Het forum van oliversverhalen.nl

Een verhaal van Lucky Eye

Disclaimer:
Dit verhaal is niet gebaseerd op feiten. Elke overeenkomst met gebeurtenissen, personen, plaatsen en tijden berust dan ook op toeval.



VERLOREN ONSCHULD



Hoofdstuk 5

Sander had een broertje dood aan vakantiebaantjes, en zeker als hij daarbij echt vuil en moe werd. Niet zozeer dat hij te lamlendig was en echt niets wilde doen, maar gewoon … het geld dat het opleverde kon hem niets schelen, en bovendien was het vaak ook nog verrekte weinig. Hij besteedde zijn vrije tijd liever aan andere dingen, en zeker nu het zulk mooi weer was. De afgelopen dagen had hij bijna de gehele dag in de tuin gezeten en was hij al behoorlijk bruin geworden. Te bruin, naar de mening van zijn vader die gezegd had: "Jongen, ben je wel echt mijn zoon?" Als het hem te warm werd, zwom hij in het zwembad dat ze achter in de tuin hadden.

Sander zat in de achtertuin toen hij opschrok van een fietsbel. Hij keek over zijn donkere zonnebril heen en zag de brede glimlach van zijn allerbeste vriend over het tuinhek schijnen.

'Hé, gabber. Wat zit jij daar lekker lui te wezen?' begroette Jaap hem.

'Ja, zo is het leven nou eenmaal, Jaap. Je hebt werkpaarden en luxe paarden en gelukkig hoor ik tot de laatste categorie.'

'Ja, ja, ik hoor het al weer,' zei Jaap, terwijl hij van zijn fiets afstapte, het tuinhek opende en de tuin inkwam, 'je hebt geen enkel medelijden met de werkende klasse.'

'Nee? Moet dat dan?' Sander zond Jaap een brede grijns toe.

Jaap liet zich in een tuinstoel naast zijn vriend zakken. 'Hoessie?'

'Prachtig, zoals je ziet. Ik word met de dag mooier.'

'Ja, nou kan hij wel weer, hoor. God, ik wist niet dat jij zo ijdel was, zeg!'

'Hé, heb ik nog onontdekte kanten voor jou? Voor mijn allerbeste vriend?'

'Ja, dat blijkt maar weer eens!'

'Wil je wat drinken?' vroeg Sander gastvrij. Jaap wilde graag een colaatje en Sander stond op en kwam een paar minuten later met twee goed gevulde glazen terug waarin de ijsblokjes rinkelden. 'Wat kom je eigenlijk doen? Ik dacht dat je gezegd had dat je elke dag hard zou moeten werken?'

'M’n moeder wilde me kwijt en heeft me het huis uitgezet!'

'Ja, ja!'

'Nee, echt! Ze zei dat ik moest gaan genieten. Nou … en aangezien het prachtig weer is … ik veel van zwemmen hou … het zwembad me veel te druk is … dacht ik … laat ik eens bij mijn beste vriend Sander langsgaan.'

'Dus je komt niet eens voor mij, maar voor het zwembad?'

'Goed geraden, jochie!' Jaap lachte luid.

'Hmmmm,' bromde Sander, 'aan jou heb ik wat!'

Jaap maakte zijn gympen los en schopte ze uit. Daarna stond hij op, maakte de knoop van zijn bermuda los, trok de rits naar beneden, liet de broek op zijn enkels zakken en stapte er uit. Daarna trok hij zijn T-shirt over zijn hoofd uit.

Sander maakte van die uitkleedpartij gebruik om uiterst geïnteresseerd de strakke, blauwe zwembroek van zijn vriend inspecteren. Hij kon het eenvoudigweg niet laten. Snel genoeg, om niet op te vallen, wendde hij zijn ogen weer af. Het zweet brak hem uit, en dat was niet van de warmte. Hij was al tijden op Jaap, maar hoe vertel je zoiets aan je allerbeste vriend? Al sinds de basisschool was hij "verliefd" op hem, tenminste zo noemde hij dat. Toen wist hij nog niet wat het kon betekenen. Maar langzaamaan had hij het begrip verliefdheid ingevuld. En nu … nu wilde hij dat graag laten merken, maar was hij doodsbang dat Jaap diezelfde gevoelens niet voor hem zou hebben en dan? Wat dan? Zou hun vriendschap dat overleven of … Aan dat laatste wilde hij liever niet denken. Nee, hij zou zijn gevoelens niet uitspreken. Liever eeuwig naar Jaaps liefde blijven smachten, dan hun vriendschap op het spel zetten.

'Hé, slome!' riep Jaap terwijl hij Sander een tik tegen zijn arm gaf. 'Ben je er nog? Of ben je soms in slaap gesukkeld?'

Sander schrok op.

'Wie het laatst in het water is, is een mietje!'

Als jonge honden renden ze om het snelst naar het zwembad toe. Beiden doken ze met een sierlijke duik het water in.

'Wie was het laatst?' vroeg Jaap toen hij proestend bovenkwam.

'Jij natuurlijk! Je weet toch dat ik veel sneller ben dan jij.'

'Oké, dan ben ik vandaag wel het mietje,' zei hij lachend.

Het grootste gedeelte van de middag brachten ze in het heerlijk koele water door en tegen een uur of vijf belde Jaap naar huis om te zeggen dat hij bij Sander zou blijven eten. Sanders moeder bakte pannenkoeken en beide jongens werkten er een behoorlijk aantal weg. De afwas lieten ze over aan de ouders van Sander, terwijl ze zelf achter Sanders computer kropen. Sander was een echte computerfreak en had er veel meer verstand van dan Jaap. Laatstgenoemde wist de werking van programma’s, maar daar hield het dan ook mee op. Zijn vriend sleutelde aan de apparaten, haalde alles wat maar los kon los, kreeg altijd alles ook weer perfect en soms zelfs nog beter weer in elkaar. Jaap keek dan vol verbazing toe. Nu deden ze echter niets anders dan een racespelletje.

'Hoe laat moet je naar huis?'

Jaap keek op zijn horloge. 'Shit,' riep hij uit. 'Het is al na tienen. Ik moet echt weg.'

'Moet ik een eindje meefietsen?'

'Ben je gek! Ik heb geen oppas nodig!' lachte Jaap. Beneden nam hij afscheid van Sanders ouders, en bedankte hen nogmaals voor het eten.

'Als je weer eens erge honger hebt, Jaap, dan kom je maar langs, hoor!' reageerde mevrouw Schilstra.

'Dat zal ik onthouden, mevrouw. Tot ziens!'

Sander liep met Jaap mee de tuin in en het pad naar de weg af. 'Hé je vergeet mijn verjaardagsfeest volgende week woensdag niet, hè!' waarschuwde hij zijn vriend.

'Tuurlijk niet, maat! Maar we zien elkaar heus nog wel voor die tijd hoor, je kunt me dus nog vaak genoeg eraan herinneren. Hé, de mazzel.'

'Hé, heb je haast of zo? Kun je niet gewoon effe wachten?'

'Sorry, maar ik ben al wat laat dus …'

'Ik hou het kort. Mijn ouders gaan vrijdag al weg dus … zou je het misschien leuk vinden om in het weekend te komen logeren?'

Jaap keek zijn vriend aan en antwoordde toen bevestigend. 'Ik kom dan, als het goed is, zaterdag en blijf maar een nacht slapen, want op maandag wil ik weer thuis zijn om mijn moeder te kunnen helpen met het schilderwerk.'

'Prima! Afgesproken!' zei Sander op blijde toon. Het zou toch niet te blij geklonken hebben, vroeg hij zich meteen af.

'Kan ik dan nu misschien gaan?' plaagde Jaap.

'Ja, ga nu maar. Nu ben ik je echt wel zat!' Ze riepen elkaar nog een groet toe. Lang, heel lang bleef Sander hem nakijken over de rechte weg. Jammer, dacht hij dat het nooit iets anders tussen ons zal worden. Hij is zo verdomde populair bij de meisjes dat hij nooit … nee, niet aan denken! Zo in gedachten verzonken liep hij terug naar huis.

'Wat kijk jij glazig?' zei Marja Schilstra toen haar zoon binnenkwam. 'Is er iets?'

'Ja! Ik ben verliefd!'

'Verliefd?' vroeg zijn vader. 'Allang? Wie is het?'

'Al heel lang. Het is Jaap.' Peter en Marja keken erg op hun neus van deze plotselinge bekentenis.

'Jongen toch!'

'Vinden jullie het erg?'

'Nee, absoluut niet! Als dat je gevoelens zijn, dan moet je die volgen. Maar … weet Jaap ervan?'

'Nee, dat is juist het probleem.' Hij ging tussen zijn ouders in op de bank zitten. Duidelijk zijn woorden kiezend, begon hij te vertellen. Te praten over hoe lang hij al wist dat hij gevoelens voor jongens had, en dat die gevoelens altijd op Jaap geconcentreerd waren geweest. Eerst natuurlijk gewone jongens-onder-elkaar gevoelens. Toen de hechte vriendschapsband, maar uiteindelijk ook het verlangen om iets seksueels met hem te hebben. Met een diepe zucht besloot hij zijn verhaal.

'En nu?' vroeg zijn moeder.

'Ja, nu weet ik het niet meer.' Opnieuw volgde een diepe zucht. 'Ik weet echt niet hoe het verder moet. Het zal wel een "hopeloze liefde" zijn, want Jaap is best wel in trek bij de meisjes, en voelt vast niets voor mij.'

'Zou je het bij hem durven aanroeren?'

'Nee, pap, ik denk het niet! Ik zou me doodschamen als ik hem moet vertellen dat ik gay ben en op hem val.'

'Maar je zou hem toch tenminste wel kunnen vertellen dat je homo bent. Dat zou jullie vriendschap toch niet schaden?'

'Dat niet, denk ik. Maar hoe moet ik dan met dat andere overweg?

'Net zoals in andere gevallen,' zei zijn vader. 'Voor je moeder was ik verliefd op een ander meisje, en toen ik haar dat zei, antwoordde ze me heel onomwonden dat ze dat totaal niet op mij was. Een hele klap, maar eerlijk en dan … dan moet je gewoon verder. Zo zal het bij jou en Jaap dan ook zijn.'

'Ja, je hebt gelijk, pap. Ik zal erover nadenken.' Hij wenste zijn ouders welterusten en liep de trap op naar zijn kamer. Languit liet hij zich op het bed vallen. Shit, wat een gedoe ook allemaal. Waarom was hij nou juist verliefd op Jaap geworden. Meteen bracht hij die gedachte ook weer om zeep. Het was niet bijzonder, of vreemd, dat hij op Jaap verliefd was geworden. Jaap wist gewoon alles van hem, en hij van Jaap. Ze kenden elkaar al zolang, en daarnaast … daarnaast was Jaap gewoon een geweldig lekker ding. Hij zag er zo goed uit. Opnieuw ging hij in gedachten terug naar die middag, en hoe hij Jaap bekeken had terwijl hij zijn T-shirt had uitgetrokken. Het lijf van de jongen was gewoon perfect. Een mooi gespierde borstpartij, twee lekkere donkere rechtopstaande tepeltjes, een mooie strakke buik, en dat kleine streepje lichtblond haar dat van zijn navel naar de rand van zijn blauwe zwembroek liep. Sander zuchtte. En dan de vulling van die zwembroek zelf! Jaap had geen erectie gehad, maar de contouren van zijn pik, en vooral zijn ballen waren duidelijk af te lezen geweest. Opnieuw volgde er een diepe zucht …

Wordt vervolgd …



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, december 2025
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.