De twee kanten van ons (deel 2)
Geplaatst: zo 30 aug 2026, 10:10
De twee kanten van ons (deel 2)
Maskers en de Verschillen
Het geroezemoes in het klaslokaal ging langzaam over in een gedempt gefluister toen meneer Arduin de stapel vers geprinte scripts begon uit te delen. Het geluid van schuivende stoelen en ritselend papier vulde de ruimte. Cas nam de bundel aan en staarde naar de voorpagina. Daar stond het, zwart op wit. Obi, Cas en Femke, hun namen bevestigd als de drie hoofdrollen. Hij keek op en ving de blik van Obi.
Achter Obi zat Femke, die met haar duim over de rand van de pagina’s streek, klaar om te lezen.
Nog voordat iemand de kans kreeg om het drukwerk open te slaan, klapte meneer Arduin zijn eigen map dicht. Hij stapte weg van zijn bureau, liep langzaam langs de rij stoelen en wachtte tot alle ogen op hem gericht waren.
"Voordat we gaan lezen," begon hij, terwijl zijn blik rustig langs de leerlingen gleed, "wil ik even kort schetsen hoe de lijn van het verhaal loopt. Wat zijn de feiten van het script?"
Hij pauzeerde even. "Het stuk speelt zich af tijdens een zomervakantie. Aan de ene kant hebben we twee jongeren die hier zijn opgegroeid: een witte jongen en een meisje. Ze hangen rond in hun wijk en stikken van de verveling. Aan de andere kant is er de nieuwe buurjongen, een donkere jongen uit een ander land, net aangekomen, die hier nog niemand kent."
Arduin keek strak naar Cas, Obi en Femke. "Dat visuele contrast op het podium, wit en donkerhuidig, lokaal en nieuwkomer, is het vertrekpunt van het verhaal. Voor de nieuwe jongen is dit geen zonovergoten vakantietrip. Dit is een eenzame aankomst zonder retourticket. Elke blik die hij opvangt, brandt op zijn huid en vertelt hem dat hij anders is, een buitenstaander die de regels niet kent en van in het begin de stempel ‘ongewenst’ krijgt."
Hun paden kruisen op straat. In de eerste scènes zien we vooral de ongemakkelijke afstand: het niet weten wat je met elkaar aan moet, de ingehouden trots en het wantrouwen."
Hij liep langzaam terug naar zijn bureau. "Dan komt het meisje in actie. Waar de twee jongens aanvankelijk wantrouwig om elkaar heen draaien, de een afgeschermd door een verveelde desinteresse, de ander door trots en verdedigingsdrang, is zij degene die hen ontwapent. Zij doorziet het ongemak, ze breekt de spanning.
Hij legde zijn hand vlak op de kaft van het script. "Vanaf dat moment verandert de dynamiek. De jongens zoeken elkaar op en ontdekken dat ze, ondanks dat grote uiterlijke contrast en hun verschillende achtergronden, exact dezelfde twijfels en verlangens delen.
Het toneelstuk blijft niet steken in praten alleen. Het bouwt op naar een fysieke, theatrale ontlading waarin hun beweging de taal overneemt en waarin het uiterlijke contrast omslaat in volledige gelijkwaardigheid. Dát is de rode draad van het stuk."
Arduin ontspande zijn houding en keek de klas in. "Maar we doen dit samen. Iedereen krijgt een taak. Er zijn nog bijrollen voor wie tekst wil, iemand bedient de belichting, en ook aan het decor zal veel werk zijn. Goed, sla nu de eerste pagina maar open."
In de weken die volgden, besteedde meneer Arduin tijdens de reguliere lessen ruim tijd aan de inhoudelijke fundering. De klas bleek al snel volledig gebeten door het onderwerp. Het idee van uiterlijke maskers af te pellen om tot een innerlijke gelijkheid te komen, maakte veel los bij een groep zeventienjarigen die toch dagelijks bezig is met imago, kleding en erbij horen.
Hij stond voor het bord en legde de kern bij herhaling bloot. "We zijn geprogrammeerd om naar verschillen te kijken," hield hij hen voor. "Als je naar Obi en Cas kijkt, zie je op het eerste gezicht grote uiterlijke contrasten: huidskleur, lichaamsbouw, de manier waarop ze de ruimte innemen. Maar dit stuk gaat niet over rivaliteit. Het gaat over de zoektocht naar absolute gelijkwaardigheid. We halen de buitenste schil weg tot we bij een broederschap komen die zo diep gaat dat het uiterlijk er simpelweg niet meer toe doet."
Om hen die expressie naar de praktijk te laten vertalen, moesten Obi, Cas en Femke een sleutelscène uit het hoofd leren en op het podium brengen. Louter tekst opzeggen was niet genoeg. Arduin wilde tegelijk het dagelijkse 'harnas' van de spelers strippen.
Voordat ze die stap konden zetten, moest de bedding veilig zijn. In een schoolcontext is de correcte aanpak van levensbelang. Hij had vooraf transparant gecommuniceerd met de directie en het lerarenkorps om misverstanden of roddels voor te zijn. Ook de betrokken ouders waren ingelicht over de artistieke keuzes en hadden hun noodzakelijke goedkeuring gegeven. De spelers zelf stonden er uiteraard achter. Goedkeuring op papier betekent natuurlijk niet dat het niets losmaakt.
Voor de eerste repetitie legde meneer Arduin het kledingconcept van Cas en Obi op tafel. "Vrijdag spelen jullie voor de klas op blote voeten," herhaalde hij. "Cas, jij speelt in je turnbroek met ontbloot bovenlijf en een gele pruik. Obi, jij draagt ook je zwarte turnshort en een witte tanktop."
Cas haalde zijn schouders op. Hij zag er geen graten in om met ontbloot bovenlijf op te treden. "Prima voor mij, meneer. Die pruik is bizar genoeg, dus dat bovenlijf zal niet opvallen."
Maar bij Obi sloeg de sfeer om. Zijn verontwaardiging kwam in volle hevigheid naar boven. Hij keek van Cas naar zijn leraar en zijn blik werd boos. "Waarom ik anders?" vroeg hij direct. Het was stil in het lokaal. Femke keek verschrikt op. "Wat bedoel je precies, Obi?" vroeg Arduin rustig. "Waarom staat Cas daar in zijn blote torso met een opzichtige pruik en moet ik een witte tanktop aan?" Obi’s stem trilde van gecontroleerde emotie. "Waarom moet mijn outfit wéér anders zijn dan die van hem? Het ging toch over gelijkheid?"
Het was een harde, directe vraag die hem dwingend terugfloot. Het was voor meneer Arduin als regisseur niet vanzelfsprekend om op dit spoor te worden gezet, maar hij wist meteen dat hij deze discussie niet mocht ontwijken of doodknijpen met autoriteit. Dit was een gezond, noodzakelijk gesprek.
"Het is een belangrijk bezwaar, Obi," antwoordde meneer Arduin, terwijl hij op de rand van de tafel ging zitten. "Mijn gedachte achter de tanktop was het creëren van een visueel contrast in textuur en kleur tegenover de blote huid van Cas, om het uiterlijk te benadrukken. Als jij het gevoel krijgt dat het jou op een ongelijke manier kadert, dan wringt mijn keuze. We gaan dit niet doordrukken als jij je er niet goed bij voelt. Het kostuum moet het toneelstuk dienen, niet jouw gevoel van gelijkwaardigheid ondermijnen."
Obi keek hem aan. De spanning verdween niet zomaar, maar de ruimte om zijn kritiek te uiten haalde de verontwaardiging eruit. Het bewees hoe scherp hij bleef op de thematiek.
Vrijdagmiddag lag de klasruimte er klaar voor. De stoelen waren aan de kant geschoven, de klas zat in een grote halve cirkel op de grond. Toen stapten ze de vloer op. Cas in zijn sportbroek met ontbloot bovenlijf en de absurde felgele pruik. Obi blootsvoets in zijn short en, na het gesprek, toch met de omstreden witte tanktop aan. Femke zat aan de zijkant als ondersteuning van de tekst.
Het gegiechel in de klas zwol even aan bij het zien van Cas’ pruik, maar stierf snel uit. De blote voeten op de houten vloer en de zichtbare spanning tussen de twee jongens maakten indruk. Zonder hun dagelijkse kleren stonden ze er kwetsbaar en verlegen bij voor ze het startschot kregen. De discussie van eerder die week zat nog voelbaar in hun lijf, en vreemd genoeg gaf dat de scène precies de geloofwaardige, geladen energie die ze nodig had.
Toen de scène eindigde, bleef het even stil in de klas. De discussie over kaders, kleding en rollen was niet alleen op papier gevoerd; ze was live op de vloer goedgekeurd.
Maskers en de Verschillen
Het geroezemoes in het klaslokaal ging langzaam over in een gedempt gefluister toen meneer Arduin de stapel vers geprinte scripts begon uit te delen. Het geluid van schuivende stoelen en ritselend papier vulde de ruimte. Cas nam de bundel aan en staarde naar de voorpagina. Daar stond het, zwart op wit. Obi, Cas en Femke, hun namen bevestigd als de drie hoofdrollen. Hij keek op en ving de blik van Obi.
Achter Obi zat Femke, die met haar duim over de rand van de pagina’s streek, klaar om te lezen.
Nog voordat iemand de kans kreeg om het drukwerk open te slaan, klapte meneer Arduin zijn eigen map dicht. Hij stapte weg van zijn bureau, liep langzaam langs de rij stoelen en wachtte tot alle ogen op hem gericht waren.
"Voordat we gaan lezen," begon hij, terwijl zijn blik rustig langs de leerlingen gleed, "wil ik even kort schetsen hoe de lijn van het verhaal loopt. Wat zijn de feiten van het script?"
Hij pauzeerde even. "Het stuk speelt zich af tijdens een zomervakantie. Aan de ene kant hebben we twee jongeren die hier zijn opgegroeid: een witte jongen en een meisje. Ze hangen rond in hun wijk en stikken van de verveling. Aan de andere kant is er de nieuwe buurjongen, een donkere jongen uit een ander land, net aangekomen, die hier nog niemand kent."
Arduin keek strak naar Cas, Obi en Femke. "Dat visuele contrast op het podium, wit en donkerhuidig, lokaal en nieuwkomer, is het vertrekpunt van het verhaal. Voor de nieuwe jongen is dit geen zonovergoten vakantietrip. Dit is een eenzame aankomst zonder retourticket. Elke blik die hij opvangt, brandt op zijn huid en vertelt hem dat hij anders is, een buitenstaander die de regels niet kent en van in het begin de stempel ‘ongewenst’ krijgt."
Hun paden kruisen op straat. In de eerste scènes zien we vooral de ongemakkelijke afstand: het niet weten wat je met elkaar aan moet, de ingehouden trots en het wantrouwen."
Hij liep langzaam terug naar zijn bureau. "Dan komt het meisje in actie. Waar de twee jongens aanvankelijk wantrouwig om elkaar heen draaien, de een afgeschermd door een verveelde desinteresse, de ander door trots en verdedigingsdrang, is zij degene die hen ontwapent. Zij doorziet het ongemak, ze breekt de spanning.
Hij legde zijn hand vlak op de kaft van het script. "Vanaf dat moment verandert de dynamiek. De jongens zoeken elkaar op en ontdekken dat ze, ondanks dat grote uiterlijke contrast en hun verschillende achtergronden, exact dezelfde twijfels en verlangens delen.
Het toneelstuk blijft niet steken in praten alleen. Het bouwt op naar een fysieke, theatrale ontlading waarin hun beweging de taal overneemt en waarin het uiterlijke contrast omslaat in volledige gelijkwaardigheid. Dát is de rode draad van het stuk."
Arduin ontspande zijn houding en keek de klas in. "Maar we doen dit samen. Iedereen krijgt een taak. Er zijn nog bijrollen voor wie tekst wil, iemand bedient de belichting, en ook aan het decor zal veel werk zijn. Goed, sla nu de eerste pagina maar open."
In de weken die volgden, besteedde meneer Arduin tijdens de reguliere lessen ruim tijd aan de inhoudelijke fundering. De klas bleek al snel volledig gebeten door het onderwerp. Het idee van uiterlijke maskers af te pellen om tot een innerlijke gelijkheid te komen, maakte veel los bij een groep zeventienjarigen die toch dagelijks bezig is met imago, kleding en erbij horen.
Hij stond voor het bord en legde de kern bij herhaling bloot. "We zijn geprogrammeerd om naar verschillen te kijken," hield hij hen voor. "Als je naar Obi en Cas kijkt, zie je op het eerste gezicht grote uiterlijke contrasten: huidskleur, lichaamsbouw, de manier waarop ze de ruimte innemen. Maar dit stuk gaat niet over rivaliteit. Het gaat over de zoektocht naar absolute gelijkwaardigheid. We halen de buitenste schil weg tot we bij een broederschap komen die zo diep gaat dat het uiterlijk er simpelweg niet meer toe doet."
Om hen die expressie naar de praktijk te laten vertalen, moesten Obi, Cas en Femke een sleutelscène uit het hoofd leren en op het podium brengen. Louter tekst opzeggen was niet genoeg. Arduin wilde tegelijk het dagelijkse 'harnas' van de spelers strippen.
Voordat ze die stap konden zetten, moest de bedding veilig zijn. In een schoolcontext is de correcte aanpak van levensbelang. Hij had vooraf transparant gecommuniceerd met de directie en het lerarenkorps om misverstanden of roddels voor te zijn. Ook de betrokken ouders waren ingelicht over de artistieke keuzes en hadden hun noodzakelijke goedkeuring gegeven. De spelers zelf stonden er uiteraard achter. Goedkeuring op papier betekent natuurlijk niet dat het niets losmaakt.
Voor de eerste repetitie legde meneer Arduin het kledingconcept van Cas en Obi op tafel. "Vrijdag spelen jullie voor de klas op blote voeten," herhaalde hij. "Cas, jij speelt in je turnbroek met ontbloot bovenlijf en een gele pruik. Obi, jij draagt ook je zwarte turnshort en een witte tanktop."
Cas haalde zijn schouders op. Hij zag er geen graten in om met ontbloot bovenlijf op te treden. "Prima voor mij, meneer. Die pruik is bizar genoeg, dus dat bovenlijf zal niet opvallen."
Maar bij Obi sloeg de sfeer om. Zijn verontwaardiging kwam in volle hevigheid naar boven. Hij keek van Cas naar zijn leraar en zijn blik werd boos. "Waarom ik anders?" vroeg hij direct. Het was stil in het lokaal. Femke keek verschrikt op. "Wat bedoel je precies, Obi?" vroeg Arduin rustig. "Waarom staat Cas daar in zijn blote torso met een opzichtige pruik en moet ik een witte tanktop aan?" Obi’s stem trilde van gecontroleerde emotie. "Waarom moet mijn outfit wéér anders zijn dan die van hem? Het ging toch over gelijkheid?"
Het was een harde, directe vraag die hem dwingend terugfloot. Het was voor meneer Arduin als regisseur niet vanzelfsprekend om op dit spoor te worden gezet, maar hij wist meteen dat hij deze discussie niet mocht ontwijken of doodknijpen met autoriteit. Dit was een gezond, noodzakelijk gesprek.
"Het is een belangrijk bezwaar, Obi," antwoordde meneer Arduin, terwijl hij op de rand van de tafel ging zitten. "Mijn gedachte achter de tanktop was het creëren van een visueel contrast in textuur en kleur tegenover de blote huid van Cas, om het uiterlijk te benadrukken. Als jij het gevoel krijgt dat het jou op een ongelijke manier kadert, dan wringt mijn keuze. We gaan dit niet doordrukken als jij je er niet goed bij voelt. Het kostuum moet het toneelstuk dienen, niet jouw gevoel van gelijkwaardigheid ondermijnen."
Obi keek hem aan. De spanning verdween niet zomaar, maar de ruimte om zijn kritiek te uiten haalde de verontwaardiging eruit. Het bewees hoe scherp hij bleef op de thematiek.
Vrijdagmiddag lag de klasruimte er klaar voor. De stoelen waren aan de kant geschoven, de klas zat in een grote halve cirkel op de grond. Toen stapten ze de vloer op. Cas in zijn sportbroek met ontbloot bovenlijf en de absurde felgele pruik. Obi blootsvoets in zijn short en, na het gesprek, toch met de omstreden witte tanktop aan. Femke zat aan de zijkant als ondersteuning van de tekst.
Het gegiechel in de klas zwol even aan bij het zien van Cas’ pruik, maar stierf snel uit. De blote voeten op de houten vloer en de zichtbare spanning tussen de twee jongens maakten indruk. Zonder hun dagelijkse kleren stonden ze er kwetsbaar en verlegen bij voor ze het startschot kregen. De discussie van eerder die week zat nog voelbaar in hun lijf, en vreemd genoeg gaf dat de scène precies de geloofwaardige, geladen energie die ze nodig had.
Toen de scène eindigde, bleef het even stil in de klas. De discussie over kaders, kleding en rollen was niet alleen op papier gevoerd; ze was live op de vloer goedgekeurd.