Ik dacht precies hetzelfde (deel 12) SLOT
Ze zitten met z'n allen aan tafel. De borden zijn bijna leeg en het gesprek kabbelt van lessen naar weekendplannen. Carina zet haar glas neer en kijkt eerst naar Simon, daarna naar Mathias.
"Ik zit hier al weken naar jullie te kijken."
Aan tafel spitst iedereen de oren.
"Ik ben niet de enige die vermoedt dat jullie meer dan huisgenoten zijn." Ze kijkt naar Mathias. "Klopt dat?"
Mathias kijkt naar Simon. Die hoeft niets te zeggen; zijn glimlach is al antwoord genoeg.
"Ja," zegt Mathias rustig. "Dat klopt."
Simon knikt.
"Eigenlijk al even."
Een paar tellen zegt niemand iets.
"Oké..." zegt Sam met een grijns. "Dus vanaf nu moeten we zeker eerst aankloppen voor we een deur opendoen?"
Hij krijgt een paar aarzelende lachjes, waarna hij gesterkt besluit er nog een schepje bovenop te doen.
"Of zijn we inmiddels ook nieuwsgierig wie er boven ligt en wie onder?"
De luchtigheid aan tafel is op slag verdwenen. Carina kijkt hem ongelovig aan.
"Echt? Dat is je vraag? Ze zeggen net dat ze een relatie hebben en jij maakt er onmiddellijk een bedscène van."
Laura schudt haar hoofd.
"Je kunt ook gewoon blij zijn voor twee mensen zonder meteen hun slaapkamer binnen te dringen."
Jörgen leunt achterover.
"Sam, jij studeert sociologie, toch? Dan zou je ondertussen moeten weten dat er een verschil bestaat tussen platvloersheid en tact."
Laura legt haar vork neer.
"Ik vind het veel interessanter dat ze blijkbaar al een paar maanden verliefd op elkaar zijn."
Jörgen schudt rustig zijn hoofd.
"Dat laatste klopt niet helemaal."
Iedereen kijkt hem aan.
"Er was al veel langer iets tussen jullie. Eerlijk gezegd denk ik dat de meesten van ons dat allang doorhadden." Hij kijkt beurtelings naar Mathias en Simon. "Volgens mij was iedereen hier al een tijdje benieuwd wanneer jullie het zelf zouden toegeven. We hebben alleen gewacht tot jullie er zelf mee voor de dag zouden komen."
Simon voelt zijn schouders ontspannen. Hij had zich voorbereid op ongemakkelijke vragen, op uitleg, misschien zelfs op discussie. In plaats daarvan klinkt het alsof de rest van het huis op hen had gewacht.
Sam steekt zijn handen op ter verdediging.
"Oké, oké. Dan ben ik blijkbaar de enige die het niet doorhad."
"De enige die het niet doorhad," zegt Laura laconiek. "En ook degene die flauwe grappen maakt."
Er wordt gelachen. Sam zucht overdreven en krijgt een kleur.
"Vooruit. Ik was niet grappig."
"Volgens mij krijg jij het nu warmer dan ik," lacht Simon.
Aan tafel klinkt opnieuw gelach. Sam voelt aan zijn wangen.
"Welkom bij de club," zegt Simon. Meteen voelt hij zelf de warmte weer naar zijn wangen stijgen.
Mathias stoot hem zachtjes aan met zijn elleboog.
"Kijk eens wie er nu bloost."
Simon kan alleen maar lachen.
Laura heft haar glas.
"Volgens mij ben jij ons een rondje verschuldigd, Sam. Voor emotionele schade."
"En voor onnozele opmerkingen," zegt Steffi.
Jörgen knikt instemmend.
"Dat lijkt me een uitstekende manier om het goed te maken."
Sam kijkt de kring rond, speelt even alsof hij diep beledigd is en haalt dan zijn schouders op.
"Goed dan. De volgende ronde is voor mij."
Precies zoals Mathias en Simon hadden gehoopt, gaat het leven gewoon verder. Alleen niet meer als twee huisgenoten met een geheim, maar als twee geliefden voor wie in dit huis allang plaats was.