Ik dacht precies hetzelfde (deel 7)
Geplaatst: za 08 aug 2026, 07:18
Ik dacht precies hetzelfde (deel 7)
De eerste weken van het nieuwe academiejaar zijn geruisloos voorbij gegleden. De colleges zijn nog niet echt op dreef gekomen. Simon en Matthias lopen nog geregeld samen. Simon stapt nog altijd even gemakkelijk Mathias' kamer binnen, en Mathias klopt nog steeds routineus op Simons deur. Aan de buitenkant lijkt er weinig veranderd.
Toch blijft steeds vaker een zin halverwege steken.
"Zeg... ik dacht..."
Simon kijkt op. Mathias schudt dan zijn hoofd. "Laat maar."
Sommige gesprekken lopen vanzelf vast; dan begint een van beiden over iets anders. Iets wat net gebeurd is, een opmerking onderweg, een onbelangrijk detail dat de stilte weer opvult. Na enkele weken blijven ze na het eten als laatsten in de keuken achter. De anderen zijn naar boven. Mathias stapelt de borden op elkaar en zet ze in de vaatwasser. Simon blijft aan tafel zitten.
"Mathias?"
Hij kijkt op. Simon laat zijn vingers langs de rand van zijn halfvolle glas glijden.
"Ben je boos op me?"
Mathias kijkt hem verbaasd aan.
"Boos? Hoe kom je daarbij?"
Simon haalt zijn schouders op.
"Ik weet het niet."
Mathias schudt zijn hoofd.
"Nee. Natuurlijk niet."
Simon knikt.
"Oké."
Het lijkt alsof hij nog iets wil zeggen. Dan zet hij zijn glas in de gootsteen.
"Welterusten."
"Tot morgen."
Mathias schuift de vaatwasser dicht. Even blijft hij alleen in de donkere keuken staan. Daarna gaat ook hij naar boven.
De weken volgen hetzelfde patroon. Wie hen ziet, denkt dat alles weer is zoals vóór de vakantie. Hun gesprekken beginnen nog altijd even gemakkelijk. Er wordt gelachen, iets verteld, een opmerking gemaakt. Maar vroeg of laat valt er een stilte. Vroeger hoorde die gewoon bij het samenzijn. Nu lijkt ze telkens uit te komen bij iets waar geen van beiden woorden voor vindt.
Meer dan eens zet een van hen aan om iets te zeggen: een aarzelend begin of een halve vraag. Nog voor de ander kan antwoorden, buigt het gesprek alweer af. Langzaam dringt het tot hen door dat ze allebei hetzelfde doen. Ze draaien om hetzelfde heen en wachten allebei op de eerste stap van de ander. Ze zoeken elkaar niet minder op. Integendeel. Juist daardoor wordt het zwijgen steeds nadrukkelijker. Telkens komen ze uit bij dezelfde onzichtbare grens, zonder te weten hoe ze die moeten oversteken. Hoe langer dat duurt, hoe moeilijker het wordt te geloven dat de ander niets heeft gemerkt. En tegelijk hoe onmogelijk het lijkt er zelf over te beginnen.
Op een avond ruimen ze zwijgend de keuken op. De laatste borden verdwijnen in de kast. Simon veegt het aanrecht schoon. Mathias droogt zijn handen af.
"Het is moeilijk", zegt Mathias uiteindelijk.
Simon kijkt op.
"Wat is moeilijk?"
Mathias blijft naar de vaatdoek in zijn handen kijken.
"Ik weet het eigenlijk zelf niet."
De stilte die volgt voelt geladener dan de vele stiltes van de voorbije weken. Simon zet een stap dichterbij. Zonder zijn blik af te wenden, legt hij zijn hand op Mathias' elleboog. Deze keer blijft zijn hand liggen. Mathias kijkt ernaar. Hij doet niets.
"Wat is moeilijk?" vraagt Simon nog eens.
Mathias haalt bijna onmerkbaar zijn schouders op.
"Misschien... enkel de gedachte."
Simon antwoordt niet. Voor het eerst sinds die zomer hebben ze allebei het gevoel dat ze niet langer om hetzelfde heen hoeven te blijven draaien. Hun handen blijven waar ze zijn.
Mathias glimlacht onzeker.
"Eigenlijk slaat dit nergens op."
Simon kijkt hem aan.
"Wat?"
"Dat we hier al weken moeilijk over doen."
"Ik wist niet..." Hij maakt de zin niet af.
"Ik ook niet", zegt Mathias. "Ik heb de hele tijd gedacht dat jij niet begreep wat er gebeurd was."
"Ik dacht precies hetzelfde."
Simon lacht nu.
"Eigenlijk hebben we onszelf de hele tijd gek gemaakt."
Hij haalt zijn hand weg.
Mathias blijft nog even staan.
"Zullen we morgen verder praten?"
Simon kijkt op.
"Ja."
De eerste weken van het nieuwe academiejaar zijn geruisloos voorbij gegleden. De colleges zijn nog niet echt op dreef gekomen. Simon en Matthias lopen nog geregeld samen. Simon stapt nog altijd even gemakkelijk Mathias' kamer binnen, en Mathias klopt nog steeds routineus op Simons deur. Aan de buitenkant lijkt er weinig veranderd.
Toch blijft steeds vaker een zin halverwege steken.
"Zeg... ik dacht..."
Simon kijkt op. Mathias schudt dan zijn hoofd. "Laat maar."
Sommige gesprekken lopen vanzelf vast; dan begint een van beiden over iets anders. Iets wat net gebeurd is, een opmerking onderweg, een onbelangrijk detail dat de stilte weer opvult. Na enkele weken blijven ze na het eten als laatsten in de keuken achter. De anderen zijn naar boven. Mathias stapelt de borden op elkaar en zet ze in de vaatwasser. Simon blijft aan tafel zitten.
"Mathias?"
Hij kijkt op. Simon laat zijn vingers langs de rand van zijn halfvolle glas glijden.
"Ben je boos op me?"
Mathias kijkt hem verbaasd aan.
"Boos? Hoe kom je daarbij?"
Simon haalt zijn schouders op.
"Ik weet het niet."
Mathias schudt zijn hoofd.
"Nee. Natuurlijk niet."
Simon knikt.
"Oké."
Het lijkt alsof hij nog iets wil zeggen. Dan zet hij zijn glas in de gootsteen.
"Welterusten."
"Tot morgen."
Mathias schuift de vaatwasser dicht. Even blijft hij alleen in de donkere keuken staan. Daarna gaat ook hij naar boven.
De weken volgen hetzelfde patroon. Wie hen ziet, denkt dat alles weer is zoals vóór de vakantie. Hun gesprekken beginnen nog altijd even gemakkelijk. Er wordt gelachen, iets verteld, een opmerking gemaakt. Maar vroeg of laat valt er een stilte. Vroeger hoorde die gewoon bij het samenzijn. Nu lijkt ze telkens uit te komen bij iets waar geen van beiden woorden voor vindt.
Meer dan eens zet een van hen aan om iets te zeggen: een aarzelend begin of een halve vraag. Nog voor de ander kan antwoorden, buigt het gesprek alweer af. Langzaam dringt het tot hen door dat ze allebei hetzelfde doen. Ze draaien om hetzelfde heen en wachten allebei op de eerste stap van de ander. Ze zoeken elkaar niet minder op. Integendeel. Juist daardoor wordt het zwijgen steeds nadrukkelijker. Telkens komen ze uit bij dezelfde onzichtbare grens, zonder te weten hoe ze die moeten oversteken. Hoe langer dat duurt, hoe moeilijker het wordt te geloven dat de ander niets heeft gemerkt. En tegelijk hoe onmogelijk het lijkt er zelf over te beginnen.
Op een avond ruimen ze zwijgend de keuken op. De laatste borden verdwijnen in de kast. Simon veegt het aanrecht schoon. Mathias droogt zijn handen af.
"Het is moeilijk", zegt Mathias uiteindelijk.
Simon kijkt op.
"Wat is moeilijk?"
Mathias blijft naar de vaatdoek in zijn handen kijken.
"Ik weet het eigenlijk zelf niet."
De stilte die volgt voelt geladener dan de vele stiltes van de voorbije weken. Simon zet een stap dichterbij. Zonder zijn blik af te wenden, legt hij zijn hand op Mathias' elleboog. Deze keer blijft zijn hand liggen. Mathias kijkt ernaar. Hij doet niets.
"Wat is moeilijk?" vraagt Simon nog eens.
Mathias haalt bijna onmerkbaar zijn schouders op.
"Misschien... enkel de gedachte."
Simon antwoordt niet. Voor het eerst sinds die zomer hebben ze allebei het gevoel dat ze niet langer om hetzelfde heen hoeven te blijven draaien. Hun handen blijven waar ze zijn.
Mathias glimlacht onzeker.
"Eigenlijk slaat dit nergens op."
Simon kijkt hem aan.
"Wat?"
"Dat we hier al weken moeilijk over doen."
"Ik wist niet..." Hij maakt de zin niet af.
"Ik ook niet", zegt Mathias. "Ik heb de hele tijd gedacht dat jij niet begreep wat er gebeurd was."
"Ik dacht precies hetzelfde."
Simon lacht nu.
"Eigenlijk hebben we onszelf de hele tijd gek gemaakt."
Hij haalt zijn hand weg.
Mathias blijft nog even staan.
"Zullen we morgen verder praten?"
Simon kijkt op.
"Ja."