De twee kanten van ons (deel 3)
Geplaatst: ma 31 aug 2026, 07:39
De twee kanten van ons (deel 3)
Deel 3: De Regie Uit Handen
De open discussie over de kostuums en de inhoud was het beste wat dit project kon overkomen. Door die vragen in de groep te gooien, werd het stuk eigendom van de hele klas. Het was geen passief toneeltje meer; het was een actueel debat geworden.
Arduins collega Dirk gebruikte de lessen ethiek om de fundering verder uit te diepen. Hij sprak over vooroordelen en de stelling 'niets menselijks is ons vreemd'.
De echo van zijn lessen reikte tot in de lessen Nederlands van meneer Arduin, en hij ging er graag op in.
"Echte gelijkheid," legde hij hen uit, "betekent niet dat we exacte kopieën van elkaar moeten zijn; het betekent dat we van gelijke waarde zijn óndanks onze verschillen. Als Obi en Cas er op het podium exact hetzelfde uit zouden zien, verdween de spanning van de boodschap."
Die intellectuele benadering wierp haar vruchten af. Obi omarmde de witte tanktop. Het was geen bevel van de regisseur, maar hij zag de theatraal-symbolische waarde ervan in. Het gaf hem een krachtige, heldere omlijning in de spots en benadrukte zijn donkere huid.
De klas begon het project te ademen; ze droegen Cas en Obi op handen.
Op het podium ontstond een schitterende, onverwachte paradox. Arduin had verwacht dat Cas zich ongemakkelijk zou voelen door met een ontbloot bovenlijf te spelen, maar het tegendeel was waar. De carnavaleske, felgele pruik fungeerde voor hem als het ultieme masker. Vanachter die opvallende, onnatuurlijke vermomming voelde de jongen zich bevrijd. Het verdoezelde zijn naaktheid. Hij liet zijn dagelijkse, toch ook wel extraverte zelf los en durfde theatraal en groots te zijn.
Voor Obi gebeurde het tegenovergestelde. Uiterlijk was hij de rots in de branding, robuust en sportief in zijn tanktop. Innerlijk zag meneer Arduin hem worstelen. De nabijheid van Cas, die daar in zijn blote bovenlijf de grenzen van de ruimte opzocht, maakte hem zichtbaar verlegen. Obi werd stiller, zijn acteren werd voorzichtiger en gereserveerder. Het was fascinerend om te zien: het stoere pantser smolt weg, wat zijn personage alleen maar intrigerender en ontroerender maakte. Arduin wist dat die verlegenheid met de tijd zou wegebben, maar voor nu leverde het goud op.
De repetities werden een snelkookpan. Tot zijn verbazing zag hij dat in de loop van de tijd de muren tussen de subgroepen in de klas waren beginnen af te brokkelen. Obi en Cas, die normaal in verschillende werelden bewogen, zochten elkaar nu ook buiten de schooluren op om teksten te oefenen. Ze kropen letterlijk in elkaars hoofd. Tijdens een doorloop merkte hij plotseling dat Cas niet alleen zijn eigen tekst kende, maar ook die van Obi feilloos kon meelippen. Ze droegen elkaars woorden. De innerlijke gelijkheid uit het script werd werkelijkheid in hun groeiende vriendschap.
Toch begon het proces op een ander front te wringen. Op een woensdagmiddag kwam Cas naar hem toe, zijn gele pruik in zijn hand. "Meneer, dit werkt zo niet," zei hij stellig. "Ik dartel maar wat doelloos over het podium. Ik wil echte choreografie."
"Je hebt de ruimte om te bewegen, Cas," wierp meneer Arduin tegen. "Maar ik wil niet alleen bewegen," antwoordde hij. Hij keek naar Obi, die verderop geconcentreerd in het script zat te bladeren. "Ik heb mijn vroegere dansleerkracht gewhatsappt. Ze wil wel langskomen om ons partnerwerk te leren. Obi moet met mij mee durven bewegen. Mag dat?"
Arduin slikte een zucht in. Als regisseur vond hij het ontzettend lastig. Zijn spelers namen de regie in handen en haalden hem rechts in. Hij had een duidelijke visie op de tekst en het acteerwerk, maar hij had niet veel ervaring met fysiek theater en dans. Het besef dat hij een externe leerkracht moest inschakelen om zijn eigen toneel waar te maken, kraste pijnlijk op zijn ego. Maar Cas had gelijk. Als hij hem zomaar liet bewegen, werd het een solo. Ze moesten sámen bewegen. "Laat haar maar komen," stemde hij uiteindelijk in.
Terwijl de focus zich tegen zijn wil verplaatste naar een intense, fysieke connectie tussen de twee jongens, zag hij vanuit zijn ooghoeken een ander probleem ontstaan. Femke. Ze raakte steeds moeilijker bij het stuk betrokken. De dynamiek tussen Cas en Obi was zo opvallend en specifiek geworden, dat zij als derde wiel aan de wagen leek te zitten. Haar telkens als derde betrekken bij de afzonderlijke, buitenschoolse repetities met Cas en Tobi zou de delicate chemie tussen de jongens veranderen of zelfs verstoren. Dat wist ze zelf ook. Ze sprak geen verwijten uit, ze was te intelligent en emotioneel volwassen om te klagen, maar meneer Arduin zag haar vertwijfeling. Ze móést de katalysator van het stuk zijn, maar op dit moment stond ze geïsoleerd aan de zijlijn. Ze wilde er vol voor gaan, maar ze zocht wanhopig naar de juiste ingang.
Meneer Arduin keek naar de vloer, waar Cas en Obi inmiddels zachtjes overlegden over hun tekst, en besefte dat het moeilijkste deel van zijn regie nog moest beginnen.
Deel 3: De Regie Uit Handen
De open discussie over de kostuums en de inhoud was het beste wat dit project kon overkomen. Door die vragen in de groep te gooien, werd het stuk eigendom van de hele klas. Het was geen passief toneeltje meer; het was een actueel debat geworden.
Arduins collega Dirk gebruikte de lessen ethiek om de fundering verder uit te diepen. Hij sprak over vooroordelen en de stelling 'niets menselijks is ons vreemd'.
De echo van zijn lessen reikte tot in de lessen Nederlands van meneer Arduin, en hij ging er graag op in.
"Echte gelijkheid," legde hij hen uit, "betekent niet dat we exacte kopieën van elkaar moeten zijn; het betekent dat we van gelijke waarde zijn óndanks onze verschillen. Als Obi en Cas er op het podium exact hetzelfde uit zouden zien, verdween de spanning van de boodschap."
Die intellectuele benadering wierp haar vruchten af. Obi omarmde de witte tanktop. Het was geen bevel van de regisseur, maar hij zag de theatraal-symbolische waarde ervan in. Het gaf hem een krachtige, heldere omlijning in de spots en benadrukte zijn donkere huid.
De klas begon het project te ademen; ze droegen Cas en Obi op handen.
Op het podium ontstond een schitterende, onverwachte paradox. Arduin had verwacht dat Cas zich ongemakkelijk zou voelen door met een ontbloot bovenlijf te spelen, maar het tegendeel was waar. De carnavaleske, felgele pruik fungeerde voor hem als het ultieme masker. Vanachter die opvallende, onnatuurlijke vermomming voelde de jongen zich bevrijd. Het verdoezelde zijn naaktheid. Hij liet zijn dagelijkse, toch ook wel extraverte zelf los en durfde theatraal en groots te zijn.
Voor Obi gebeurde het tegenovergestelde. Uiterlijk was hij de rots in de branding, robuust en sportief in zijn tanktop. Innerlijk zag meneer Arduin hem worstelen. De nabijheid van Cas, die daar in zijn blote bovenlijf de grenzen van de ruimte opzocht, maakte hem zichtbaar verlegen. Obi werd stiller, zijn acteren werd voorzichtiger en gereserveerder. Het was fascinerend om te zien: het stoere pantser smolt weg, wat zijn personage alleen maar intrigerender en ontroerender maakte. Arduin wist dat die verlegenheid met de tijd zou wegebben, maar voor nu leverde het goud op.
De repetities werden een snelkookpan. Tot zijn verbazing zag hij dat in de loop van de tijd de muren tussen de subgroepen in de klas waren beginnen af te brokkelen. Obi en Cas, die normaal in verschillende werelden bewogen, zochten elkaar nu ook buiten de schooluren op om teksten te oefenen. Ze kropen letterlijk in elkaars hoofd. Tijdens een doorloop merkte hij plotseling dat Cas niet alleen zijn eigen tekst kende, maar ook die van Obi feilloos kon meelippen. Ze droegen elkaars woorden. De innerlijke gelijkheid uit het script werd werkelijkheid in hun groeiende vriendschap.
Toch begon het proces op een ander front te wringen. Op een woensdagmiddag kwam Cas naar hem toe, zijn gele pruik in zijn hand. "Meneer, dit werkt zo niet," zei hij stellig. "Ik dartel maar wat doelloos over het podium. Ik wil echte choreografie."
"Je hebt de ruimte om te bewegen, Cas," wierp meneer Arduin tegen. "Maar ik wil niet alleen bewegen," antwoordde hij. Hij keek naar Obi, die verderop geconcentreerd in het script zat te bladeren. "Ik heb mijn vroegere dansleerkracht gewhatsappt. Ze wil wel langskomen om ons partnerwerk te leren. Obi moet met mij mee durven bewegen. Mag dat?"
Arduin slikte een zucht in. Als regisseur vond hij het ontzettend lastig. Zijn spelers namen de regie in handen en haalden hem rechts in. Hij had een duidelijke visie op de tekst en het acteerwerk, maar hij had niet veel ervaring met fysiek theater en dans. Het besef dat hij een externe leerkracht moest inschakelen om zijn eigen toneel waar te maken, kraste pijnlijk op zijn ego. Maar Cas had gelijk. Als hij hem zomaar liet bewegen, werd het een solo. Ze moesten sámen bewegen. "Laat haar maar komen," stemde hij uiteindelijk in.
Terwijl de focus zich tegen zijn wil verplaatste naar een intense, fysieke connectie tussen de twee jongens, zag hij vanuit zijn ooghoeken een ander probleem ontstaan. Femke. Ze raakte steeds moeilijker bij het stuk betrokken. De dynamiek tussen Cas en Obi was zo opvallend en specifiek geworden, dat zij als derde wiel aan de wagen leek te zitten. Haar telkens als derde betrekken bij de afzonderlijke, buitenschoolse repetities met Cas en Tobi zou de delicate chemie tussen de jongens veranderen of zelfs verstoren. Dat wist ze zelf ook. Ze sprak geen verwijten uit, ze was te intelligent en emotioneel volwassen om te klagen, maar meneer Arduin zag haar vertwijfeling. Ze móést de katalysator van het stuk zijn, maar op dit moment stond ze geïsoleerd aan de zijlijn. Ze wilde er vol voor gaan, maar ze zocht wanhopig naar de juiste ingang.
Meneer Arduin keek naar de vloer, waar Cas en Obi inmiddels zachtjes overlegden over hun tekst, en besefte dat het moeilijkste deel van zijn regie nog moest beginnen.