Koffie met een rietje. (deel 8)
Geplaatst: do 11 jun 2026, 16:20
Koffie met een rietje. (deel 8)
Ze zaten ‘s avonds opnieuw in de woonkamer met thee die eerst te heet was om te drinken en om er een rietje in te zetten. De televisie stond uit. De stilte voelde anders dan de avond voordien, toen ze elkaar nog voorzichtig leerden kennen.
Marnix geeuwde uiteindelijk.
‘Ik moet morgen vroeg op. Om zes uur gaat de wekker.’
Hannes trok een gezicht.
‘Dat uur hoort verboden te zijn.’
‘Welkom in de zorgsector.’
Hij stond recht en keek automatisch naar Hannes’ armen. Dat deed hij ondertussen voortdurend zonder het zelf te merken. Hij controleerde of de draagdoek goed zat, op zoek naar tekenen van ongemak die Hannes misschien niet zou noemen.
Toen Hannes uit het toilet kwam, kwam Marnix naar hem toe.
‘We moeten het nog over één belangrijk praktisch probleem hebben. Morgen ben je alleen.’
Hannes knikte.
‘Dat overleef ik wel.’
‘Ook een toiletbezoek met grote boodschap?’
‘Ik haat het dat je een punt hebt.’
Marnix probeerde ernstig te blijven, maar begon te glimlachen.
‘Morgen ben ik gaan werken. Dus vandaag oefenen we hoe jij zelfstandig kan overleven.’
‘Dit is het meest beschamende samenwoonmoment ooit.’
Even later stonden ze allebei opnieuw in het toilet om een toiletsessie voor te bereiden. Marnix legde demonstratief een rol toiletpapier gereed.
‘Ik geloof niet dat ik hier mentaal klaar voor ben,’ mompelde Hannes.
‘Dat dacht ik gisteren ook over de douche.’
Hannes ging zuchtend op het toilet zitten terwijl Marnix tegen de deurstijl leunde met de professionele ernst van iemand die absurde instructies moest geven.
‘Het probleem is vooral je bereik.’
‘Je klinkt alsof je een wiskundeles geeft.’
Hannes probeerde één arm opzij te bewegen en geraakte niet tot achteraan.
‘Dit is fysiek onmogelijk.’
Na enkele stuntelige pogingen begon Hannes zelf te lachen. Het was gewoon te belachelijk: een volwassen man die instructies kreeg over strategische toilethygiëne alsof hij opnieuw kleuter werd.
‘Wacht,’ zei Marnix. ‘Leun eens voorover en ga met je linkerarm tussen je benen. Stort niet te pletter.’
Uiteindelijk lukte het, min of meer.
Hannes keek opgelucht op alsof hij zonet een praktisch examen had afgelegd.
‘Zelfredzaamheidstest geslaagd. Hopelijk voldoende om zelfstandig te functioneren tijdens mijn shift.’
Hannes schudde lachend zijn hoofd.
‘Als mijn ouders wisten wat hier momenteel geoefend wordt, halen ze me onmiddellijk terug naar België.’
'Je moet blijven oefenen tot het routine wordt,’ zei Marnix droog terwijl hij de rol toiletpapier weer op zijn plaats legde. ‘Dit is hoogwaardige revalidatie. Op de spoelbak heb ik een pak vochtige doekjes gelegd. Haal er eens eentje uit de verpakking. Je gaat er plezier aan beleven.’
Het lukte.
‘Ik ga je best helpen installeren voor de nacht.’
De routine van de avond verliep iets vlotter dan gisteren. Tanden poetsen, persoonlijke hygiëne, het wisselen van kleren was nog steeds onhandig en dat zou zo blijven.
Toen Hannes uiteindelijk in bed lag met beide armen op de kussens, bleef Marnix in de deuropening staan.
‘Gaat het een beetje?’ vroeg hij zacht.
Deze keer ging de vraag niet alleen over pijn. Dat hoorde Hannes meteen.
‘Ja,’ antwoordde Hannes eerlijk. ‘Met jou?’
‘Zeker weten. Alleen nog wat wennen.’
‘Aan mij?’
‘Aan alles.’
Dat klonk eerlijk genoeg om geruststellend te zijn.
Even later hoorde Hannes hoe de divan in de woonkamer werd opengeklapt. Daarna werd het stil in het appartement.
‘Goedemorgen. Tijd om op te staan.’ Het klonk iets luider dan een fluistertoon. ‘Ik moet dadelijk gaan werken en het is best dat ik je aankleed voor ik vertrek.’
Hannes had opnieuw goed geslapen. Het was al licht buiten. Hij was nog half aan het slapen terwijl hij routineus het aangepaste T-shirt over zijn armen manoeuvreerde.
‘Ga misschien nog wat slapen. Je vindt alles wat je nodig hebt in de keuken, dat hoop ik toch.’ Marnix had haast en vertrok kort nadien.
Hannes luisterde naar Marnix’ raad en hield het nog een uur vol in bed voor hij zichzelf toestemming gaf om op te staan. In de woonkamer stond het ontbijt al klaar. Een kom ontbijtgranen met melk. Versgeperst sinaasappelsap met een rietje erin. Daarnaast een brooddoos met belegde boterhammen voor de middag.
Hoe had hij dit allemaal klaargespeeld voor zijn vroege shift?
Hij was bijna irritant attent. Hannes wist niet goed of hij daar dankbaar of ongemakkelijk van moest worden.
Van dorst zou Hannes niet omkomen. Alles stond klaar.
Later op de voormiddag volgde de echte test: alleen naar het toilet gaan. Gelukkig zag niemand hoe hij zich reinigde. Het zou zijn enige geheim blijven. Het lukte uiteindelijk het best terwijl hij op zijn rug lag als iemand die probeerde een yoga-oefening andersom uit te voeren.
Het viel hem op hoeveel tijd er plots in een dag zat wanneer zelfs de kleinste handelingen traag gingen.
Af en toe bleef hij voor het raam staan kijken naar de vallei beneden. Daarna probeerde hij iets anders te doen. Een paar pagina’s lezen op de e-reader. Televisie kijken. Opnieuw naar de keuken wandelen zonder echte reden. Zijn e-reader bevatte een lange boekenlijst. ‘Kartonnen dozen.’ Een Nederlander die dat boek gelezen had: interessant. De Engelstalige versie van Brokeback Mountain vond hij ook. Vooral één filmtitel bleef hangen: 'Mirage'. Toen hij enkele fragmenten uit Marnix’ YouTube-geschiedenis bekeek, ontsnapte uit zijn mond het enige stemgeluid dat hij die de voormiddag maakte.
In de namiddag betrapte hij zich erop dat hij zat te wachten op de thuiskomst van Marnix. Was hij te voet vertrokken of met de fiets?
Als kind had Hannes thuis vaak gewacht op zijn ouders die na de sluiting van de winkel thuis kwamen. Dat soort vreugde ervaarde hij op meer volwassen wijze toen hij Marnix te voet zag naderen.
Tegen het einde van zijn shift keek Marnix voortdurend op de klok of zijn dienst nog niet ten einde liep.
Hannes wachtte thuis op hem. Hoe zou zijn dag verlopen zijn?
Die gedachte liet hem niet los. Daarna schudde hij glimlachend zijn hoofd.
Natuurlijk had Hannes het alleen gered.
Bijna thuis zag Marnix Hannes voor het raam staan. Toen de voordeur openging, voelde Hannes zich betrapt, alsof hij niet gewoon naar buiten had gekeken maar daadwerkelijk op Marnix had zitten wachten.
‘Mijn taak voor vandaag zit erop,’ zei Marnix. ‘De dag goed overleefd?’ vroeg hij terwijl hij zijn rugzak neerzette.
‘Nipt. Een dag alleen terwijl je bijna niets kan, duurt echt belachelijk lang.’
Marnix knikte begrijpend.
‘Ik ben er nu weer. We kunnen straks naar buiten als je wil. Je moet ook nog douchen. Het is mooi weer, dus wandelen kan ook. Wat krijgt prioriteit?’
Hannes keek naar zichzelf.
‘Douchen. Absoluut douchen. Ik voel me ondertussen niet meer fris.’
Hannes stond op en nam zijn lege glas. Het kostte hem veel moeite het tussen twee vingers te klemmen.
‘Laat maar,’ zei Marnix. ’Ik doe het wel.’
‘Dat lukt wel.’
Het glas gleed bijna uit zijn hand toen Hannes het probeerde vast te houden.
Marnix nam het zonder commentaar uit zijn handen.
Hannes zuchtte.
‘Ik haat dit. Ik voel me compleet hulpeloos.’
‘Je bent niet hulpeloos. Je hebt gewoon hulp nodig.’
Hannes keek sip naar zijn gipsen.
Marnix haalde zijn schouders op.
‘Als ik mijn been brak, zou jij toch ook helpen?’
‘Natuurlijk.’
‘Waarom zou dat voor jou dan anders zijn?’
Hannes antwoordde niet meteen.
Marnix glimlachte vriendelijk.
‘Je staat nooit alleen. Dat is het hele idee van mensen hebben die om je geven. Hulp aanvaarden is geen zwakte. Je moet mij ook iets gunnen.’
Marnix zette het glas op het aanrecht en verdween even naar de slaapkamer. Hij kwam terug in alleen een donkere boxer.
‘Zo lijkt het me praktischer,’ zei hij neutraal. ‘Ik twijfelde nog tussen dit en een zwemslip.’
Hannes moest lachen.
‘Bedankt trouwens. Alles stond klaar vanmorgen. Ontbijt, lunch, zelfs met rietje.’
Marnix wijdde het weg alsof het niets bijzonders was.
‘Het was behoorlijk haasten vanmorgen, maar het is gelukt. Toen ik voorstelde dat je hier zou revalideren, had ik sommige dingen al een beetje proberen te bedenken.’
Blijkbaar had Marnix hier meer over nagedacht dan Hannes besefte.
In de slaapkamer hielp hij Hannes ontkleden. Het ging ondertussen vlotter.
De armen werden opnieuw zorgvuldig in plastic verpakt.
De badkamer vulde zich met damp terwijl Marnix de douche liet lopen om de temperatuur goed te krijgen. Even later stapten ze opnieuw stuntelig samen de veel te kleine douchecabine in.
In de vochtige warmte viel het Hannes op hoe ongedwongen Marnix’ uitstraling was. Zijn haar, wild en warrig, plakte tegen zijn voorhoofd. Onder de koele ledverlichting vielen de sproeten op zijn neusbrug en wangen nog sterker op. Ze gaven zijn gezicht iets natuurlijks en guitig jongensachtig. Er lag een ontspannen glimlach op zijn mond. Nu hij daar simpelweg in een boxershort stond, waren alle details van zijn lichaam zichtbaar en door de beperkte ruimte tastbaar. Zijn postuur was slank en atletisch.
Onder het natte katoen van zijn boxershort en in de beperkte ruimte van de douche was overduidelijk hoe dicht ze op elkaar stonden.
Hannes probeerde zich op praktische dingen te concentreren zoals op het bewaren van zijn evenwicht of op het droog houden van zijn gipsen. Telkens dwaalde zijn aandacht terug naar Marnix af. Die bewoog zich met een rustige vanzelfsprekendheid en raakte Hannes aan schijnbaar zonder erover na te denken.
Er zat een gevaarlijke zachtheid in die toevallige aanrakingen.
Hannes lichaam reageerde eerst subtiel, daarna onmogelijk nog volledig te negeren. Hannes voelde meteen de schaamte opkomen.
Marnix merkte het ook. Heel even bleven zijn ogen gefixeerd. Daarna waste hij verder alsof hij niets gezien had.
Marnix hield zijn stem bewust luchtig.
‘Hoofd achterover, anders spoel ik shampoo in je ogen.’
Alsof dat de enige complicatie was.
Die terughoudendheid maakte alles alleen maar verwarrender.
Hannes hart sloeg sneller om iets wat nauwelijks gebeurd was. De douchecabine voelde plots nog kleiner dan daarvoor.
Toen het water uit stond en de koelere lucht van de woonkamer binnenviel, zakte de spanning weg.
Na het douchen, maakten ze zich klaar om buiten te gaan.
‘Je mag niet vallen en gisteren was de afstand van het ziekenhuis tot hier meer dan ver genoeg. Laten we beginnen met een bescheiden blokje om.’ Marnix vertelde onderweg over de routine van de werkdag. Hannes stapte onnatuurlijk met de ballast aan zijn armen en was blij dat ze terug in het appartement aankwamen.
‘Een kop koffie of thee of liever iets fris? Cola, bier of een wijntje kan ook,’ stelde Marnix voor.
‘Thee is in orde. Bij het eten liever wijn dan bier. Ik drink weinig alcohol, als ik het toch drink is het vaak rode wijn, zelden bier.’
‘Ben jij wel Belg, een Belg die geen bier drinkt?’
‘Ik drink graag speciaalbieren met de makkers maar heel gedisciplineerd.’
Marnix zette water op voor thee. ‘Wat heb je vandaag uitgespookt?’
‘Wat gelezen en door de titels van je favoriete films gebladerd en ook door je YouTube-geschiedenis zitten scrollen. Interessant. Toch ging de tijd langzaam, zoals ik al zei. 'Helaas ben ik nogal beperkt in mijn bezigheden.’
Marnix blies langzaam over zijn thee.
‘Je hebt grondig onderzoek gedaan vandaag.’
‘Ik had tijd.’
Een glimlach verscheen op Marnix’ mond. Hij leek even te twijfelen of hij iets moest uitleggen, maar deed het uiteindelijk niet.
‘Je boekenlijst en je favoriete films vertoonden gelijkaardige onderwerpen,’ zei Hannes luchtig.
‘Oei. Dat kan geen toeval zijn.’
Marnix leunde achterover in zijn stoel en keek Hannes een paar seconden onderzoekend aan. Hij probeerde een diplomatisch antwoord te formuleren.
‘Vond je het schokkend?’ vroeg hij uiteindelijk.
‘Nee.’ Hannes schudde rustig zijn hoofd. ‘Eerder… boeiend vanwege gedeelde interesses.’
Marnix keek naar zijn mok alsof daar iets ongewenst in zat. Daarna glimlachte hij opnieuw, subtiel.
‘Goed om te weten,’ zei hij amper hoorbaar.
Daarna keken ze allebei naar hun thee alsof die interessanter was geworden dan het gesprek zelf.
Ze zaten ‘s avonds opnieuw in de woonkamer met thee die eerst te heet was om te drinken en om er een rietje in te zetten. De televisie stond uit. De stilte voelde anders dan de avond voordien, toen ze elkaar nog voorzichtig leerden kennen.
Marnix geeuwde uiteindelijk.
‘Ik moet morgen vroeg op. Om zes uur gaat de wekker.’
Hannes trok een gezicht.
‘Dat uur hoort verboden te zijn.’
‘Welkom in de zorgsector.’
Hij stond recht en keek automatisch naar Hannes’ armen. Dat deed hij ondertussen voortdurend zonder het zelf te merken. Hij controleerde of de draagdoek goed zat, op zoek naar tekenen van ongemak die Hannes misschien niet zou noemen.
Toen Hannes uit het toilet kwam, kwam Marnix naar hem toe.
‘We moeten het nog over één belangrijk praktisch probleem hebben. Morgen ben je alleen.’
Hannes knikte.
‘Dat overleef ik wel.’
‘Ook een toiletbezoek met grote boodschap?’
‘Ik haat het dat je een punt hebt.’
Marnix probeerde ernstig te blijven, maar begon te glimlachen.
‘Morgen ben ik gaan werken. Dus vandaag oefenen we hoe jij zelfstandig kan overleven.’
‘Dit is het meest beschamende samenwoonmoment ooit.’
Even later stonden ze allebei opnieuw in het toilet om een toiletsessie voor te bereiden. Marnix legde demonstratief een rol toiletpapier gereed.
‘Ik geloof niet dat ik hier mentaal klaar voor ben,’ mompelde Hannes.
‘Dat dacht ik gisteren ook over de douche.’
Hannes ging zuchtend op het toilet zitten terwijl Marnix tegen de deurstijl leunde met de professionele ernst van iemand die absurde instructies moest geven.
‘Het probleem is vooral je bereik.’
‘Je klinkt alsof je een wiskundeles geeft.’
Hannes probeerde één arm opzij te bewegen en geraakte niet tot achteraan.
‘Dit is fysiek onmogelijk.’
Na enkele stuntelige pogingen begon Hannes zelf te lachen. Het was gewoon te belachelijk: een volwassen man die instructies kreeg over strategische toilethygiëne alsof hij opnieuw kleuter werd.
‘Wacht,’ zei Marnix. ‘Leun eens voorover en ga met je linkerarm tussen je benen. Stort niet te pletter.’
Uiteindelijk lukte het, min of meer.
Hannes keek opgelucht op alsof hij zonet een praktisch examen had afgelegd.
‘Zelfredzaamheidstest geslaagd. Hopelijk voldoende om zelfstandig te functioneren tijdens mijn shift.’
Hannes schudde lachend zijn hoofd.
‘Als mijn ouders wisten wat hier momenteel geoefend wordt, halen ze me onmiddellijk terug naar België.’
'Je moet blijven oefenen tot het routine wordt,’ zei Marnix droog terwijl hij de rol toiletpapier weer op zijn plaats legde. ‘Dit is hoogwaardige revalidatie. Op de spoelbak heb ik een pak vochtige doekjes gelegd. Haal er eens eentje uit de verpakking. Je gaat er plezier aan beleven.’
Het lukte.
‘Ik ga je best helpen installeren voor de nacht.’
De routine van de avond verliep iets vlotter dan gisteren. Tanden poetsen, persoonlijke hygiëne, het wisselen van kleren was nog steeds onhandig en dat zou zo blijven.
Toen Hannes uiteindelijk in bed lag met beide armen op de kussens, bleef Marnix in de deuropening staan.
‘Gaat het een beetje?’ vroeg hij zacht.
Deze keer ging de vraag niet alleen over pijn. Dat hoorde Hannes meteen.
‘Ja,’ antwoordde Hannes eerlijk. ‘Met jou?’
‘Zeker weten. Alleen nog wat wennen.’
‘Aan mij?’
‘Aan alles.’
Dat klonk eerlijk genoeg om geruststellend te zijn.
Even later hoorde Hannes hoe de divan in de woonkamer werd opengeklapt. Daarna werd het stil in het appartement.
‘Goedemorgen. Tijd om op te staan.’ Het klonk iets luider dan een fluistertoon. ‘Ik moet dadelijk gaan werken en het is best dat ik je aankleed voor ik vertrek.’
Hannes had opnieuw goed geslapen. Het was al licht buiten. Hij was nog half aan het slapen terwijl hij routineus het aangepaste T-shirt over zijn armen manoeuvreerde.
‘Ga misschien nog wat slapen. Je vindt alles wat je nodig hebt in de keuken, dat hoop ik toch.’ Marnix had haast en vertrok kort nadien.
Hannes luisterde naar Marnix’ raad en hield het nog een uur vol in bed voor hij zichzelf toestemming gaf om op te staan. In de woonkamer stond het ontbijt al klaar. Een kom ontbijtgranen met melk. Versgeperst sinaasappelsap met een rietje erin. Daarnaast een brooddoos met belegde boterhammen voor de middag.
Hoe had hij dit allemaal klaargespeeld voor zijn vroege shift?
Hij was bijna irritant attent. Hannes wist niet goed of hij daar dankbaar of ongemakkelijk van moest worden.
Van dorst zou Hannes niet omkomen. Alles stond klaar.
Later op de voormiddag volgde de echte test: alleen naar het toilet gaan. Gelukkig zag niemand hoe hij zich reinigde. Het zou zijn enige geheim blijven. Het lukte uiteindelijk het best terwijl hij op zijn rug lag als iemand die probeerde een yoga-oefening andersom uit te voeren.
Het viel hem op hoeveel tijd er plots in een dag zat wanneer zelfs de kleinste handelingen traag gingen.
Af en toe bleef hij voor het raam staan kijken naar de vallei beneden. Daarna probeerde hij iets anders te doen. Een paar pagina’s lezen op de e-reader. Televisie kijken. Opnieuw naar de keuken wandelen zonder echte reden. Zijn e-reader bevatte een lange boekenlijst. ‘Kartonnen dozen.’ Een Nederlander die dat boek gelezen had: interessant. De Engelstalige versie van Brokeback Mountain vond hij ook. Vooral één filmtitel bleef hangen: 'Mirage'. Toen hij enkele fragmenten uit Marnix’ YouTube-geschiedenis bekeek, ontsnapte uit zijn mond het enige stemgeluid dat hij die de voormiddag maakte.
In de namiddag betrapte hij zich erop dat hij zat te wachten op de thuiskomst van Marnix. Was hij te voet vertrokken of met de fiets?
Als kind had Hannes thuis vaak gewacht op zijn ouders die na de sluiting van de winkel thuis kwamen. Dat soort vreugde ervaarde hij op meer volwassen wijze toen hij Marnix te voet zag naderen.
Tegen het einde van zijn shift keek Marnix voortdurend op de klok of zijn dienst nog niet ten einde liep.
Hannes wachtte thuis op hem. Hoe zou zijn dag verlopen zijn?
Die gedachte liet hem niet los. Daarna schudde hij glimlachend zijn hoofd.
Natuurlijk had Hannes het alleen gered.
Bijna thuis zag Marnix Hannes voor het raam staan. Toen de voordeur openging, voelde Hannes zich betrapt, alsof hij niet gewoon naar buiten had gekeken maar daadwerkelijk op Marnix had zitten wachten.
‘Mijn taak voor vandaag zit erop,’ zei Marnix. ‘De dag goed overleefd?’ vroeg hij terwijl hij zijn rugzak neerzette.
‘Nipt. Een dag alleen terwijl je bijna niets kan, duurt echt belachelijk lang.’
Marnix knikte begrijpend.
‘Ik ben er nu weer. We kunnen straks naar buiten als je wil. Je moet ook nog douchen. Het is mooi weer, dus wandelen kan ook. Wat krijgt prioriteit?’
Hannes keek naar zichzelf.
‘Douchen. Absoluut douchen. Ik voel me ondertussen niet meer fris.’
Hannes stond op en nam zijn lege glas. Het kostte hem veel moeite het tussen twee vingers te klemmen.
‘Laat maar,’ zei Marnix. ’Ik doe het wel.’
‘Dat lukt wel.’
Het glas gleed bijna uit zijn hand toen Hannes het probeerde vast te houden.
Marnix nam het zonder commentaar uit zijn handen.
Hannes zuchtte.
‘Ik haat dit. Ik voel me compleet hulpeloos.’
‘Je bent niet hulpeloos. Je hebt gewoon hulp nodig.’
Hannes keek sip naar zijn gipsen.
Marnix haalde zijn schouders op.
‘Als ik mijn been brak, zou jij toch ook helpen?’
‘Natuurlijk.’
‘Waarom zou dat voor jou dan anders zijn?’
Hannes antwoordde niet meteen.
Marnix glimlachte vriendelijk.
‘Je staat nooit alleen. Dat is het hele idee van mensen hebben die om je geven. Hulp aanvaarden is geen zwakte. Je moet mij ook iets gunnen.’
Marnix zette het glas op het aanrecht en verdween even naar de slaapkamer. Hij kwam terug in alleen een donkere boxer.
‘Zo lijkt het me praktischer,’ zei hij neutraal. ‘Ik twijfelde nog tussen dit en een zwemslip.’
Hannes moest lachen.
‘Bedankt trouwens. Alles stond klaar vanmorgen. Ontbijt, lunch, zelfs met rietje.’
Marnix wijdde het weg alsof het niets bijzonders was.
‘Het was behoorlijk haasten vanmorgen, maar het is gelukt. Toen ik voorstelde dat je hier zou revalideren, had ik sommige dingen al een beetje proberen te bedenken.’
Blijkbaar had Marnix hier meer over nagedacht dan Hannes besefte.
In de slaapkamer hielp hij Hannes ontkleden. Het ging ondertussen vlotter.
De armen werden opnieuw zorgvuldig in plastic verpakt.
De badkamer vulde zich met damp terwijl Marnix de douche liet lopen om de temperatuur goed te krijgen. Even later stapten ze opnieuw stuntelig samen de veel te kleine douchecabine in.
In de vochtige warmte viel het Hannes op hoe ongedwongen Marnix’ uitstraling was. Zijn haar, wild en warrig, plakte tegen zijn voorhoofd. Onder de koele ledverlichting vielen de sproeten op zijn neusbrug en wangen nog sterker op. Ze gaven zijn gezicht iets natuurlijks en guitig jongensachtig. Er lag een ontspannen glimlach op zijn mond. Nu hij daar simpelweg in een boxershort stond, waren alle details van zijn lichaam zichtbaar en door de beperkte ruimte tastbaar. Zijn postuur was slank en atletisch.
Onder het natte katoen van zijn boxershort en in de beperkte ruimte van de douche was overduidelijk hoe dicht ze op elkaar stonden.
Hannes probeerde zich op praktische dingen te concentreren zoals op het bewaren van zijn evenwicht of op het droog houden van zijn gipsen. Telkens dwaalde zijn aandacht terug naar Marnix af. Die bewoog zich met een rustige vanzelfsprekendheid en raakte Hannes aan schijnbaar zonder erover na te denken.
Er zat een gevaarlijke zachtheid in die toevallige aanrakingen.
Hannes lichaam reageerde eerst subtiel, daarna onmogelijk nog volledig te negeren. Hannes voelde meteen de schaamte opkomen.
Marnix merkte het ook. Heel even bleven zijn ogen gefixeerd. Daarna waste hij verder alsof hij niets gezien had.
Marnix hield zijn stem bewust luchtig.
‘Hoofd achterover, anders spoel ik shampoo in je ogen.’
Alsof dat de enige complicatie was.
Die terughoudendheid maakte alles alleen maar verwarrender.
Hannes hart sloeg sneller om iets wat nauwelijks gebeurd was. De douchecabine voelde plots nog kleiner dan daarvoor.
Toen het water uit stond en de koelere lucht van de woonkamer binnenviel, zakte de spanning weg.
Na het douchen, maakten ze zich klaar om buiten te gaan.
‘Je mag niet vallen en gisteren was de afstand van het ziekenhuis tot hier meer dan ver genoeg. Laten we beginnen met een bescheiden blokje om.’ Marnix vertelde onderweg over de routine van de werkdag. Hannes stapte onnatuurlijk met de ballast aan zijn armen en was blij dat ze terug in het appartement aankwamen.
‘Een kop koffie of thee of liever iets fris? Cola, bier of een wijntje kan ook,’ stelde Marnix voor.
‘Thee is in orde. Bij het eten liever wijn dan bier. Ik drink weinig alcohol, als ik het toch drink is het vaak rode wijn, zelden bier.’
‘Ben jij wel Belg, een Belg die geen bier drinkt?’
‘Ik drink graag speciaalbieren met de makkers maar heel gedisciplineerd.’
Marnix zette water op voor thee. ‘Wat heb je vandaag uitgespookt?’
‘Wat gelezen en door de titels van je favoriete films gebladerd en ook door je YouTube-geschiedenis zitten scrollen. Interessant. Toch ging de tijd langzaam, zoals ik al zei. 'Helaas ben ik nogal beperkt in mijn bezigheden.’
Marnix blies langzaam over zijn thee.
‘Je hebt grondig onderzoek gedaan vandaag.’
‘Ik had tijd.’
Een glimlach verscheen op Marnix’ mond. Hij leek even te twijfelen of hij iets moest uitleggen, maar deed het uiteindelijk niet.
‘Je boekenlijst en je favoriete films vertoonden gelijkaardige onderwerpen,’ zei Hannes luchtig.
‘Oei. Dat kan geen toeval zijn.’
Marnix leunde achterover in zijn stoel en keek Hannes een paar seconden onderzoekend aan. Hij probeerde een diplomatisch antwoord te formuleren.
‘Vond je het schokkend?’ vroeg hij uiteindelijk.
‘Nee.’ Hannes schudde rustig zijn hoofd. ‘Eerder… boeiend vanwege gedeelde interesses.’
Marnix keek naar zijn mok alsof daar iets ongewenst in zat. Daarna glimlachte hij opnieuw, subtiel.
‘Goed om te weten,’ zei hij amper hoorbaar.
Daarna keken ze allebei naar hun thee alsof die interessanter was geworden dan het gesprek zelf.