De twee kanten van ons (deel 7)
Geplaatst: vr 04 sep 2026, 06:42
De twee kanten van ons (deel 7)
Crisis
Het gevoel van euforie verdween snel bij meneer Arduin.
Tijdens de herhaling van de finale kroop er opnieuw iets opvallends in het spel. Het zat niet in het script; het kwam door de bewegingen van Cas en Obi. Het zat in de manier waarop Obi’s hand op de buik van Cas bleef rusten. In de zachtheid waarmee Cas na de sprong zijn hand door de nek van Obi liet gaan. De overgave was geen acrobatie meer van twee jongens die zich fysiek uitleefden; het kreeg een zweem van intimiteit.
Meneer Arduin richtte zich abrupt op in zijn stoel.
"Stop," riep hij. Zijn stem galmde door de zaal.
Hij stond op en liep langzaam naar de rand van het houten platform.
"Cas, Obi... zo is het niet bedoeld," zei hij, terwijl hij zijn armen over elkaar kruiste. "Er kruipt romantiek in jullie bewegingen. Het contact is te lang... het oogt alsof jullie een liefdesverhaal staan te spelen. Dat is niet wat deze tekst vraagt. Dit is niet het doel van het toneelstuk."
De stilte die ontstond was niet de stilte van acteurs die een regieaanwijzing verwerkten. Het was als de stilte nadat een ruit in duizend scherven stukken brak.
Cas trok zijn arm met een schok terug van Obi’s schouder, alsof hij zich aan de huid verbrandde. Het bloed trok weg uit zijn gezicht. Ze stonden perplex dat meneer Arduin dit had opgemerkt.
"We... we spelen gewoon wat er staat, meneer," stamelde Cas. Zijn stem klonk defensief.
Vanaf dat moment veranderde alles op de speelvloer. Wat eerder soepel en geladen was, veranderde in beton.
De repetities die volgden in de aanloop naar de generale werden een martelgang. De chemie was compleet doodgeslagen. Obi hield krampachtig afstand. Als hij Cas volgens de choreografie moest aanraken, greep hij naar de stof van zijn broek in plaats van de huid, met gestrekte, aarzelende handen. Cas bracht zijn tekst alsof hij voorlas. De acrobatische pose, ooit het symbool van hun onderlinge draagkracht, veranderde in een stroef, ongemakkelijk acteerwerk.
Onder het oppervlak woedde een verstikkend drama. Cas en Obi deelden innerlijk iets waarvan ze rotsvast hadden geloofd dat het voor de buitenwereld volstrekt onzichtbaar was. Ze voelden zich door meneer Arduin op heterdaad betrapt. Ze dachten dat hun schild waterdicht was, maar door te benoemen wat hij zag, had de regisseur hun diepste geheim in het volle licht geplaatst.
De jongens raakten bevangen door een verlammende angst. Als meneer Arduin het had opgemerkt, zelfs met zijn afstand als leraar, dan zou het publiek het straks ook zien. De volle aula met klasgenoten, leraren en ouders. De gele pruik, die eerst diende als een bevrijdend masker om ongegeneerd zichzelf te zijn, bleek plotseling niets meer te verbergen. Het was een schijnwerper geworden. Hun emoties tonen op het podium had even bevrijdend geleken, maar voelde nu als een loodzware ketting. Ze wilden hun geheim beschermen en de enige manier om dat te doen was hun emoties af te grendelen.
's Avonds bleef meneer Arduin alleen achter op de eerste rij van het lege lokaal. De eenzaamheid van het regisseurschap drukte zwaar op hem. Hij zag het doemscenario voor ogen: hij dreigde zijn twee hoofdrolspelers definitief te verliezen, net nu de generale repetitie dichterbij kwam.
Hij besefte dat hij ongewild een bom onder hun veilige bubbel had gelegd. Hij zag wel degelijk dat er een diepe, bijzondere vriendschap tussen de twee jongens was ontstaan, maar hij had niet voorzien dat zijn opmerking hen zo diep in de ziel zou raken.
Wat moest hij doen? Voor openheid gaan en het expliciet bespreken? Dat zou de genadeklap zijn; het zou hun grens definitief schenden en hen nog verder laten dichtklappen. Hij kon het niet oplossen door te vragen of ze "gewoon weer wilden doen zoals eerst". Hij moest hun vertrouwensbreuk herstellen zonder hun privéleven op tafel te leggen. Hij moest het probleem ontmijnen, zodat ze weer durfden te spelen zonder de angst om ontmaskerd te worden.
De volgende namiddag lag het regieboek van meneer Arduin gesloten op de eerste rij. Hij riep Cas en Obi niet naar hun vaste plekken in het licht, maar ging naast hen op de rand van het houten podium zitten. Niet als regisseur, niet als leraar, maar zuiver als mens.
"Ik ben te scherp geweest," begon hij. De kracht was uit zijn stem, hij sprak zacht. "De grens tussen wie jullie spelen en wat jullie voelen is dun geworden. En ik heb jullie laten schrikken."
Cas staarde naar zijn voeten. Obi klemde zijn handen in elkaar.
"Jullie welzijn," ging Arduin verder, "jullie veiligheid hier op school, staat ver boven elk toneelstuk. Dit optreden hoeft niet te slagen ten koste van julliezelf. We kunnen het aanpassen. We kunnen zelfs stoppen. Elke blik, elke fysieke handeling in de choreografie is fictie. Alles wat jullie brengen is toneel, en ook de toeschouwers zien toneel, maar elke oprechte of naar waarheid gespeelde emotie maakt de voorstelling beter. Dat is acteren. Jullie bepalen de grens, niet het script. Ik ben er om jullie te beschermen, niet om jullie tentoon te stellen."
Hij stond op en verliet de zaal. Hij gaf hen de regie over hun eigen grenzen. Op het verlaten podium keken Cas en Obi elkaar aan. De angst om ontmaskerd te worden sluimerde nog steeds, versterkt door de wetenschap dat ze niet helemaal alleen waren.
Achterin stond Femke. Cas draaide zijn hoofd naar haar. Toen keek hij naar Obi. Obi sloot heel even zijn ogen, slikte zijn defensieve weerstand weg en knikte.
Cas wenkte haar.
Crisis
Het gevoel van euforie verdween snel bij meneer Arduin.
Tijdens de herhaling van de finale kroop er opnieuw iets opvallends in het spel. Het zat niet in het script; het kwam door de bewegingen van Cas en Obi. Het zat in de manier waarop Obi’s hand op de buik van Cas bleef rusten. In de zachtheid waarmee Cas na de sprong zijn hand door de nek van Obi liet gaan. De overgave was geen acrobatie meer van twee jongens die zich fysiek uitleefden; het kreeg een zweem van intimiteit.
Meneer Arduin richtte zich abrupt op in zijn stoel.
"Stop," riep hij. Zijn stem galmde door de zaal.
Hij stond op en liep langzaam naar de rand van het houten platform.
"Cas, Obi... zo is het niet bedoeld," zei hij, terwijl hij zijn armen over elkaar kruiste. "Er kruipt romantiek in jullie bewegingen. Het contact is te lang... het oogt alsof jullie een liefdesverhaal staan te spelen. Dat is niet wat deze tekst vraagt. Dit is niet het doel van het toneelstuk."
De stilte die ontstond was niet de stilte van acteurs die een regieaanwijzing verwerkten. Het was als de stilte nadat een ruit in duizend scherven stukken brak.
Cas trok zijn arm met een schok terug van Obi’s schouder, alsof hij zich aan de huid verbrandde. Het bloed trok weg uit zijn gezicht. Ze stonden perplex dat meneer Arduin dit had opgemerkt.
"We... we spelen gewoon wat er staat, meneer," stamelde Cas. Zijn stem klonk defensief.
Vanaf dat moment veranderde alles op de speelvloer. Wat eerder soepel en geladen was, veranderde in beton.
De repetities die volgden in de aanloop naar de generale werden een martelgang. De chemie was compleet doodgeslagen. Obi hield krampachtig afstand. Als hij Cas volgens de choreografie moest aanraken, greep hij naar de stof van zijn broek in plaats van de huid, met gestrekte, aarzelende handen. Cas bracht zijn tekst alsof hij voorlas. De acrobatische pose, ooit het symbool van hun onderlinge draagkracht, veranderde in een stroef, ongemakkelijk acteerwerk.
Onder het oppervlak woedde een verstikkend drama. Cas en Obi deelden innerlijk iets waarvan ze rotsvast hadden geloofd dat het voor de buitenwereld volstrekt onzichtbaar was. Ze voelden zich door meneer Arduin op heterdaad betrapt. Ze dachten dat hun schild waterdicht was, maar door te benoemen wat hij zag, had de regisseur hun diepste geheim in het volle licht geplaatst.
De jongens raakten bevangen door een verlammende angst. Als meneer Arduin het had opgemerkt, zelfs met zijn afstand als leraar, dan zou het publiek het straks ook zien. De volle aula met klasgenoten, leraren en ouders. De gele pruik, die eerst diende als een bevrijdend masker om ongegeneerd zichzelf te zijn, bleek plotseling niets meer te verbergen. Het was een schijnwerper geworden. Hun emoties tonen op het podium had even bevrijdend geleken, maar voelde nu als een loodzware ketting. Ze wilden hun geheim beschermen en de enige manier om dat te doen was hun emoties af te grendelen.
's Avonds bleef meneer Arduin alleen achter op de eerste rij van het lege lokaal. De eenzaamheid van het regisseurschap drukte zwaar op hem. Hij zag het doemscenario voor ogen: hij dreigde zijn twee hoofdrolspelers definitief te verliezen, net nu de generale repetitie dichterbij kwam.
Hij besefte dat hij ongewild een bom onder hun veilige bubbel had gelegd. Hij zag wel degelijk dat er een diepe, bijzondere vriendschap tussen de twee jongens was ontstaan, maar hij had niet voorzien dat zijn opmerking hen zo diep in de ziel zou raken.
Wat moest hij doen? Voor openheid gaan en het expliciet bespreken? Dat zou de genadeklap zijn; het zou hun grens definitief schenden en hen nog verder laten dichtklappen. Hij kon het niet oplossen door te vragen of ze "gewoon weer wilden doen zoals eerst". Hij moest hun vertrouwensbreuk herstellen zonder hun privéleven op tafel te leggen. Hij moest het probleem ontmijnen, zodat ze weer durfden te spelen zonder de angst om ontmaskerd te worden.
De volgende namiddag lag het regieboek van meneer Arduin gesloten op de eerste rij. Hij riep Cas en Obi niet naar hun vaste plekken in het licht, maar ging naast hen op de rand van het houten podium zitten. Niet als regisseur, niet als leraar, maar zuiver als mens.
"Ik ben te scherp geweest," begon hij. De kracht was uit zijn stem, hij sprak zacht. "De grens tussen wie jullie spelen en wat jullie voelen is dun geworden. En ik heb jullie laten schrikken."
Cas staarde naar zijn voeten. Obi klemde zijn handen in elkaar.
"Jullie welzijn," ging Arduin verder, "jullie veiligheid hier op school, staat ver boven elk toneelstuk. Dit optreden hoeft niet te slagen ten koste van julliezelf. We kunnen het aanpassen. We kunnen zelfs stoppen. Elke blik, elke fysieke handeling in de choreografie is fictie. Alles wat jullie brengen is toneel, en ook de toeschouwers zien toneel, maar elke oprechte of naar waarheid gespeelde emotie maakt de voorstelling beter. Dat is acteren. Jullie bepalen de grens, niet het script. Ik ben er om jullie te beschermen, niet om jullie tentoon te stellen."
Hij stond op en verliet de zaal. Hij gaf hen de regie over hun eigen grenzen. Op het verlaten podium keken Cas en Obi elkaar aan. De angst om ontmaskerd te worden sluimerde nog steeds, versterkt door de wetenschap dat ze niet helemaal alleen waren.
Achterin stond Femke. Cas draaide zijn hoofd naar haar. Toen keek hij naar Obi. Obi sloot heel even zijn ogen, slikte zijn defensieve weerstand weg en knikte.
Cas wenkte haar.