Het forum van oliversverhalen.nl

Een verhaal van Lucky Eye

Disclaimer:
Dit verhaal is niet gebaseerd op feiten. Elke overeenkomst met gebeurtenissen, personen, plaatsen en tijden berust dan ook op toeval.




EEN BIJZONDERE KERST – INTERMEZZO 2



31 december Oudjaarsdag



Hoofdstuk 9

Cho en Henri maakten aan het begin van de avond gebruik van het lopend buffet bij een Chinees. 's Middags hadden ze de soundcheck gedaan, waarbij ze de hulp van Sylvia hadden ingeschakeld. Versterking was bij de meeste nummers niet nodig, bij een paar echter wel. Alles was goed georganiseerd.

'Niet steeds op je horloge kijken, Henri!'

'Sorry. Ik ben wat zenuwachtig.'

Dat had Cho wel gemerkt. Iedere keer als ze hun plek verlieten om op te scheppen, had Henri de tijd gecontroleerd. 'Hoe laat moeten we beginnen met het vermaak voor de gasten op het feestje van je ouders?'

'Halftien is vroeg genoeg. In de regel komen ze zo tegen negen uur aan.'

'Is dat niet wat laat?'

'Deftig volk komt laat! Maar stel je er niet te veel van voor, alsjeblieft. De meeste aanwezigen luisteren maar met een half oor. Het gepraat onderling lijkt altijd belangrijker te zijn. Heb altijd het idee gehad dat ze er vooral zijn om zakendeals af te sluiten en de nodige roddels rond te strooien. Alleen met het afsluitende "Auld Lang Syne" is iederen er met de aandacht bij, want dat wordt gezamenlijk gezongen. Een traditie.'

'Maar … het is maar de vraag of we dat halen, toch? Hadden wij niet een weddenschap afgesloten?'

'Zover ging het niet. Maar als je een gokje wil wagen, zeg je het maar!'

'Grapje, Henri! Maar even serieus, voordat wij ons huzarenstukje opvoeren, ga ik echt wel vragen om stilte hoor!'

Dat kon Henri zich heel goed voorstellen. Het was niet niets dat ze ingestudeerd hadden samen. 'Jij hebt de presentatie van de avond in handen, Cho. Doe wat je moet doen!'

'Dat nummer leent zich sowieso niet voor geroezemoes. En jij hebt er nog een extra dimensie aan gegeven ook nog.'

Duidelijk hoorde de jongen hoe zijn vriendin de nadruk had gelegd op het woordje "jij". En zo was het ook. Hij had haar uitgedaagd. Zij had de handschoen opgepakt. Uren geconcentreerd werken had het hen gekost, en de toevoeging van een klein intermezzo. En ja, dan kon hij zich voorstellen dat zij wilde dat er aandacht zou zijn voor dat wat zij opvoerden. In voorgaande jaren was hij de enig uitvoerend artiest geweest. Nu had hij voor een andere opzet gekozen. Cho zou de hele avond de stukken één voor één aankondigen. Zijn vriendin had twee prachtige lange jurken op zijn kamer hangen inmiddels. Er waren twee pauzes ingelast. Tijdens één ervan zou zij zich omkleden. Samen waren ze uit winkelen geweest. Henri had een creditcard van zijn vader op zak gehad, maar was nooit van plan geweest die te gebruiken. Meteen weigeren had hij niet gedaan, want hij wilde het niet meteen op scherp zetten. De kosten zou hijzelf betalen. Hij had geld: geërfd van zijn opa. Pas als hij achttien was kon hij er vrijelijk over beschikken, maar nu al kon hij in overleg met een door zijn opa aangewezen beheerder op aanvraag geld krijgen uit die erfenis. Ook moest er dan nog het een en ander geregeld worden met betrekking tot aandelen, maar daarover praten had hij tot nu toe steeds afgehouden. Dat kwam tegen die tijd wel. Cho had hem gewezen op de mogelijkheid om de kleding voor die avond te huren. Erover nadenken was niet nodig: zijn ouders zouden het vreselijk vinden, en daarom was het een uitstekend idee. Natuurlijk had hij Cho vooraf gewaarschuwd voor de mogelijke gevolgen van hun tour de force van die avond. Eerst had zij had bezwaren gehad, hem gevraagd naar zijn beweegredenen. Hij had het moeilijk gevonden om erover te praten, maar het wel gedaan. Logisch. Hij kon haar niet vragen mee te gaan in zijn plan zonder haar volledig te informeren. Uiteindelijk had ze haar zegen gegeven. Nu hingen hun kleren klaar op zijn kamer. Haar twee jurken waren lang: de ene koningsblauw, de ander paars. Beide niet effen, maar met een werkje erin dat hij niet kon omschrijven. Hij had een zwart pak. Het jasje was kort als die van een toreador. Daaronder droeg hij een wit overhemd, en vesten in de kleur van de jurken van Cho. Ook zijn pochetten hadden die kleur. Het geheel werd afgemaakt met in eerste instantie een gewone vlinderdas, en na de verkleedpauze een crossover. Witte overhemden had hij voldoende. Een van die had Cho iets ingekort, omdat het de bedoeling was dat hij die droeg over zijn pantalon heen. Toen zij tevreden was, had ze hem nog wel gevraagd om het te tonen aan haar vriendin. Geen probleem voor hem. Zij had het geheel prachtig gevonden. Hoe zijn ouders het zouden vinden? Dat deed er niet toe! Hij moest er wel aan denken om die creditcard terug te geven aan zijn vader. Oh ja, en dat andere moest hij ook niet vergeten.

---

Toen zijn horloge met een piep aangaf dat het halftien was, waren Cho en Henri aangekleed voor hun opkomst. Sylvia had Cho en hem geholpen en ook zij was onder de indruk. Waar Sylvia serieus was toen ze de slaapkamer van Henri verlieten, waren de twee performers van de spanning aan het giechelen. Cho wilde links, maar Henri floot haar terug.

'Hoe kun jij in vredesnaam de weg vinden in dit doolhof!'

'Blindelings als het moet. Maar … ik heb dan ook veel geoefend. Onlangs nog van iemand gehoord dat oefenen heel erg belangrijk is.'

'Van een leuk iemand?'

'Hoe bedoel je?'

'Een jongen die jij leuk vindt, misschien?'

'Cho!'

'Kom zeg! Niet zo preuts, vriendje!'

'Bedoel je daarmee te zeggen da… '

'Ja, ik weet dat jij gay bent. En daar is niets mee. Mijn vriendin, daarmee heb ik een relatie.'

'Bedoel je dat jij … '

'Tjonge! Jij bent vlot zeg! Maar we zijn in de hal nu, geloof ik en dan zijn we er bijna. Kom tot rust! Want als je opkomt met die rode kop van jou dan gaan de gasten allerlei rare dingen denken over ons beiden!'

'Wacht!' riep Sylvia en rende even weg. Snel was ze weer terug met een zak ijsklontjes. Die duwde ze tegen voorhoofd en wangen van Henri.

De jongen voelde het werken. De kou trok diep door in zijn hoofd. Toen Sylvia het wilde weghalen, hield hij haar tegen. 'Nog even!' gaf hij aan.

Sylvia opende de deur voor hen en Henri volgde Cho naar binnen. De twee delen van de woonkamer en de serre vormden nu de tussendeuren overal wijd open stonden een geheel. De meubels waren verwijderd en vervangen door statafels en zitjes op diverse plaatsen. Er klonk een bescheiden applaus. Ze liepen door de verzamelde menigte. Henri probeerde te schatten hoeveel mensen er waren, maar gaf het op. Straks maar vragen aan Sylvia. Af en toe knikte hij naar bekenden.

'Je bent groot geworden, Henri!'

'Dank u wel, mevrouw.'

'Is dat je vriendin, Henri, je begrijpt wel wat ik bedoel?'

Henri antwoordde niet. Cho zou het straks uitleggen.

Toen ze bij de vleugel aangekomen waren, draaiden ze zich tegelijkertijd om. Cho pakte de microfoon uit de standaard en keek naar de plek waar ze wist dat Sylvia – die via een andere deur binnen was gekomen – zou staan. Die stak haar duim op, ten teken dat de microfoon aanstond. 'Goedenavond, dames en heren! Gastvrouw en gastheer hebben u ongetwijfeld allemaal hartelijk welkom geheten, maar ik doe dat nogmaals: Allemaal hartelijk welkom op deze oudjaarsparty bij de familie Van Houthem. Een traditie naar ik begrepen heb. Mijn collega kent u. Ik ben Cho. En ik studeer aan het Conservatorium hier in Maastricht. Henri' ze moest er goed om blijven denken dat ze zijn naam uitsprak zoals zijn ouders dat wilden, 'is daar niet een ingeschreven leerling, maar een privé-leerling. Hij is er vaak, omdat hij gek is op muziek. De traditie hier is ook dat hij de avond opvult met pianomuziek op de vleugel. Hij heeft mij verteld dat het in de regel een mix is van klassieke muziek en muziek uit deze tijd. Vanavond zal het niet anders zijn. Er zijn echter verschillen. Vandaag twee in plaats van één uitvoerend artiest. Vandaag ook af en toe versterking van de muziek. Graag een hartelijk applaus voor Sylvia,' ze wees naar de derde van hun trio, 'die van Henri een korte opleiding heeft gehad hoe een enorme hoeveelheid knoppen te bedienen.' Een klein aantal mensen bracht de handen op elkaar. Cho baalde. Ze moesten eens weten hoe moeilijk het was om te doen. 'Nog een paar mededelingen vooraf. Er zijn zitplaatsen, dus u hoeft niet de hele avond te staan. Aan de wanden hangen beeldschermen. U kunt dus altijd onze verrichtingen volgen. En … nog even voor er allerlei geruchten rondgaan: Ik ben een vriendin van Henri, niet de vriendin van Henri. Ik wens u allen veel plezier!'

'Dat heb je goed gedaan. Erop gestudeerd?'

'Natuurlijk! Zei jij niet dat oefenen belangrijk was?'

Cho opende haar vioolkist en haalde haar instrument eruit. Henri ging op de verstelbare, brede pianobank zitten. Ze keken elkaar aan, en knipoogden naar elkaar. Geluidloos begon Henri de maat aan te geven, en vlak voor het inzetten, knikte hij naar Cho. Ze viel precies op het juiste moment in. De eerste klanken klonken meteen goed. Hij zag het plezier in het musiceren bij haar, en zij bij hem.

Na vijf verschillende nummers gaf Cho aan dat ze even zouden stoppen voor een pauze. Een applaus klonk en beiden maakten een buiging, zoals hen geleerd was op het conservatorium. Henri wilde samen met Cho weglopen, maar al snel zag hij zijn vader die met een kromme, heen en weer bewegende vinger duidelijk maakte wat hij bedoelde.

'Shit! M'n ouweheer wil met me praten. Sylvia wacht in de hal op je, Cho. Ga maar met haar mee naar mijn kamer, en vraag haar of ze bij je wil blijven. Ik drink graag een Spa blauw.'

Cho gaf hem een kusje op zijn wang. 'Laat je niet opnaaien, kanjer!'

Henri schoot in de lach. 'Dank je voor dat kusje, straks denken mijn ouders dat ik wellicht toch niet homo ben!' Opnieuw moest hij luid lachen. Hij liep naar zijn vader en vroeg: 'Is er iets, vader?'

'Ja, jongen, maar laten we even naar een rustige plek lopen.'

Hij volgde zijn vader via de hal naar de werkkamer van zijn moeder. Die was het meest dichtbij.

'Ga zitten!'

'Nee, ik blijf liever staan. Heb net al een tijd gezeten.'

'Jij je zin. Als ik geweten had dat je een violist mee zou nemen, dan had ik beter de buurman van drie huizen verderop kunnen vragen. Die man is beroemd. Zij … nou ja … hoe zeg ik zoiets beleefd … '

'Doe maar niet, vader. U hebt mij de vrije hand gegeven in het samenstellen van mijn programma. Ik heb u aangegeven dat ik het niet alleen wilde doen dit jaar. Ook dat was geen bezwaar voor u. En dus … snap ik het probleem niet.'

'Ze is buitenlands, Henri!'

'Ah… is dat het probleem. Laat ik het wegnemen. Cho is honderd procent Nederlands. Zij is hier in Maastricht geboren. Haar vader is zo blank als u en ik. Haar moeder heeft een moeder van Chinese afkomst, en een vader die in Engeland geboren is. Voor zover de stamboom van Cho. Ze is een van de allerbeste violisten van het conservatorium. Heeft inmiddels diverse grote prijzen behaald. Dat is belangrijk, vader! Niet haar uiterlijk!'

'Euh… '

Henri was woedend. Zijn vader was gewoon een racist! Bekeek iemand naar het uiterlijk! En beoordeelde daarop of iemand goed genoeg was voor zijn feestje! Walgelijk.'

'Mijn excuses.'

'Laat maar! Die zou je aan Cho moeten maken en niet aan mij. Trouwens hier heb ik je creditcard. Ik heb hem niet gebruikt.'

'Maar … jullie kleren … de apparatuur … '

'De apparatuur is van het conservatorium. Voor leerlingen, ook mij, tegen een klein tarief te leen. Onze kostuums zijn gehuurd.'

'Wat?'

'Gehuurd, vader! Niets mis mee. Als je het niet erg vind, ga ik nu even van mijn pauze gebruik maken.' Zonder op antwoord te wachten, draaide hij zich om en liep de kamer uit. De deur van de studeerkamer van zijn moeder sloeg hij hard achter zich dicht.

Hij ging niet meteen naar zijn slaapkamer. In het toilet in de hal gooide hij ijskoud water in zijn gezicht. Dat zorgde ervoor dat hij rustiger werd. Toen hij voldoende gekalmeerd was, ging hij naar Cho en Sylvia toe.

Hij kon het gelach op de gang al horen. Cho en Sylvia lagen dubbel van het lachen. Het bleek dat ze prima met elkaar overweg konden.

'Had je vader iets bijzonders, Henri?' vroeg Sylvia.

'Ja, maar dat ga ik niet herhalen. Het spijt me. Of eigenlijk ook niet.'

'Oh. Je Spa blauw staat klaar voor je.'

'Wanneer gaan we terug?'

'Straks. Even bijkomen.'

Cho drong niet aan. Ze zag sporen van rood heel duidelijk op zijn gezicht en in zijn nek. Begreep dat hij zich kwaad had gemaakt. Hij moest zich zien te ontspannen voor ze verder zouden gaan.

---

Ook het tweede gedeelte van hun mini-concert verliep uitstekend. Henri speelde twee solonummers waarin hij volop kon improviseren. Zittend op een stoel met rechte leuning luisterde Cho met volle aandacht, en wist precies wanneer hij afweek van het bladmuziek. Zij speelde solo een uptempo stuk, waarbij ze door de grote zaal tussen het publiek heen en weer liep. Na nog een gezamenlijk nummer legde Cho haar viool neer. Met haar rug naar de toetsen toe ging ze naast Henri op de pianobank zitten. Henri hield zijn handen stil. Cho begon a capella met de eerste woorden van "I will survive" dat Henri vooral aan begin en eind volledig had bewerkt. Haar stem klonk zacht, maar ze articuleerde duidelijk. In de zaal was het doodstil. Het leek erop alsof alle stemmen waren stilgevallen. Langzaamaan werd haar volume sterker. Ze stond op, liep heen en weer. Ook nu ging ze weer naar het publiek toe. Het werd iets onrustiger in de zaal. Het publiek klapte mee. Henri hield het geheel goed in de gaten. Op precies het juiste moment, zette ze haar terugkeer in. In de buurt van de vleugel begon ze opnieuw zacht te zingen, de begeleidende muziek viel stil, Cho ging opnieuw naast Henri zitten, en sprak de woorden: "I will survive, always, always" om daarna haar hoofd op Henri's schouder te leggen. Mensen die hadden zitten luisteren, stonden op. Ze kregen een staande ovatie. Buigend namen ze die in ontvangst. Henri gebaarde naar Sylvia en die kondigde de tweede pauze aan.

---

Henri liet zich languit op zijn bed vallen. Cho liep meteen naar de badkamer toe. Sylvia volgde haar om haar te helpen met het verkleden. De dames waren al klaar toen Henri nog steeds voor pampus lag.

'Hé! Kun je het aan?'

'Ja.'

'Vind je het moeilijk?' vroeg Sylvia die inmiddels op de hoogte gesteld was van de plannen.

'Ja. Maar ik weet ook dat ik het moet doen. Ik moet me losmaken. En God dank heb ik een prachtige plek waar ik opgevangen word. Jij bent altijd heel goed voor me geweest, Sylvia, dat zal ik nooit, echt nooit vergeten.'

'Ik heb geprobeerd er voor je te zijn in die drie jaar dat ik hier ben!'

'Je hebt veel meer gedaan dan dat!'

'Nou ja … was ook gewoon nodig.'

'Ik hoop niet dat mijn ouders zich zullen afreageren op jou, of dat je je baan zult verliezen.'

'Dat zal meevallen. Je moeder weet dat ze niet zo snel een nieuwe secretaresse zal krijgen. Het uitzendbureau is het zat. Ze heeft er al ontzettend veel versleten. En als het wel zo is, dan is het wat het is. Ik ben makkelijk. Kan ik ook zijn, want ik weet dat ik binnen de kortste keren weer een nieuwe baan zal hebben. Is me altijd nog gelukt!'

'Ik heb jouw telefoonnummer. Jij die van mij ook?'

Sylvia schudde haar hoofd.

'Ik stuur je meteen een berichtje.' Henri stuurde Sylvia een berichtje. De bevestigende ping volgde snel.

'En nu moet jij je omkleden, makker! Schiet op!'

---

Na hun laatste pauze speelde ze eerst twee snelle nummers. Vrolijke klanken vulden de zaal en verblijden de gasten. Cho nodigde hen bij beide uit om op de maat mee te klappen.

Opnieuw applaus. Eén nummer nog en dan was het afgelopen. Cho deed de aankondiging. Gaf aan dat het een modern klassiek nummer was, van de hand van de Estse componist Arvo Prät. De bewerking was van de hand van Henri. Ze vroeg om complete stilte, omdat het nummer heel subtiel was opgezet.

Henri was klaar. Cho ook. De eerste tonen van "Spiegel im Spiegel" werden ingezet. Je kon een speld horen vallen. Sylvia kende het nummer. Wist dat ze er altijd ontroerd door raakte, en vroeg zich af hoelang ze het droeg zou houden. Voor de zekerheid pakte ze alvast een zakdoekje. Toen ze naar de gasten keek, zag ze dat er meerdere mensen hetzelfde hadden met dit muziekstuk. Er werd gesnift. Er werden tranen afgeveegd. Maar … wat gebeurde er nu?

Langzaam verliet Cho al spelend haar plaats naast de vleugel en liep in de richting van Henri. Even was er alleen de vleugel te horen. Een improvisatie die Henri had ingebouwd. Cho legde haar viool weg, en ging naast Henri zitten. Ze zette haar handen op de toetsen en nam het spel van hem over. Henri ging staan, pakte een andere viool die op de vleugel klaar had gelegen, en op het door Cho aangegeven moment begon hij op de viool te spelen. Samen, maar dan beiden met een ander instrument, werkten ze naar het einde toe. Ruim zes minuten na de eerste tonen, eindigden ze net zo als ze begonnen waren.

Geen applaus. Alleen nog maar stilte. Alsof iedereen langer in de stilte wilde blijven. Toen Cho opstond, naast Henri ging staan, en ze beiden een buiging maakten, kwam dan toch het applaus. Eerst aarzelend, maar aanzwellend tot een oorverdovende ovatie. De vrienden keken elkaar aan. Het was gelukt. Alle oefening, en de bewerking van Henri, had er toe bijgedragen dat het zo gegaan was als Henri voor ogen had gehad. Hij keek in de richting van zijn vader. Dit keer hoefde hij zijn vinger niet te gebruiken. Henri zou naar hem toegaan. Maar eerst bedankte hij Cho. Hij omhelsde haar en kuste haar, zoals ze gewend waren, drie keer. 'Doe je rustig aan met je ouweheer?'

'Misschien.'

'Moet ik me alvast omkleden en Charlene bellen?'

'Ja. Lijkt me verstandig. Als het kan rij ik graag met jullie mee. Er is een supermarkt met parkeerplaats bij jullie, toch?'

'Ja. Daar laat ik me dan later ophalen. Albert Heijn?'

'Je let goed op, jongen!'

'Oké, dan ga ik.' Hij draaide zich om en liep in de richting van zijn vader. Omstanders complimenteerden hem. Een mevrouw die hij niet zo snel herkende gaf aan dat hij ontzettend veel talent had. Hij bedankte haar. Een ander ging met hem in gesprek. Hij voelde een hand op zijn schouder. Wist dat het niemand anders dan zijn vader kon zijn. 'Even nog, vader.'

'Nu, jongen!'

Hij maakte zijn gesprek netjes af, en draaide zich toen pas om en volgende zijn vader opnieuw. Het ging wederom in de richting van de werkkamer van zijn moeder. 'Stop! We kunnen hier ook wel praten. We zijn zo klaar volgens mij.'

'Oké.' Van Houthem leunde tegen de muur. Hij keek naar zijn zoon. 'Sinds wanneer speel jij viool.'

'Twee jaar geleden mee begonnen. Ik vind het fijn om veelzijdig te zijn. Schrijf mijn eigen muziek, zoals werd aangekondigd door Cho. Bewerk ook bestaande composities. Wil dat uitbreiden. Meer dingen doen dan alleen maar … één ding.'

'Waarom weet ik daar niets van?'

'Omdat u er nooit naar hebt gevraagd.'

'Ik heb toestemming gegeven voor pianolessen, meer niet.'

'U hebt betaald voor pianoles. De andere lessen betaal ik zelf.'

'Verdomme! Dat stomme testament van je opa heeft jou de kop op hol gebracht! Je denkt dat je alles kunt doen wat je wilt!'

'Is toch ook zo? Het geld dat opa mij nagelaten heeft, is van mij en ik kan daarmee doen wat ik wil.'

'Mijn vader was een zot! Heeft de toekomst van zijn eigen bedrijf in de waagschaal gelegd. Risico gelopen door … stom en egoïstisch te zijn.'

'Zijn keuze, vader. Iets waar ik geen invloed op heb gehad.'

Van Houthem keek naar de linkerpols van zijn zoon. 'Waarom draag je het horloge niet dat je moeder en ik jou gaven.'

'Het is te zwaar. Ik moet hem altijd afdoen voor ik piano ga spelen. Bovendien loopt het minuten voor of achter. Daar kan ik niet tegen. Ik heb een horloge nodig dat de tijd goed weergeeft, niet een die mooi en vreselijk duur is.'

'Een goedkoop Japans prul.'

'Mijn Casio werkt uitstekend. Maar als je verder niets hebt … dan ga ik graag terug naar het feest.'

'Nee! Je optreden is hierbij afgelast. Ik maak geen gebruik meer van je diensten. Jij en … hoe heet ze ook alweer … kunnen weggaan. Ik wil je niet meer zien voorlopig.'

'Prima! Hadden we al rekening mee gehouden, vader. Cho is zich al aan het omkleden en wordt straks opgehaald door haar vriendin. Oh ja, ze is lesbisch. Maar daar is niets mis mee, hoor. Ze houden van elkaar. En zijn heel gelukkig samen. En ik … ik ga mijn spullen pakken en dan ben ik ook een paar dagen weg. Kom nog wel terug. Mijn kamer is hier tenslotte. Als u wil, zal ik daar een huur voor betalen.'

'Wie weet. Maar rot je op!'

'Wauw! Nooit gedacht dat u dat soort taal zou gebruiken.' Zijn vader draaide zich om. 'Nog één ding, vader. De opleiding die u voor mij had gepland, zal ik gaan doen. Ik wil echter wel komende september starten.'

'Je hebt je VWO nog niet eens af!'

'In het vijfde jaar zijn we al bezig met het Programma van Toetsing en Afsluiting. We werken toe naar het eindexamen. Alle schoolexamens van dat PTA vormen samen de helft van het eindcijfer. U hebt invloed. U kunt ervoor zorgen dat ik indien nodig bijlessen krijg, zodat ik alles dit jaar kan afronden. Dat is één van mijn voorwaarden voor het volgen van de studie die u wenst.'

'Oh. Misschien heb ik voor mijn beurt gesproken, jongen. Het spijt me. Misschien moet je toch maar gewoon blijven.'

'Nee, dank u. Het "Rot je op" uit uw mond laat zijn sporen achter. Ik ga straks. Zie u en moeder later wel. En … ik zal u een mail sturen met de rest van mijn wensen. Alle moeten uitgevoerd worden.' Even viel hij stil. Maar nu hij dan eindelijk de aandacht van zijn vader had, moest hij verder gaan. 'Vanavond speelden een stuk uit de "Vier Jaargetijden" van Vivaldi, omdat ik weet dat dat het favoriete muziekstuk van moeder is. Voor u speelde ik van Udo Jürgens "Der gekaufte Drachte". Ook voor mezelf. Want zo voel ik me ook vaak. De jongen in het lied wil dat zijn vader eindelijk eens een vlieger met hem maakt, omdat een vlieger uit de winkel lang niet zo goed vliegt. Uiteindelijk verlaat de jongen zijn vader om nooit meer terug te komen.'

'Hoezo, voel jij je ook zo! We hebben altijd alles voor jou gedaan. Doen alles voor jou!'

'Ja, zo zien jullie dat. Maar ik zie u beiden nooit! Wanneer heb jij eens een voetbal met mij overgeschoten in de achtertuin? Kom op! Wanneer?'

'Voor dat soort dingen heb ik geen tijd. Je bent inmiddels zestien, Henri! Je weet wat er gedaan moet worden om … '

'Om succesvol te zijn! Om gezien te worden! Om status te hebben! Dat is het toch? Een kind is goed voor de opvolging in de zaak. Maar voor de rest lastig. Moeder en u wilden mij al op de leeftijd van een basisschoolkind naar een kostschool hebben. Opa heeft dat voorkomen. Gelukkig heeft hij dat voorkomen.'

'Een kostschool zorgt voor een uitstekende opvoeding en opleiding.'

'Ik wil ouders met wie ik dingen kan doen!'

'En tegelijkertijd wil je niet met ons op vakantie!'

'Niet met de kerstdagen! Niet naar een resort voor de zoveelste keer!'

'Ik snap niet wat jouw probleem is, Henri! Als er iets met je aan de hand is, of als je ergens mee zit, dan kunnen wij te allen tijde een therapeut of een psycholoog voor je regelen.'

'Kijk zo'n antwoord bedoel ik dus. U maakt geen tijd vrij voor mij. Moeder niet. Een externe moet het oplossen, zoals vroeger mijn gouvernantes en tegenwoordig mijn privésecretaris. U neemt die moeite niet. In de woonkamer staan twee kerstbomen. Een voor moeder en een voor u. Waar staat die van mij?'

'Je kamer lijkt me groot genoeg daarvoor!'

Henri moest alle zeilen bijzetten om rustig te blijven. 'In de eetkamer zitten we mijlenver uit elkaar. Een gesprek is niet te voeren.'

'Ik hou van rust tijdens het eten.'

'Opnieuw dat wat u wilt. Wanneer denken moeder en u aan mij?'

'Verdomme! Waarom hebben wij in godsnaam zo'n ondankbaar kind gekregen! We doen werkelijk alles voor jou! We werken ontzettend veel, opdat jij het goed hebt!'

'Ik wil tijd van u beiden! Ik wil dat er naar mij omgekeken wordt, en dat niet alleen als ik straks mijn eindexamen heb gehaald, en u beiden op de voorste rij zit in de aula.'

'Ik … ik … heb verplichtingen. Ik moet terug naar de gasten.'

'Vader. Ik wil dat het anders wordt hier thuis. Ik doe wat u wilt, wat betreft mijn studie. Zal het een echte kans geven.'

'Betekent dat dat je daarna in de zaak gaat werken?'

'Hang ervan af. Er zullen stages zijn verbonden aan die studie. Als die mij bevallen, is er een kans dat ik dat ga doen. Maar … ik wil me ook op andere manieren ontwikkelen. Ik wil me veelzijdig blijven ontwikkelen.''

'Geen goed antwoord, Henri! Zorg dat je volwassen wordt! En nu moet ik gaan!'

Henri zag hoe zijn vader zich omdraaide en met grote stappen wegliep. De jongen keek zijn vader na. Hij zuchtte diep. 'Tja …' zei hij heel zacht. 'Hoe dit ooit moet aflopen … ' Nogmaals schudde hij het hoofd en liep toen de gang door naar zijn kamer.

'Ik heb mijn vriendin al gebeld,' begon Cho toen Henri binnenkwam. 'Ze is er met een paar minuten.'

'Prima.'

'Hier is je plunjezak, Henri. Ik heb er alles ingedaan wat jij mij had gevraagd,' gaf Sylvia aan.

'Zullen we alvast gaan lopen?' stelde Cho voor.

'Ja, prima idee. Even frisse lucht.'

'Is het gegaan zoals jij had verwacht, Henri?' wilde Sylvia weten.

'Tja … ik weet het niet. Ik kom er niet door bij hem. Wat ik ook aanroer … Hij doet nooit iets fout, wil ook niet iets veranderen. Als ik aandacht wil, dan kan ik naar een therapeut of een psycholoog.'

'Je ouders zijn gek!' was Cho van mening.

'Ja. Lijkt er wel op. Maar het zijn wel mijn ouders.'

Sylvia kende Henri beter dan dat Cho dat deed. Ze zag hoe Henri zijn tranen verdrong. Hoe zijn handen tot vuisten gebald waren. Had met hem te doen. 'Geef het niet op, Henri. Ga naar de plek waar je de afgelopen dagen geweest ben. Geniet van de tijd daar. En dat moet je blijven doen. Af en toe er hier uitbreken om tot rust te komen. Om te ervaren dat het ook anders kan.'

'Dank je, Sylvia!' Hij omhelsde en kuste haar. 'Je bent een geweldige vriend!'

'Ga nu! En bel je hen dat ze je komen ophalen.'

Henri knikte en glimlachte naar haar. 'Dat doe ik. Weet je hoe je straks "Auld Lang Syne" moet afspelen?'

'Je hebt me goed geïnstrueerd. Geen probleem dus.'

---

Cho en Henri liepen de straat uit en gingen in de richting van de Maasboulevard.

'Wat is je adres, Cho, dan kan ik dat doorgeven aan degenen die mij komen ophalen.

Cho noemde het op, en zag Henri zijn telefoon pakken.

De jongen tikte op het nummer van Tinie. Er werd meteen opgenomen aan de andere kant.
'Hoi! Met Henri. Kunnen jullie mij ophalen?' Hij merkte hoe ondanks alle bravoure van zo-even zijn stem brak.'

'Natuurlijk, Henri! Zeg maar waar we heen moeten.'



Wordt vervolgd…



Der gekaufte Drachen

Ein Kieselsteinweg führte mich zu dem Haus
Das Licht fiel auf englischen Rasen
Auf seidenem Teppich stand ich im Portal
Vor Gemälden und wertvollen Vasen

Dann zeigte der Hausherr voll Stolz den Besitz
Was Sie seh'n gehört mal meinem Kleinen
Dieses Haus, die Fabrik, nur für ihn tu' ich das
Dafür leb' ich, ich hab nur den einen

Während er so erzählte mit dem Glas in der Hand
Sah niemand den Kleinen, der im Türrahmen stand
Als er anfing zu reden, war es plötzlich ganz still
Denn er sagte: "Papa ich weiss nicht, ob ich das will"

Ich will mit Dir einen Drachen bau'n
Mit Dir einen Drachen bau'n
Für so was hast Du niemals Zeit

Ich will mit Dir einen Drachen bau'n
Mit Dir einen Drachen bau'n
Denn ein gekaufter Drache
Fliegt nicht mal halb so weit

Der Kieselsteinweg führt noch heut' zu dem Haus
Die Parties sind dort längst verklungen
Der Mann sitzt vor mir leicht gebückt und ergraut
Und erzählt mir leis' von seinem Jungen

Der lebt heut' sein Leben irgendwo in der Stadt
Es ist alles ganz anders gelaufen
Er hat mir geschrieben er kommt nicht mehr heim
Ich glaub' ich werd alles verkaufen

Während er so erzählte mit wenig Hoffnung im Blick
Gehen meine Gedanken zu dem Kleinen zurück
Er sagte damals sehr wenig, aber trotzdem so viel
Mit den Worten: "Papa ich weiss nicht, ob ich das will"

Ich will mit Dir einen Drachen bau'n
Mit Dir einen Drachen bau'n
Für so was hast Du niemals Zeit

Ich will mit Dir einen Drachen bau'n
Mit Dir einen Drachen bau'n
Denn ein gekaufter Drache
Fliegt nicht mal halb so weit

Geschreven door: Udo Jürgens & Irma Holder



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, december 2025
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.