De twee kanten van ons (deel 5)
Geplaatst: wo 02 sep 2026, 07:09
De twee kanten van ons (deel 5)
Vallen en Opvangen
Op de houten podiumvloer zette de dansleerkracht de schouders van Obi recht. Ze was klein, ontwapenend direct en droeg versleten sneakers.
"Jij moet niet dansen, Obi," zei ze, terwijl ze hem op zijn plek zette. "Jij bent de grond. Zet je voeten breder. Cas gaat vliegen, jij zorgt dat hij niet te pletter slaat."
Ze plaatste Obi in een brede, statische houding. “Geen gracieuze bewegingen, maar pure draagkracht wil ik van jou.”
Vanaf de eerste rij in de donkere zaal keek meneer Arduin toe. Hij klemde zijn kaken op elkaar. Hij keek lijdzaam toe hoe een ander zijn spelers liet bewegen in zijn eigen decor.
Cas nam een aanloop. De gele pruik wipte op en neer. Hij zette zich af, sprong, en Obi ving hem op. Het was geen vloeiende beweging; het was onbeholpen ruw. Obi’s handen vonden een houvast in de blote zij van Cas, op zijn zwetende huid. De zwaartekracht dwong hem te handelen. Hij spreidde zijn voeten, spande zijn rug en hield Cas overeind, min of meer in balans.
De pruik hing naar beneden, in Obi's gezicht. De hartslag die hij in de slaapkamer had gevoeld, bonkte nu tegen zijn eigen borst.
"Loslaten," riep de dansleerkracht. Cas gleed soepel langs Obi’s lichaam naar de grond. Cas veerde onmiddellijk op, zijn ogen glinsterend van de adrenaline. Hij begon de beweging meteen te herhalen, met extra zwierige armbewegingen en een geïmproviseerde pirouette.
"Stop." De stem van meneer Arduin klonk streng door de zaal. Hij stond misnoegd op uit zijn stoel en liep naar de rand van het podium. "Cas, we maken geen moderne dansvoorstelling. Dit is theater. Die lift is een leesteken in de zin, niet de hele alinea. Houd de focus altijd op de tekst."
Cas knikte, al was de energie in zijn lijf amper te temperen.
Arduin draaide zich om naar de zijkant van het toneel, waar Femke passief op de grond zat. Hij wenkte haar naar de coulissen. Achter de zwarte gordijnen kruiste hij zijn armen. Op de achtergrond klonk het geluid van de rest van de klas: schuivende kartonnen panelen en het scheuren van ducttape voor de decorstukken.
"Femke," zei Arduin, zijn stem mogelijk te hard. "Je staat te veel aan de zijlijn. Je kijkt naar hen in plaats van met hen te spelen. Ook zonder tekst hoor je betrokken te blijven." Femke staarde naar de punt van haar schoen. "Jij speelt ook mee, verstop je niet. Je kent Cas, jullie band is goed. Gebruik dat voordeel. Je acteert kleurloos. Ik wil je niet kwijt, maar op dit moment ben je een toeschouwer. Jij moet er meer voor gaan want dit stuk heeft een anker nodig." Ze keek op en verzon geen excuses. Ze knikte kort. "Begrepen."
Enkele weken later, tijdens de eerste volledige uitvoering met het door de klas afgewerkte decor op de achtergrond, stond alles bijna op punt.
De scène bouwde op. Obi en Cas stonden tegenover elkaar: Cas in zijn blote bovenlijf en pruik, Obi in zijn witte tanktop. De tekst ging heen en weer, strak en ritmisch. Toen kwam de aanloop. De sprong. Obi plantte zijn voeten, ving de heupen van Cas en tilde hem de lucht in. De acrobatische pose stond als een huis. De fysieke balans tussen twee jongens was perfect.
Cas keek van bovenaf neer op Obi. Hij speelde geen personage meer; hij was Cas. Obi, nog steeds met het volle gewicht van Cas in zijn handen, keek hem recht aan.
In de zaal hield meneer Arduin zijn adem in. Het was fascinerend, bijna echt.
Op dat moment stapte Femke de lichtcirkel in. Ze veranderde niet van toon, ze schreeuwde niet. Ze keek recht naar het balancerende duo, plantte haar voeten stevig op het hout en sprak haar volgende regel uit het script, waarmee ze hen onzichtbaar terugriep naar het acteren.
Cas hoorde de woorden van Femke, vond zijn focus terug en pikte naadloos in op haar tekst. Obi liet hem langzaam zakken, exact op de maat van de dialoog. De scène ontwikkelde zich verder, beladen met de intense sfeer maar strak bij de tekst gehouden door Femke.
Meneer Arduin zakte langzaam terug in zijn klapstoel. In de donkere zaal verscheen er een brede glimlach op zijn gezicht.
Ze hadden het.
Vallen en Opvangen
Op de houten podiumvloer zette de dansleerkracht de schouders van Obi recht. Ze was klein, ontwapenend direct en droeg versleten sneakers.
"Jij moet niet dansen, Obi," zei ze, terwijl ze hem op zijn plek zette. "Jij bent de grond. Zet je voeten breder. Cas gaat vliegen, jij zorgt dat hij niet te pletter slaat."
Ze plaatste Obi in een brede, statische houding. “Geen gracieuze bewegingen, maar pure draagkracht wil ik van jou.”
Vanaf de eerste rij in de donkere zaal keek meneer Arduin toe. Hij klemde zijn kaken op elkaar. Hij keek lijdzaam toe hoe een ander zijn spelers liet bewegen in zijn eigen decor.
Cas nam een aanloop. De gele pruik wipte op en neer. Hij zette zich af, sprong, en Obi ving hem op. Het was geen vloeiende beweging; het was onbeholpen ruw. Obi’s handen vonden een houvast in de blote zij van Cas, op zijn zwetende huid. De zwaartekracht dwong hem te handelen. Hij spreidde zijn voeten, spande zijn rug en hield Cas overeind, min of meer in balans.
De pruik hing naar beneden, in Obi's gezicht. De hartslag die hij in de slaapkamer had gevoeld, bonkte nu tegen zijn eigen borst.
"Loslaten," riep de dansleerkracht. Cas gleed soepel langs Obi’s lichaam naar de grond. Cas veerde onmiddellijk op, zijn ogen glinsterend van de adrenaline. Hij begon de beweging meteen te herhalen, met extra zwierige armbewegingen en een geïmproviseerde pirouette.
"Stop." De stem van meneer Arduin klonk streng door de zaal. Hij stond misnoegd op uit zijn stoel en liep naar de rand van het podium. "Cas, we maken geen moderne dansvoorstelling. Dit is theater. Die lift is een leesteken in de zin, niet de hele alinea. Houd de focus altijd op de tekst."
Cas knikte, al was de energie in zijn lijf amper te temperen.
Arduin draaide zich om naar de zijkant van het toneel, waar Femke passief op de grond zat. Hij wenkte haar naar de coulissen. Achter de zwarte gordijnen kruiste hij zijn armen. Op de achtergrond klonk het geluid van de rest van de klas: schuivende kartonnen panelen en het scheuren van ducttape voor de decorstukken.
"Femke," zei Arduin, zijn stem mogelijk te hard. "Je staat te veel aan de zijlijn. Je kijkt naar hen in plaats van met hen te spelen. Ook zonder tekst hoor je betrokken te blijven." Femke staarde naar de punt van haar schoen. "Jij speelt ook mee, verstop je niet. Je kent Cas, jullie band is goed. Gebruik dat voordeel. Je acteert kleurloos. Ik wil je niet kwijt, maar op dit moment ben je een toeschouwer. Jij moet er meer voor gaan want dit stuk heeft een anker nodig." Ze keek op en verzon geen excuses. Ze knikte kort. "Begrepen."
Enkele weken later, tijdens de eerste volledige uitvoering met het door de klas afgewerkte decor op de achtergrond, stond alles bijna op punt.
De scène bouwde op. Obi en Cas stonden tegenover elkaar: Cas in zijn blote bovenlijf en pruik, Obi in zijn witte tanktop. De tekst ging heen en weer, strak en ritmisch. Toen kwam de aanloop. De sprong. Obi plantte zijn voeten, ving de heupen van Cas en tilde hem de lucht in. De acrobatische pose stond als een huis. De fysieke balans tussen twee jongens was perfect.
Cas keek van bovenaf neer op Obi. Hij speelde geen personage meer; hij was Cas. Obi, nog steeds met het volle gewicht van Cas in zijn handen, keek hem recht aan.
In de zaal hield meneer Arduin zijn adem in. Het was fascinerend, bijna echt.
Op dat moment stapte Femke de lichtcirkel in. Ze veranderde niet van toon, ze schreeuwde niet. Ze keek recht naar het balancerende duo, plantte haar voeten stevig op het hout en sprak haar volgende regel uit het script, waarmee ze hen onzichtbaar terugriep naar het acteren.
Cas hoorde de woorden van Femke, vond zijn focus terug en pikte naadloos in op haar tekst. Obi liet hem langzaam zakken, exact op de maat van de dialoog. De scène ontwikkelde zich verder, beladen met de intense sfeer maar strak bij de tekst gehouden door Femke.
Meneer Arduin zakte langzaam terug in zijn klapstoel. In de donkere zaal verscheen er een brede glimlach op zijn gezicht.
Ze hadden het.