Ik dacht precies hetzelfde (deel 9)
Geplaatst: ma 10 aug 2026, 07:29
Ik dacht precies hetzelfde (deel 9)
Enkele dagen nadien gaan ze weer hardlopen. Mathias is beter getraind dan een jaar geleden. Terug thuis verdwijnen ze allebei naar hun kamer. Nog geen minuut later steekt Simon zijn hoofd om Mathias' deur. Een handdoek hangt over zijn schouder. In zijn andere hand houdt hij een schone onderbroek.
"Heb jij toevallig nog shampoo?"
Mathias kijkt om zich heen.
"Volgens mij..."
Zijn blik valt op de fles die midden op zijn bureau staat. Hij schiet in de lach.
"Ik begin echt dement te worden."
Simon volgt zijn blik.
"Blijkbaar."
Hij blijft in de deuropening staan. Mathias trekt de onderste lade van zijn kast open. Hij haalt er een handdoek en een pyjamashort uit en legt ze op bed. Daarna legt hij een schoon T-shirt op de stoel. Simon kijkt toe.
Mathias pakt de shampoofles van zijn bureau en houdt ze hem voor.
"Hier."
Simon neemt ze aan en blijft nog staan.
"Zullen we?"
Mathias knikt. Samen lopen ze de trap af. Beneden is de gang naar de douches verlaten. Ze blijven allebei even voor de twee deuren staan.
"Links?" vraagt Mathias.
Simon kijkt naar de deuren alsof hij het antwoord ernstig overweegt.
"Maakt mij niet zoveel uit."
Mathias glimlacht.
"Mij eigenlijk ook niet."
Dan duwt Mathias de linkerdeur open.
"Dan neem ik deze."
Simon knikt en verdwijnt in de andere douche. Na het douchen loopt Mathias met Simon mee naar boven. Simon duwt de deur van zijn kamer open en Mathias glipt mee naar binnen. Simon hangt zijn handdoek aan de haak achter de deur, gooit zijn gedragen onderbroek in de linnenzak en trekt snel een schoon T-shirt aan. Op het bureau staat zijn laptop nog open.
"Mag ik je iets vragen?"
"Natuurlijk", antwoordt Simon.
"Die foto van vorig jaar... die je zus boven op de berg gemaakt heeft. Zou je die eens willen doorsturen?"
"Jazeker."
Simon gaat zitten en opent de map met de vakantiefoto's.
"Ik weet welke je bedoelt."
Niet veel later verschijnt het beeld op het scherm.
"Die is me bijgebleven", zegt Mathias.
Op het scherm staat de foto. De weidse vallei en de schitterende meren op de achtergrond trekken geen aandacht meer. Mathias' blik registreert de verhevenheid van Simons sleutelbeen naast het dunne katoen van de witte tanktop. Hij kijkt naar de ronding van zijn schouder, de zongebruinde huid van zijn blote benen en de manier waarop zijn voeten ontspannen op de ruwe steen rusten. Zijn haar is door de wind verward en er staat een ongedwongen, open lach op zijn gezicht.
Achter hem stapt Mathias dichterbij, zo dicht dat hij de warmte van Simons lichaam door de stof van zijn T-shirt heen voelt. Zonder iets te zeggen laat hij zijn kin rusten op Simons schouder. De natte uiteinden van Simons haar kriebelen zacht tegen zijn wang.
Simon klikt het bestand aan en stuurt het door.
"Verzonden", zegt hij zacht. Zijn stem klinkt een fractie lager dan daarnet.
Het getik van de muis valt stil. Mathias verroert zich niet. Zijn kin blijft op Simons schouder rusten. Simon draait zijn hoofd een beetje opzij, een trage zachte beweging. Hun blikken ontmoeten elkaar van heel dichtbij. Mathias glimlacht.
"Dank je."
Heel langzaam, bijna aarzelend, draait Simon zich met zijn stoel naar hem toe. Mathias doet geen stap achteruit. Hij draagt alleen zijn pyjamabroek; zijn T-shirt ligt nog op zijn eigen kamer. Zijn blote borst voelt nog koel aan, in contrast met de warmte die van Simon afkomt. Simon kijkt hem aan. In het zachte licht lijken zijn ogen donkerder dan anders, alsof hij zich er nog één keer van wil vergewissen dat dit echt is.
Mathias legt voorzichtig zijn handen op Simons middel. Zijn vingertoppen glijden haast vanzelf onder de zoom van het T-shirt en over Simons buik. Simon hapt onhoorbaar naar adem en laat het gebeuren. Niemand zegt iets. Simon sluit even zijn ogen. Wanneer hij ze weer opent, ligt er een voorzichtige glimlach op zijn gezicht.
"Dus toch echt", zegt hij bijna onhoorbaar.
Mathias glimlacht alleen. Meer gebeurt er niet.
Enkele dagen nadien gaan ze weer hardlopen. Mathias is beter getraind dan een jaar geleden. Terug thuis verdwijnen ze allebei naar hun kamer. Nog geen minuut later steekt Simon zijn hoofd om Mathias' deur. Een handdoek hangt over zijn schouder. In zijn andere hand houdt hij een schone onderbroek.
"Heb jij toevallig nog shampoo?"
Mathias kijkt om zich heen.
"Volgens mij..."
Zijn blik valt op de fles die midden op zijn bureau staat. Hij schiet in de lach.
"Ik begin echt dement te worden."
Simon volgt zijn blik.
"Blijkbaar."
Hij blijft in de deuropening staan. Mathias trekt de onderste lade van zijn kast open. Hij haalt er een handdoek en een pyjamashort uit en legt ze op bed. Daarna legt hij een schoon T-shirt op de stoel. Simon kijkt toe.
Mathias pakt de shampoofles van zijn bureau en houdt ze hem voor.
"Hier."
Simon neemt ze aan en blijft nog staan.
"Zullen we?"
Mathias knikt. Samen lopen ze de trap af. Beneden is de gang naar de douches verlaten. Ze blijven allebei even voor de twee deuren staan.
"Links?" vraagt Mathias.
Simon kijkt naar de deuren alsof hij het antwoord ernstig overweegt.
"Maakt mij niet zoveel uit."
Mathias glimlacht.
"Mij eigenlijk ook niet."
Dan duwt Mathias de linkerdeur open.
"Dan neem ik deze."
Simon knikt en verdwijnt in de andere douche. Na het douchen loopt Mathias met Simon mee naar boven. Simon duwt de deur van zijn kamer open en Mathias glipt mee naar binnen. Simon hangt zijn handdoek aan de haak achter de deur, gooit zijn gedragen onderbroek in de linnenzak en trekt snel een schoon T-shirt aan. Op het bureau staat zijn laptop nog open.
"Mag ik je iets vragen?"
"Natuurlijk", antwoordt Simon.
"Die foto van vorig jaar... die je zus boven op de berg gemaakt heeft. Zou je die eens willen doorsturen?"
"Jazeker."
Simon gaat zitten en opent de map met de vakantiefoto's.
"Ik weet welke je bedoelt."
Niet veel later verschijnt het beeld op het scherm.
"Die is me bijgebleven", zegt Mathias.
Op het scherm staat de foto. De weidse vallei en de schitterende meren op de achtergrond trekken geen aandacht meer. Mathias' blik registreert de verhevenheid van Simons sleutelbeen naast het dunne katoen van de witte tanktop. Hij kijkt naar de ronding van zijn schouder, de zongebruinde huid van zijn blote benen en de manier waarop zijn voeten ontspannen op de ruwe steen rusten. Zijn haar is door de wind verward en er staat een ongedwongen, open lach op zijn gezicht.
Achter hem stapt Mathias dichterbij, zo dicht dat hij de warmte van Simons lichaam door de stof van zijn T-shirt heen voelt. Zonder iets te zeggen laat hij zijn kin rusten op Simons schouder. De natte uiteinden van Simons haar kriebelen zacht tegen zijn wang.
Simon klikt het bestand aan en stuurt het door.
"Verzonden", zegt hij zacht. Zijn stem klinkt een fractie lager dan daarnet.
Het getik van de muis valt stil. Mathias verroert zich niet. Zijn kin blijft op Simons schouder rusten. Simon draait zijn hoofd een beetje opzij, een trage zachte beweging. Hun blikken ontmoeten elkaar van heel dichtbij. Mathias glimlacht.
"Dank je."
Heel langzaam, bijna aarzelend, draait Simon zich met zijn stoel naar hem toe. Mathias doet geen stap achteruit. Hij draagt alleen zijn pyjamabroek; zijn T-shirt ligt nog op zijn eigen kamer. Zijn blote borst voelt nog koel aan, in contrast met de warmte die van Simon afkomt. Simon kijkt hem aan. In het zachte licht lijken zijn ogen donkerder dan anders, alsof hij zich er nog één keer van wil vergewissen dat dit echt is.
Mathias legt voorzichtig zijn handen op Simons middel. Zijn vingertoppen glijden haast vanzelf onder de zoom van het T-shirt en over Simons buik. Simon hapt onhoorbaar naar adem en laat het gebeuren. Niemand zegt iets. Simon sluit even zijn ogen. Wanneer hij ze weer opent, ligt er een voorzichtige glimlach op zijn gezicht.
"Dus toch echt", zegt hij bijna onhoorbaar.
Mathias glimlacht alleen. Meer gebeurt er niet.