De twee kanten van ons (deel 8)
Geplaatst: za 05 sep 2026, 07:23
De twee kanten van ons (deel 8)
De redding
Ze gingen met zijn drieën op de planken zitten. Het was niet nodig om alles hardop te benoemen. Femke keek van de een naar de ander. Ze beet op haar lip en friemelde aan het losse draadje van haar outfit voor ze het woord nam. Ze was iemand die haar stem durfde te verheffen wanneer het nodig was, maar ze deed dat nooit vanaf de eerste rij. Hier, op de grond, nam ze geruisloos over. Ze luisterde zoals alleen een beste vriendin dat kan en ze greep in.
"Jullie moeten je gewoon smijten," zei ze nuchter, met een vanzelfsprekendheid die alleen zij bezat. “En vooral ophouden met spoken te zien.” Ze keek de jongens strak aan. "Jullie zijn bang dat de school het straks ziet? Toneel is het ultieme schild. Gebruik dat. Laat het vonken. Als het straks op het podium te echt voelt, en de zaal begint te fluisteren... dan hebben jullie toch het perfecte alibi?"
Er verscheen een triomfantelijke glimlach om haar mond. "Dan zeggen jullie na afloop gewoon: Dank je, we hebben verdomd goed geacteerd. Het is maar toneel, toch?"
De paniek ebde weg. Ze hoefden hun gevoelens niet meer te onderdrukken; ze konden hun emoties juist gebruiken als brandstof, veilig verscholen achter hun personages. Femke had hun geheim doodnormaal geaccepteerd: het was nu een verbond van drie.
Toen meneer Arduin later de zaal weer binnenkwam, stonden ze op de vloer. De verlamming was verdwenen. De acrobatische lift, het vangen, de fysieke nabijheid, het was allemaal terug, maar het had een nieuwe, volwassen diepte gekregen. Het was theatraal, en het was veilig.
Arduin bleef in het donker op zijn stoel zitten. Hij corrigeerde amper nog. Het enige wat hij deed, was Cas kort intomen toen zijn opgekropte energie het overnam. "Cas, hou je bewegingen iets kleiner," zei hij rustig. "Je neemt weer te veel ruimte in. Met die wilde motoriek trek je alle aandacht naar je fysieke onrust en leid je het publiek af van de tekst."
Cas bracht zijn spel terug naar de essentie.
Vanuit de donkere zaal keek Arduin toe hoe de drie leerlingen de voorstelling volledig in handen namen. Zijn taak zat erop. Het was niet langer zijn creatie, het was die van hen geworden, beschermd door de illusie van het theater. Terwijl de stemmen van Cas, Obi en Femke krachtig door de zaal klonken, leunde de regisseur achterover. Hij sloot zijn ogen en besefte dat hij, diep vanbinnen, heel opgelucht zou zijn als dit intense avontuur, wat in een nachtmerrie had kunnen ontaarden, eindelijk achter de rug was.
Ze waren toe aan de generale repetitie.
De redding
Ze gingen met zijn drieën op de planken zitten. Het was niet nodig om alles hardop te benoemen. Femke keek van de een naar de ander. Ze beet op haar lip en friemelde aan het losse draadje van haar outfit voor ze het woord nam. Ze was iemand die haar stem durfde te verheffen wanneer het nodig was, maar ze deed dat nooit vanaf de eerste rij. Hier, op de grond, nam ze geruisloos over. Ze luisterde zoals alleen een beste vriendin dat kan en ze greep in.
"Jullie moeten je gewoon smijten," zei ze nuchter, met een vanzelfsprekendheid die alleen zij bezat. “En vooral ophouden met spoken te zien.” Ze keek de jongens strak aan. "Jullie zijn bang dat de school het straks ziet? Toneel is het ultieme schild. Gebruik dat. Laat het vonken. Als het straks op het podium te echt voelt, en de zaal begint te fluisteren... dan hebben jullie toch het perfecte alibi?"
Er verscheen een triomfantelijke glimlach om haar mond. "Dan zeggen jullie na afloop gewoon: Dank je, we hebben verdomd goed geacteerd. Het is maar toneel, toch?"
De paniek ebde weg. Ze hoefden hun gevoelens niet meer te onderdrukken; ze konden hun emoties juist gebruiken als brandstof, veilig verscholen achter hun personages. Femke had hun geheim doodnormaal geaccepteerd: het was nu een verbond van drie.
Toen meneer Arduin later de zaal weer binnenkwam, stonden ze op de vloer. De verlamming was verdwenen. De acrobatische lift, het vangen, de fysieke nabijheid, het was allemaal terug, maar het had een nieuwe, volwassen diepte gekregen. Het was theatraal, en het was veilig.
Arduin bleef in het donker op zijn stoel zitten. Hij corrigeerde amper nog. Het enige wat hij deed, was Cas kort intomen toen zijn opgekropte energie het overnam. "Cas, hou je bewegingen iets kleiner," zei hij rustig. "Je neemt weer te veel ruimte in. Met die wilde motoriek trek je alle aandacht naar je fysieke onrust en leid je het publiek af van de tekst."
Cas bracht zijn spel terug naar de essentie.
Vanuit de donkere zaal keek Arduin toe hoe de drie leerlingen de voorstelling volledig in handen namen. Zijn taak zat erop. Het was niet langer zijn creatie, het was die van hen geworden, beschermd door de illusie van het theater. Terwijl de stemmen van Cas, Obi en Femke krachtig door de zaal klonken, leunde de regisseur achterover. Hij sloot zijn ogen en besefte dat hij, diep vanbinnen, heel opgelucht zou zijn als dit intense avontuur, wat in een nachtmerrie had kunnen ontaarden, eindelijk achter de rug was.
Ze waren toe aan de generale repetitie.