin wees naar Obi. "Laat de energie tussen jullie tweeën knetteren. De rest van de wereld bestaat niet."
Cas knikte langzaam. Hij begreep het volkomen.
Arduin legde bij beide jongens even een hand op de schouder. "Het is aan jullie nu," zei hij. Hij draaide zich om en ging de zaal in.
Het zaallicht dimde. Tweehonderd kinderen werden in één klap fluisterstil. De spots richtten zich strak op het podium.
Vanaf hun eerste stap in het licht begon de ergste plankenkoorts te wijken. De aanwezigheid van de lagereschoolkinderen werkte ongelooflijk bevrijdend. Toen Cas theatraal opkwam, zat de felgele pruik net iets te ver op zijn voorhoofd. Een lachsalvo rolde door de rijen. Even later, tijdens een snelle verplaatsing, gleed Obi even uit op de gladde theatervloer. Opnieuw barstte de zaal in lachen uit.
De jongens deden precies wat ze moesten doen: ze speelden erop in. Cas trok zijn pruik met een arrogante ruk weer recht en Obi verwerkte zijn struikeling in een uitdagende, stoere pose naar Cas toe. Het jonge volkje at uit hun hand. Het ijs was gebroken, de angst was weg. Ze beheersten het podium en hadden het jeugdige publiek helemaal in hun greep.
Toen kwam de apotheose. Cas nam zijn aanloop. Geen greintje twijfel, pure focus. Obi spreidde zijn voeten. Het opvangen was geen weifelende worsteling meer, maar een feilloze choreografie. Obi's handen grepen de flanken van Cas, de schok van zijn gewicht werd perfect geabsorbeerd, en hij gooide hem sierlijk de lucht in.
Ze speelden volkomen complexloos. Cas keek van bovenaf strak in de ogen van Obi, en Obi hield de blik van Cas onverzettelijk vast. De energie knetterde precies zoals Arduin het bedoeld had, intens, maar veilig versleuteld in hun rollen. Pas toen Femke de lichtcirkel in stapte en haar poëtische monoloog inzette, bracht haar stem hen gecontroleerd terug naar de finale van het stuk. Het was het ultieme beeld van broederschap en vertrouwen.
Helemaal opzij op de eerste rij, verborgen, leunde meneer Arduin met zijn schouders tegen de muur. Terwijl Femke haar slotzinnen uitsprak en het licht langzaam uitdoofde tot een totale verduistering, viel er een tevreden vermoeidheid over hem heen. Hij had een emotionele crisis ontmijnd, zijn leerlingen de regie over hun eigen grenzen teruggegeven, en zijn eigen ego als regisseur begraven.
Toen het licht weer aansprong en het oorverdovende, ongeremde gejuich van tweehonderd kinderstemmen door de ruimte schalde, ademde meneer Arduin diep uit en lachte. Zijn taak zat er bijna op.