De twee kanten van ons (deel 6)
Geplaatst: do 03 sep 2026, 07:01
De twee kanten van ons (deel 6)
Een stap verder
Cas liet Obi binnen in het lege huis. Zijn ouders waren niet thuis. Ze hadden afgesproken onder het mom van een extra repetitie, maar de papieren lagen onaangeroerd op het bureau. Er werden geen verklaringen gegeven. Niets werd hardop uitgesproken.
Cas stond midden in zijn slaapkamer. Hij droeg enkel een boxershort en de felgele pruik. Hij stond perfect stil, maar zijn hele houding was uitdagend. Obi stond tegenover hem, zijn armen losjes langs zijn lichaam.
Cas bracht zijn hand omhoog en streek met zijn vingers door het donkere haar van Obi. Hij speelde doelbewust met de strakke, fijne krulletjes.
"Zou je durven als je mocht?" vroeg Cas.
Obi hield zijn blik strak vast.
"Wat durven?"
"Iets wat we op het toneel niet kunnen oefenen."
Obi hief langzaam zijn hand op en legde zijn handpalm plat op de blote borst van Cas. Cas legde zijn hand er onmiddellijk overheen. Hij duwde Obi niet weg, maar begeleidde zijn hand langzaam naar beneden, tot Obi’s vingers rustten op de huid van zijn buik.
"Als je weet dat het mag," herhaalde Cas zacht, "zou je dan durven?"
Obi keek naar de hand op Cas' buik en richtte zijn blik toen weer omhoog, recht in de ogen onder de gele krullenbol. "Daag me niet uit. Je bent de eerste die ik toestemming geef. Verder zeg ik niets," zei Obi.
Cas’ andere hand gleed langzaam uit Obi’s haar. "Ik wil dit al lang," antwoordde Cas.
Hij wist wat Obi hem zojuist had gegeven. Het was geen uitdaging, het was een instemming. Obi legde het initiatief in zijn handen, met de onuitgesproken vraag of Cas hem veilig door dit nieuwe, onbekende terrein wilde leiden.
Cas dwong Obi’s hand niet verder omlaag. De hand die net nog in Obi’s haar had gerust, gleed langzaam over zijn nek en schouder naar beneden, tot die stopte op de witte stof van Obi’s shirt. Cas kon Obi’s hart wild voelen kloppen onder zijn handpalm, maar zijn eigen hart ging net zo tekeer. Hij sloeg zijn blik neer, slikte zichtbaar, en zocht opnieuw de donkere ogen van Obi.
"Je hoeft niets te doen," fluisterde Cas, zijn stem geruststellend. "Liefst wel blijven ademen."
Cas zette een halve stap naar voren, helemaal tot tegen Obi, met meer lef dan zelfvertrouwen. Hij schoof zijn vingers behoedzaam onder de rand van Obi’s tanktop. Het gevoel van Cas’ koele hand op zijn blote huid deed Obi heel diep inademen, maar hij deinsde niet terug. Integendeel. Obi leunde tegen Cas aan.
Aarzelend liet Cas zijn hand over Obi's buik en zij glijden, tot zijn vingers de zoom van het witte katoen vastgrepen. Hij streelde Obi's blote zij even. Toen trok hij met een trage, vloeiende beweging de tanktop omhoog. Obi hief gehoorzaam zijn armen en liet de stof over zijn hoofd trekken. Het kledingstuk viel geruisloos op de grond.
Het was het begin van een volkomen ontmanteling.
Obi maakte zijn riem los, liet de broek over zijn heupen glijden en stapte schijnbaar kalm uit de stof. Cas gaf hem zwijgend de tijd.
Toen Obi zich weer oprichtte, stonden ze allebei enkel in hun boxershort. Obi hield in. Hij keek naar Cas. De grens was bereikt om de laatste handeling samen te doen.
Heel onzeker ontdeden ze zich van de rest van hun kleding. Cas trok de gele pruik van zijn hoofd en hield de felle krullen speels voor zijn onderbuik. Met een glinstering in zijn ogen bracht hij de pruik omhoog en zette hem behoedzaam bij Obi op. Cas had nu echt niets meer achter de hand; hij stond poedelnaakt voor hem. "Staat je beeldig," lachte hij.
"Wat staat me beeldig?" vroeg Obi plagerig. "Echte krullen had ik al, Cas. Maar jij springt nu wel héél erg in het oog."
Daar stonden ze, in het halfduister van de kamer, zonder toeschouwers in de coulissen. Dit was puur en ontwapenend echt. Cas liet zijn handen over Obi's ontblote rug glijden. Ze voelden de lichte huivering van elkaars onbedekte huid. Voorzichtig trok Cas Obi toen volledig, huid-op-huid, tegen zich aan.
Een stap verder
Cas liet Obi binnen in het lege huis. Zijn ouders waren niet thuis. Ze hadden afgesproken onder het mom van een extra repetitie, maar de papieren lagen onaangeroerd op het bureau. Er werden geen verklaringen gegeven. Niets werd hardop uitgesproken.
Cas stond midden in zijn slaapkamer. Hij droeg enkel een boxershort en de felgele pruik. Hij stond perfect stil, maar zijn hele houding was uitdagend. Obi stond tegenover hem, zijn armen losjes langs zijn lichaam.
Cas bracht zijn hand omhoog en streek met zijn vingers door het donkere haar van Obi. Hij speelde doelbewust met de strakke, fijne krulletjes.
"Zou je durven als je mocht?" vroeg Cas.
Obi hield zijn blik strak vast.
"Wat durven?"
"Iets wat we op het toneel niet kunnen oefenen."
Obi hief langzaam zijn hand op en legde zijn handpalm plat op de blote borst van Cas. Cas legde zijn hand er onmiddellijk overheen. Hij duwde Obi niet weg, maar begeleidde zijn hand langzaam naar beneden, tot Obi’s vingers rustten op de huid van zijn buik.
"Als je weet dat het mag," herhaalde Cas zacht, "zou je dan durven?"
Obi keek naar de hand op Cas' buik en richtte zijn blik toen weer omhoog, recht in de ogen onder de gele krullenbol. "Daag me niet uit. Je bent de eerste die ik toestemming geef. Verder zeg ik niets," zei Obi.
Cas’ andere hand gleed langzaam uit Obi’s haar. "Ik wil dit al lang," antwoordde Cas.
Hij wist wat Obi hem zojuist had gegeven. Het was geen uitdaging, het was een instemming. Obi legde het initiatief in zijn handen, met de onuitgesproken vraag of Cas hem veilig door dit nieuwe, onbekende terrein wilde leiden.
Cas dwong Obi’s hand niet verder omlaag. De hand die net nog in Obi’s haar had gerust, gleed langzaam over zijn nek en schouder naar beneden, tot die stopte op de witte stof van Obi’s shirt. Cas kon Obi’s hart wild voelen kloppen onder zijn handpalm, maar zijn eigen hart ging net zo tekeer. Hij sloeg zijn blik neer, slikte zichtbaar, en zocht opnieuw de donkere ogen van Obi.
"Je hoeft niets te doen," fluisterde Cas, zijn stem geruststellend. "Liefst wel blijven ademen."
Cas zette een halve stap naar voren, helemaal tot tegen Obi, met meer lef dan zelfvertrouwen. Hij schoof zijn vingers behoedzaam onder de rand van Obi’s tanktop. Het gevoel van Cas’ koele hand op zijn blote huid deed Obi heel diep inademen, maar hij deinsde niet terug. Integendeel. Obi leunde tegen Cas aan.
Aarzelend liet Cas zijn hand over Obi's buik en zij glijden, tot zijn vingers de zoom van het witte katoen vastgrepen. Hij streelde Obi's blote zij even. Toen trok hij met een trage, vloeiende beweging de tanktop omhoog. Obi hief gehoorzaam zijn armen en liet de stof over zijn hoofd trekken. Het kledingstuk viel geruisloos op de grond.
Het was het begin van een volkomen ontmanteling.
Obi maakte zijn riem los, liet de broek over zijn heupen glijden en stapte schijnbaar kalm uit de stof. Cas gaf hem zwijgend de tijd.
Toen Obi zich weer oprichtte, stonden ze allebei enkel in hun boxershort. Obi hield in. Hij keek naar Cas. De grens was bereikt om de laatste handeling samen te doen.
Heel onzeker ontdeden ze zich van de rest van hun kleding. Cas trok de gele pruik van zijn hoofd en hield de felle krullen speels voor zijn onderbuik. Met een glinstering in zijn ogen bracht hij de pruik omhoog en zette hem behoedzaam bij Obi op. Cas had nu echt niets meer achter de hand; hij stond poedelnaakt voor hem. "Staat je beeldig," lachte hij.
"Wat staat me beeldig?" vroeg Obi plagerig. "Echte krullen had ik al, Cas. Maar jij springt nu wel héél erg in het oog."
Daar stonden ze, in het halfduister van de kamer, zonder toeschouwers in de coulissen. Dit was puur en ontwapenend echt. Cas liet zijn handen over Obi's ontblote rug glijden. Ze voelden de lichte huivering van elkaars onbedekte huid. Voorzichtig trok Cas Obi toen volledig, huid-op-huid, tegen zich aan.