Ik dacht precies hetzelfde (deel 4)
Geplaatst: wo 05 aug 2026, 14:37
Ik dacht precies hetzelfde (deel 4)
Enkele dagen later zitten ze opnieuw gebogen over een andere cursus. Simon had een bericht gestuurd: ‘Ik heb een paar vragen over quantummechanica. Heb je straks even tijd?'
'Over een uurtje,' had Mathias geantwoord.
Zoals altijd kondigt hij zijn komst aan met zijn herkenbare, ritmische klop op de deur. Mathias schuift zijn stoel dichterbij terwijl Simon zich naar zijn laptop draait.
"Ergens heb ik nog een aantal vraagtekens in mijn notities staan."
Hij opent een map, daarna nog een. Tussen de pdf-bestanden verschijnt plots een vakantiefoto. Mathias blijft even kijken.
"Waar is dat?"
"Oostenrijk," zegt Simon. "Vorig jaar."
Hij klikt de foto verder open. Zijn zus had het beeld genomen tijdens een bergwandeling, zonder dat hij het had gemerkt. Simon zit op een rotsblok hoog boven een dal. Achter hem strekt een weidse vallei zich uit, waar twee bergmeren in het zonlicht schitteren. Op de voorgrond draagt Simon een witte tanktop en een afgeknipte jeansshort met een gerafelde zoom. Zijn blote voeten rusten ontspannen op het ruwe oppervlak van de steen, zijn bergschoenen staan achteloos naast hem. Hij kijkt uit over de bergen, onbewust van de lens.
"Ik had de vakantiefoto's... nog niet opgeruimd."
Mathias laat zijn blik een ogenblik op het scherm rusten. "Zou zonde zijn om ze te deleten. Deze moet je echt bewaren."
Simon knikt, een vaag lachje rond zijn lippen, en klikt het venster snel weg. Hij opent de map met de cursus. "Hier. Daar heb ik geen antwoord op gevonden."
Mathias schuift zijn stoel nog iets dichterbij. "Mooi. Laten we beginnen."
Veel vragen blijken het uiteindelijk niet te zijn. Wat later rekt Simon zijn armen boven zijn hoofd.
"Dat viel best mee. Ik kan maar beter goed voorbereid zijn."
"Binnenkort de laatste reeks examens en dan eindelijk vakantie," zegt Mathias. "Heb jij al plannen?"
"Nog niet. Eerst zien of ik overal door ben. Daarna maakt het me eigenlijk niet zoveel uit. Even niets moeten lijkt me al een luxe."
Simon knikt. "Ik hoop vooral op goed weer."
"Jij gaat zeker weer met je ouders wandelen?"
"Zeker."
"Ik heb nog nooit een echte bergwandeling gemaakt."
"Je moet ooit eens de bergen intrekken."
Mathias glimlacht. "Die kans krijg ik thuis niet. Mijn ouders houden meer van een huisje aan zee en uitstapjes met de auto."
Simon knikt. "Wij wandelen bijna elke vakantie."
"Dat is wel te zien aan die foto. Waar gaan jullie deze zomer naartoe?"
"Naar Sankt Moritz in Zwitserland. Mijn vader zoekt normaal elk jaar een nieuwe bestemming uit, maar klassiekers vervelen nooit."
"Mooi daar?"
Simon knikt. "Heel mooi."
"Wij gaan naar Denemarken. Mijn ouders hebben een huisje aan zee gehuurd. Dat doen we eigenlijk elk jaar: een ander land, maar hetzelfde idee. Overdag wat rondrijden, iets bezoeken en af en toe een wandeling."
"Klinkt ook niet verkeerd."
"Nee hoor. Alleen niets met bergen. Ik ben enig kind," zegt Mathias. "Mijn ouders zijn altijd nogal voorzichtig geweest."
"Ben je daar tegenin gegaan?"
Mathias schudt zijn hoofd. "Waartegen? Ze doen het omdat ze bezorgd zijn. Daar kun je moeilijk tegenop."
Simon zwijgt een moment. "Ik heb een zus, zoals je weet. Bij ons thuis was er altijd wel iemand die ergens naartoe moest. Mijn ouders konden onmogelijk allebei tegelijk in de gaten houden."
Mathias lacht. "Misschien heb ik daardoor nooit leren kamperen."
"Ik wel. Met de scouts. Dat waren altijd leuke vakanties."
"Dat geloof ik meteen. Deze zomer zie ik het ook helemaal in orde komen."
Simon sluit het mapje met de foto. "Precies. Hé, ik heb zin in koffie. Jij ook?"
"Ja, graag. Daarna moet ik echt gaan studeren. Vandaag liever niet, maar morgen wil ik weer hardlopen."
"Hoe laat dan? Hoe laat ben jij klaar?"
"Ik heb alleen ’s ochtends drie hoorcolleges. Na twaalf uur kan ik naar huis.
"Ik heb na de middagpauze nog één college," antwoordt Simon.
"Om twee uur ben ik vrij. Zullen we om drie uur afspreken?"
"Prima. Morgen om drie uur."
Mathias had Simon die avond nauwelijks iets uitgelegd. De meeste antwoorden had Simon zelf gevonden. Toch voelt het alsof de avond allesbehalve nutteloos is geweest. Soms is samen over een cursus gebogen zitten genoeg. Gewoon samen praten is minstens even waardevol.
Enkele dagen later zitten ze opnieuw gebogen over een andere cursus. Simon had een bericht gestuurd: ‘Ik heb een paar vragen over quantummechanica. Heb je straks even tijd?'
'Over een uurtje,' had Mathias geantwoord.
Zoals altijd kondigt hij zijn komst aan met zijn herkenbare, ritmische klop op de deur. Mathias schuift zijn stoel dichterbij terwijl Simon zich naar zijn laptop draait.
"Ergens heb ik nog een aantal vraagtekens in mijn notities staan."
Hij opent een map, daarna nog een. Tussen de pdf-bestanden verschijnt plots een vakantiefoto. Mathias blijft even kijken.
"Waar is dat?"
"Oostenrijk," zegt Simon. "Vorig jaar."
Hij klikt de foto verder open. Zijn zus had het beeld genomen tijdens een bergwandeling, zonder dat hij het had gemerkt. Simon zit op een rotsblok hoog boven een dal. Achter hem strekt een weidse vallei zich uit, waar twee bergmeren in het zonlicht schitteren. Op de voorgrond draagt Simon een witte tanktop en een afgeknipte jeansshort met een gerafelde zoom. Zijn blote voeten rusten ontspannen op het ruwe oppervlak van de steen, zijn bergschoenen staan achteloos naast hem. Hij kijkt uit over de bergen, onbewust van de lens.
"Ik had de vakantiefoto's... nog niet opgeruimd."
Mathias laat zijn blik een ogenblik op het scherm rusten. "Zou zonde zijn om ze te deleten. Deze moet je echt bewaren."
Simon knikt, een vaag lachje rond zijn lippen, en klikt het venster snel weg. Hij opent de map met de cursus. "Hier. Daar heb ik geen antwoord op gevonden."
Mathias schuift zijn stoel nog iets dichterbij. "Mooi. Laten we beginnen."
Veel vragen blijken het uiteindelijk niet te zijn. Wat later rekt Simon zijn armen boven zijn hoofd.
"Dat viel best mee. Ik kan maar beter goed voorbereid zijn."
"Binnenkort de laatste reeks examens en dan eindelijk vakantie," zegt Mathias. "Heb jij al plannen?"
"Nog niet. Eerst zien of ik overal door ben. Daarna maakt het me eigenlijk niet zoveel uit. Even niets moeten lijkt me al een luxe."
Simon knikt. "Ik hoop vooral op goed weer."
"Jij gaat zeker weer met je ouders wandelen?"
"Zeker."
"Ik heb nog nooit een echte bergwandeling gemaakt."
"Je moet ooit eens de bergen intrekken."
Mathias glimlacht. "Die kans krijg ik thuis niet. Mijn ouders houden meer van een huisje aan zee en uitstapjes met de auto."
Simon knikt. "Wij wandelen bijna elke vakantie."
"Dat is wel te zien aan die foto. Waar gaan jullie deze zomer naartoe?"
"Naar Sankt Moritz in Zwitserland. Mijn vader zoekt normaal elk jaar een nieuwe bestemming uit, maar klassiekers vervelen nooit."
"Mooi daar?"
Simon knikt. "Heel mooi."
"Wij gaan naar Denemarken. Mijn ouders hebben een huisje aan zee gehuurd. Dat doen we eigenlijk elk jaar: een ander land, maar hetzelfde idee. Overdag wat rondrijden, iets bezoeken en af en toe een wandeling."
"Klinkt ook niet verkeerd."
"Nee hoor. Alleen niets met bergen. Ik ben enig kind," zegt Mathias. "Mijn ouders zijn altijd nogal voorzichtig geweest."
"Ben je daar tegenin gegaan?"
Mathias schudt zijn hoofd. "Waartegen? Ze doen het omdat ze bezorgd zijn. Daar kun je moeilijk tegenop."
Simon zwijgt een moment. "Ik heb een zus, zoals je weet. Bij ons thuis was er altijd wel iemand die ergens naartoe moest. Mijn ouders konden onmogelijk allebei tegelijk in de gaten houden."
Mathias lacht. "Misschien heb ik daardoor nooit leren kamperen."
"Ik wel. Met de scouts. Dat waren altijd leuke vakanties."
"Dat geloof ik meteen. Deze zomer zie ik het ook helemaal in orde komen."
Simon sluit het mapje met de foto. "Precies. Hé, ik heb zin in koffie. Jij ook?"
"Ja, graag. Daarna moet ik echt gaan studeren. Vandaag liever niet, maar morgen wil ik weer hardlopen."
"Hoe laat dan? Hoe laat ben jij klaar?"
"Ik heb alleen ’s ochtends drie hoorcolleges. Na twaalf uur kan ik naar huis.
"Ik heb na de middagpauze nog één college," antwoordt Simon.
"Om twee uur ben ik vrij. Zullen we om drie uur afspreken?"
"Prima. Morgen om drie uur."
Mathias had Simon die avond nauwelijks iets uitgelegd. De meeste antwoorden had Simon zelf gevonden. Toch voelt het alsof de avond allesbehalve nutteloos is geweest. Soms is samen over een cursus gebogen zitten genoeg. Gewoon samen praten is minstens even waardevol.