Ik dacht precies hetzelfde (deel 5)
Geplaatst: do 06 aug 2026, 07:16
Ik dacht precies hetzelfde (deel 5)
De volgende ochtend zit de keuken alweer aardig vol.
"Zo," merkt Jörgen op terwijl hij een boterham smeert. "Heeft Mathias tegenwoordig een bijverdienste als bijlesgever?"
"Komt Simon nog wel zonder jou de examens door?" vraagt Laura.
Mathias haalt zijn schouders op. "Hij kent de leerstof. Eigenlijk kan hij het zonder mij."
"Jullie lijken wel een Siamese tweeling," grinnikt Carina terwijl ze haar tas van de stoel pakt.
"Zolang hij mijn punten niet mee naar beneden trekt, verdraag ik hem," zegt Mathias.
"Of andersom," antwoordt Simon. "Zo eenzijdig is het nu ook weer niet. Ik gun hem zijn ego."
Dat levert instemmend gegrinnik op. Meteen daarna voelt Simon de warmte naar zijn wangen stijgen; hij neemt een slok water alsof daar plotseling al zijn aandacht naartoe moet. Carina schudt lachend haar hoofd.
"Vandaag noem ik jullie Spik en Span."
"Ik ben duidelijk Span," zegt Mathias. "Dat past beter bij mijn uiterlijk."
Simon kijkt even op. "Dan blijft Spik over."
"Nee hoor," zegt Carina. "Jij mag gewoon Simon blijven. Dat begint óók met een S."
Simon haalt zijn schouders op. "Bij Mathias eindigt het met een S. Waar hij stopt, begin ik."
"Scherp, met een S," antwoordt Jörgen.
Na het eerste examen klopt Simon met twee bekers warme chocomelk op Mathias' deur.
"Binnen."
Mathias zit aan zijn bureau, zijn ellebogen op het tafelblad.
"Als dit mijn beloning is voor dat examen, had je evengoed bier kunnen meebrengen."
Simon zet een beker voor hem neer en gaat op de rand van het bed zitten.
"Je was druk in de keuken," zegt hij na een tijdje.
"Dat ben ik wel vaker."
"Vandaag iets te druk."
Simon zwijgt even. "Denk je dat je geslaagd bent?"
Mathias haalt langzaam zijn schouders op. "Geen idee. De helft van de vragen wist ik. Van de rest... daar heb ik dingen ingevuld waarvan ik hoop dat de professor dezelfde fantasie heeft als ik."
Simon laat een vage glimlach toe. "Dat laatste betwijfel ik."
"Ik ook. Het wordt waarschijnlijk niet mijn beste examen," zegt Mathias. "Maar een ramp wordt het niet."
Simon knikt.
Mathias kijkt even naar zijn mok. "Ik dacht dat ik beter tegen examens kon dan jij."
Simon schudt langzaam zijn hoofd. "Nee. Jij verwerkt het anders."
"Is dat een vriendelijke manier om te zeggen dat ik me aanstel?"
"Nee." Simon neemt een slok van zijn chocomelk. "Het is een vriendelijke manier om te zeggen dat ik je inmiddels een beetje ken."
De eerste dagen voelt de examenperiode als iets waar iedereen tegenop ziet. Daarna neemt het ritme het vanzelf over: ontbijt, studeren, examen, en daarna opnieuw studeren. De dagen beginnen op elkaar te lijken. Iedereen leeft volgens zijn eigen rooster. In de keuken wordt minder gepraat dan anders; de gesprekken beperken zich meestal tot een kort succes, een vluchtige 'hoe ging het?', of een opgeluchte zucht wanneer iemand weer thuiskomt.
Het studentenhuis lijkt uit losse eilandjes te bestaan. De een vertrekt terwijl de ander net terugkomt. Soms zitten er vijf mensen aan tafel, maar nooit lang. Wanneer iemand zich neerzet, staat de volgende alweer op om verder te studeren.
Halverwege de examenperiode stelt Carina voor om met z'n allen pizza te bestellen. Een plan waarvoor niemand overtuigd hoeft te worden: nog geen uur nadat er een haastig ingevuld aankruislijstje de ronde heeft gedaan, wordt er een wankele stapel pizzadozen afgeleverd. De geur van gesmolten kaas zorgt ervoor dat er eindelijk weer wordt gelachen in de keuken, en tegen de tijd dat de pizza's op tafel staan, weet de helft niet eens meer wie wat had besteld. Nog voor de lege dozen geplooid bij het oud papier belanden, trekt iedereen zich weer terug naar zijn kamer. De volgende examens wachten al. De keuken lijkt de volgende morgen op een sluikstort.
Ook aan een examenperiode komt een eind. Na hun laatste examen draagt Mathias twee glazen bier naar Simons kamer. Hij heeft ze in één hand geklemd, zodat hij met zijn rechterhand zijn eigen roffeltje kan geven en zonder te wachten naar binnen kan gaan. Simon zit achter zijn laptop en staart zwijgend naar het scherm. Als hij na de roffel Mathias ziet binnenkomen, verschijnt er een flauw glimlachje op zijn gezicht.
"Zo. Ben jij de uitslag nu al aan het uitrekenen?" zegt Mathias.
"Ik probeer in te schatten hoe ik mijn laatste examen heb gemaakt."
"Hoe heb je het aangepakt?"
"Ik ben nergens van mijn eerste idee afgeweken. Ik hoop dat het gewerkt heeft."
"Je moet optimistisch zijn. Eerst gaan we het laatste examen vieren. Hier, op goede resultaten."
Ze klinken de glazen tegen elkaar, kijken elkaar aan en nemen een flinke teug.
"Lekker, koud bier. Dank je wel."
"Een vriendendienst."
"Wanneer vertrek jij?"
"Overmorgen komt mijn vader mij ophalen. Ik heb hem verzekerd dat ik ook gewoon met de trein kan komen, maar hij staat erop om mij op te halen."
Simon haalt zijn schouders op. "Ik zou tekenen voor een gratis taxi. Bespaart je die volle treinen."
"Het voelt ook een beetje als controle. Dat vind ik niet prettig."
"Denk je dat echt?"
"Ik weet het niet."
"Zullen we vanavond samen wat doen?"
"Carina had het over samen naar de Chinees gaan."
De laatste examens zijn gemaakt. Niemand hoeft nog formules te herhalen of samenvattingen door te nemen. De uitslagen laten enkele dagen op zich wachten, maar niemand kan nog iets aan de resultaten veranderen. Later die middag, terwijl het besef indaalt dat de cursussen voor het eerst in weken dicht kunnen blijven, steekt Carina haar hoofd binnen op Simons kamer.
"Vanavond gaan we niet koken," kondigt ze aan. "We hebben lang genoeg sober geleefd en verstandig gedaan. We gaan met z'n allen naar de Chinees."
Iedereen wil mee.
"Afspreken om halfzeven?" vraagt Steffi.
"Prima," zegt Jörgen. "Als ik straks maar geen keuzestress krijg."
"Meerkeuzevragen zijn vandaag verboden," antwoordt Carina. "Iedereen mag alleen kiezen tussen babi pangang en nasi."
Een uur later schuiven ze in restaurant Diamant twee tafels tegen elkaar aan.
"Als iemand nog over examens begint," zegt Carina terwijl ze de menukaarten uitdeelt, "betaalt die de rekening."
"Dan betaalt Jörgen vanavond de rekening," zegt Laura.
"Ik was helemaal niet van plan iets te zeggen," protesteert Jörgen.
Niet veel later staan de schalen op tafel. Borden worden doorgeschoven, iemand vraagt de kroepoek, iemand anders geeft de rijst door. Het gesprek gaat alle kanten op: vakanties, zomerjobs, festivals, en de vraag wie na de vakantie als eerste terug zal zijn in het studentenhuis blijft onbeantwoord. Mathias zit naast Simon.
"We houden onze reputatie hoog," zegt hij zacht.
Simon kijkt hem aan. "Spik en Span."
Mathias schudt glimlachend zijn hoofd. "Dat krijg je er nooit meer uit."
"Ik kan ermee leven."
Na het eten steekt Mathias zijn glas omhoog. Carina is hem net voor.
"Nee," zegt ze. "Deze neem ik. We hebben iets af te sluiten."
Niemand spreekt haar tegen. Wanneer ze later terugwandelen naar het studentenhuis, voelt de avond onbezorgd. De examens lijken ineens heel ver achter hen te liggen. Ze blijven nog lang napraten; af en toe begint iemand opnieuw een verhaal, en tegen drie uur zoekt de laatstgenoemde zijn kamer op.
De volgende ochtend is Mathias als eerste in de keuken. Even later komt Carina binnen.
"Goed geslapen?"
"Toch wel," zegt Mathias.
Op dat moment verschijnt Simon. "Ik heb de vraag gehoord," zegt hij. "Het antwoord is: zeker. Heel goed geslapen."
"Ben ik dan de enige die duf is?" vraagt Mathias.
Simon haalt zijn schouders op. "Misschien verdraag jij niet zoveel pinten."
Carina schenkt koffie in. "Dat lossen we zo wel op."
In de loop van de voormiddag komt er een heuse kuisploeg op de been. Iedereen ruimt zijn kamer op en het is vaak wachten tot er poetsgerief vrijkomt. De dozen oud papier in het berghok zitten overvol. Waar de keuken het hele jaar door een pijnpunt was, wordt de grote schoonmaak met z'n allen haast een plezier. Sommigen vertrekken diezelfde avond al. Simon en Mathias verlaten het huis pas de volgende dag, in de loop van de voormiddag.
Mathias kijkt op zijn telefoon. "Papa is er binnen tien minuten," zegt hij. "Hij heeft net een bericht gestuurd."
"Ik ga zo ook vertrekken om mijn trein te halen."
"Hou me op de hoogte van je uitslag."
"Zal ik zeker doen. Jij ook."
Simon reikt naar de elleboog van Mathias. "Bedankt voor alle steun die je me hebt gegeven. Zonder jou had ik het zeker niet gehaald."
"Als je punten straks goed zijn, zal dat echt niet aan mij liggen."
Mathias verstijft.
Geschrokken trekt Simon zijn hand terug. Veel te laat. Het kan niet anders of Mathias heeft hem tot diep in zijn nek zien blozen.
Op dat moment gaat de deurbel.
"Dat zal mijn papa zijn," zegt Mathias.
Het ongemakkelijke moment is voorbij.
Even later zit Simon op de trein. Hij opent zijn berichten en typt: ‘Ik wilde je alleen maar bedanken.’
Hij staart naar het scherm. Daar is geen woord van gelogen. Toch verwijdert hij het bericht weer. Wat hij ook zou sturen, het zou alles waarschijnlijk alleen maar erger maken.
De volgende ochtend zit de keuken alweer aardig vol.
"Zo," merkt Jörgen op terwijl hij een boterham smeert. "Heeft Mathias tegenwoordig een bijverdienste als bijlesgever?"
"Komt Simon nog wel zonder jou de examens door?" vraagt Laura.
Mathias haalt zijn schouders op. "Hij kent de leerstof. Eigenlijk kan hij het zonder mij."
"Jullie lijken wel een Siamese tweeling," grinnikt Carina terwijl ze haar tas van de stoel pakt.
"Zolang hij mijn punten niet mee naar beneden trekt, verdraag ik hem," zegt Mathias.
"Of andersom," antwoordt Simon. "Zo eenzijdig is het nu ook weer niet. Ik gun hem zijn ego."
Dat levert instemmend gegrinnik op. Meteen daarna voelt Simon de warmte naar zijn wangen stijgen; hij neemt een slok water alsof daar plotseling al zijn aandacht naartoe moet. Carina schudt lachend haar hoofd.
"Vandaag noem ik jullie Spik en Span."
"Ik ben duidelijk Span," zegt Mathias. "Dat past beter bij mijn uiterlijk."
Simon kijkt even op. "Dan blijft Spik over."
"Nee hoor," zegt Carina. "Jij mag gewoon Simon blijven. Dat begint óók met een S."
Simon haalt zijn schouders op. "Bij Mathias eindigt het met een S. Waar hij stopt, begin ik."
"Scherp, met een S," antwoordt Jörgen.
Na het eerste examen klopt Simon met twee bekers warme chocomelk op Mathias' deur.
"Binnen."
Mathias zit aan zijn bureau, zijn ellebogen op het tafelblad.
"Als dit mijn beloning is voor dat examen, had je evengoed bier kunnen meebrengen."
Simon zet een beker voor hem neer en gaat op de rand van het bed zitten.
"Je was druk in de keuken," zegt hij na een tijdje.
"Dat ben ik wel vaker."
"Vandaag iets te druk."
Simon zwijgt even. "Denk je dat je geslaagd bent?"
Mathias haalt langzaam zijn schouders op. "Geen idee. De helft van de vragen wist ik. Van de rest... daar heb ik dingen ingevuld waarvan ik hoop dat de professor dezelfde fantasie heeft als ik."
Simon laat een vage glimlach toe. "Dat laatste betwijfel ik."
"Ik ook. Het wordt waarschijnlijk niet mijn beste examen," zegt Mathias. "Maar een ramp wordt het niet."
Simon knikt.
Mathias kijkt even naar zijn mok. "Ik dacht dat ik beter tegen examens kon dan jij."
Simon schudt langzaam zijn hoofd. "Nee. Jij verwerkt het anders."
"Is dat een vriendelijke manier om te zeggen dat ik me aanstel?"
"Nee." Simon neemt een slok van zijn chocomelk. "Het is een vriendelijke manier om te zeggen dat ik je inmiddels een beetje ken."
De eerste dagen voelt de examenperiode als iets waar iedereen tegenop ziet. Daarna neemt het ritme het vanzelf over: ontbijt, studeren, examen, en daarna opnieuw studeren. De dagen beginnen op elkaar te lijken. Iedereen leeft volgens zijn eigen rooster. In de keuken wordt minder gepraat dan anders; de gesprekken beperken zich meestal tot een kort succes, een vluchtige 'hoe ging het?', of een opgeluchte zucht wanneer iemand weer thuiskomt.
Het studentenhuis lijkt uit losse eilandjes te bestaan. De een vertrekt terwijl de ander net terugkomt. Soms zitten er vijf mensen aan tafel, maar nooit lang. Wanneer iemand zich neerzet, staat de volgende alweer op om verder te studeren.
Halverwege de examenperiode stelt Carina voor om met z'n allen pizza te bestellen. Een plan waarvoor niemand overtuigd hoeft te worden: nog geen uur nadat er een haastig ingevuld aankruislijstje de ronde heeft gedaan, wordt er een wankele stapel pizzadozen afgeleverd. De geur van gesmolten kaas zorgt ervoor dat er eindelijk weer wordt gelachen in de keuken, en tegen de tijd dat de pizza's op tafel staan, weet de helft niet eens meer wie wat had besteld. Nog voor de lege dozen geplooid bij het oud papier belanden, trekt iedereen zich weer terug naar zijn kamer. De volgende examens wachten al. De keuken lijkt de volgende morgen op een sluikstort.
Ook aan een examenperiode komt een eind. Na hun laatste examen draagt Mathias twee glazen bier naar Simons kamer. Hij heeft ze in één hand geklemd, zodat hij met zijn rechterhand zijn eigen roffeltje kan geven en zonder te wachten naar binnen kan gaan. Simon zit achter zijn laptop en staart zwijgend naar het scherm. Als hij na de roffel Mathias ziet binnenkomen, verschijnt er een flauw glimlachje op zijn gezicht.
"Zo. Ben jij de uitslag nu al aan het uitrekenen?" zegt Mathias.
"Ik probeer in te schatten hoe ik mijn laatste examen heb gemaakt."
"Hoe heb je het aangepakt?"
"Ik ben nergens van mijn eerste idee afgeweken. Ik hoop dat het gewerkt heeft."
"Je moet optimistisch zijn. Eerst gaan we het laatste examen vieren. Hier, op goede resultaten."
Ze klinken de glazen tegen elkaar, kijken elkaar aan en nemen een flinke teug.
"Lekker, koud bier. Dank je wel."
"Een vriendendienst."
"Wanneer vertrek jij?"
"Overmorgen komt mijn vader mij ophalen. Ik heb hem verzekerd dat ik ook gewoon met de trein kan komen, maar hij staat erop om mij op te halen."
Simon haalt zijn schouders op. "Ik zou tekenen voor een gratis taxi. Bespaart je die volle treinen."
"Het voelt ook een beetje als controle. Dat vind ik niet prettig."
"Denk je dat echt?"
"Ik weet het niet."
"Zullen we vanavond samen wat doen?"
"Carina had het over samen naar de Chinees gaan."
De laatste examens zijn gemaakt. Niemand hoeft nog formules te herhalen of samenvattingen door te nemen. De uitslagen laten enkele dagen op zich wachten, maar niemand kan nog iets aan de resultaten veranderen. Later die middag, terwijl het besef indaalt dat de cursussen voor het eerst in weken dicht kunnen blijven, steekt Carina haar hoofd binnen op Simons kamer.
"Vanavond gaan we niet koken," kondigt ze aan. "We hebben lang genoeg sober geleefd en verstandig gedaan. We gaan met z'n allen naar de Chinees."
Iedereen wil mee.
"Afspreken om halfzeven?" vraagt Steffi.
"Prima," zegt Jörgen. "Als ik straks maar geen keuzestress krijg."
"Meerkeuzevragen zijn vandaag verboden," antwoordt Carina. "Iedereen mag alleen kiezen tussen babi pangang en nasi."
Een uur later schuiven ze in restaurant Diamant twee tafels tegen elkaar aan.
"Als iemand nog over examens begint," zegt Carina terwijl ze de menukaarten uitdeelt, "betaalt die de rekening."
"Dan betaalt Jörgen vanavond de rekening," zegt Laura.
"Ik was helemaal niet van plan iets te zeggen," protesteert Jörgen.
Niet veel later staan de schalen op tafel. Borden worden doorgeschoven, iemand vraagt de kroepoek, iemand anders geeft de rijst door. Het gesprek gaat alle kanten op: vakanties, zomerjobs, festivals, en de vraag wie na de vakantie als eerste terug zal zijn in het studentenhuis blijft onbeantwoord. Mathias zit naast Simon.
"We houden onze reputatie hoog," zegt hij zacht.
Simon kijkt hem aan. "Spik en Span."
Mathias schudt glimlachend zijn hoofd. "Dat krijg je er nooit meer uit."
"Ik kan ermee leven."
Na het eten steekt Mathias zijn glas omhoog. Carina is hem net voor.
"Nee," zegt ze. "Deze neem ik. We hebben iets af te sluiten."
Niemand spreekt haar tegen. Wanneer ze later terugwandelen naar het studentenhuis, voelt de avond onbezorgd. De examens lijken ineens heel ver achter hen te liggen. Ze blijven nog lang napraten; af en toe begint iemand opnieuw een verhaal, en tegen drie uur zoekt de laatstgenoemde zijn kamer op.
De volgende ochtend is Mathias als eerste in de keuken. Even later komt Carina binnen.
"Goed geslapen?"
"Toch wel," zegt Mathias.
Op dat moment verschijnt Simon. "Ik heb de vraag gehoord," zegt hij. "Het antwoord is: zeker. Heel goed geslapen."
"Ben ik dan de enige die duf is?" vraagt Mathias.
Simon haalt zijn schouders op. "Misschien verdraag jij niet zoveel pinten."
Carina schenkt koffie in. "Dat lossen we zo wel op."
In de loop van de voormiddag komt er een heuse kuisploeg op de been. Iedereen ruimt zijn kamer op en het is vaak wachten tot er poetsgerief vrijkomt. De dozen oud papier in het berghok zitten overvol. Waar de keuken het hele jaar door een pijnpunt was, wordt de grote schoonmaak met z'n allen haast een plezier. Sommigen vertrekken diezelfde avond al. Simon en Mathias verlaten het huis pas de volgende dag, in de loop van de voormiddag.
Mathias kijkt op zijn telefoon. "Papa is er binnen tien minuten," zegt hij. "Hij heeft net een bericht gestuurd."
"Ik ga zo ook vertrekken om mijn trein te halen."
"Hou me op de hoogte van je uitslag."
"Zal ik zeker doen. Jij ook."
Simon reikt naar de elleboog van Mathias. "Bedankt voor alle steun die je me hebt gegeven. Zonder jou had ik het zeker niet gehaald."
"Als je punten straks goed zijn, zal dat echt niet aan mij liggen."
Mathias verstijft.
Geschrokken trekt Simon zijn hand terug. Veel te laat. Het kan niet anders of Mathias heeft hem tot diep in zijn nek zien blozen.
Op dat moment gaat de deurbel.
"Dat zal mijn papa zijn," zegt Mathias.
Het ongemakkelijke moment is voorbij.
Even later zit Simon op de trein. Hij opent zijn berichten en typt: ‘Ik wilde je alleen maar bedanken.’
Hij staart naar het scherm. Daar is geen woord van gelogen. Toch verwijdert hij het bericht weer. Wat hij ook zou sturen, het zou alles waarschijnlijk alleen maar erger maken.