EEN BIJZONDERE KERST - INTERMEZZO 2 - hoofdstuk 7
Geplaatst: vr 26 dec 2025, 07:56
Een verhaal van Lucky Eye
Disclaimer:
Dit verhaal is niet gebaseerd op feiten. Elke overeenkomst met gebeurtenissen, personen, plaatsen en tijden berust dan ook op toeval.
EEN BIJZONDERE KERST – INTERMEZZO 2
TWEEDE KERSTDAG
Hoofdstuk 7
De volgende ochtend werden de wandelschoenen opnieuw aangetrokken. Tinie had Henri uitgelegd dat spierpijn lastig was, maar dat hij daar alleen in het begin last van zou hebben. De beste remedie was om gewoon meer kilometers in de benen te krijgen. Ze reden met de auto naar een parkeerplaats aan de rand van een bosgebied. De eerste kilometers waren voor Henri niet prettig geweest, maar langzamerhand merkte hij dat de pijn begon te verdwijnen. Koffie en lunch werden onderweg genuttigd. Jacob was de gids en voerde hen, zonder op een kaart te hoeven kijken, opnieuw door de prachtigste gebieden. Onderweg werd er volop gepraat. Dan liep Henri naast de een, dan naast een ander.
Thuisgekomen, had niemand zin in een uitgebreide maaltijd. Tinie en Henri gingen naar de keuken en wisten, met verse soep en de restjes van de vorige avondmaaltijd, de tafel en de maag van hun vieren, weer vol te krijgen.
Na de afwas begonnen ze een spelletje Monopoly, het favoriete spel van Jem.
Toen Henri tegen tien uur 's avonds een telefoontje kreeg, keek hij op zijn telefoon en liep ermee naar de hal. De anderen keken elkaar aan.
'Waarom doet hij dit?'
'Omdat hij een stukje privacy wil, denk ik,' was Jacob voorzichtig met zijn antwoord.
'Vertrouwt hij ons niet?'
'Niet overhaastig zijn met je conclusies, lieverd, daarmee heeft het niets te maken. Denk ik,' voegde Tinie eraan toe. Toen Henri terug in de kamer kwam, viel het haar meteen aan zijn gezicht op dat zijn opgewektheid verdwenen was. 'Iets bijzonders, Henri?'.
'Mijn ouders. Ze komen morgen al terug naar huis.'
'Betekent dat dat je dan al terug naar huis gaat?' wilde Jem weten.
'Nou ja … denk het wel. Maar laat me er nog even over nadenken.'
De anderen begrepen dat hij er even niet meer over wilde praten. Daarna richtten ze zich weer op het spelletje Monopoly, dat met verve uitgespeeld werd. Nadat Jem zijn overwinning uitgebreid had gevierd, vroeg Henri of hij nog wat muziek mocht spelen op de vleugel. De rommel van het monopoly spel – want Jem had zijn gehele vermogen opgepakt, in de lucht gegooid en naar beneden laten dwarrelen – lieten ze liggen.
Henri nam zijn plaats in op het pianobankje. 'Wil je naast me komen zitten, Jem?'
Vanaf de bank waar hij met Tinie en Jacob zat, schudden hij zijn hoofd.
'Misschien moet je even uitleggen waarom niet,' fluisterde Jacob hem in zijn oor. En ook zijn moeder spoorde hem van de andere kant aan dat te doen.
'Euh … ik vind dat moeilijk, Henri. Mijn Opa wilde ook altijd graag dat ik naast hem kwam zitten als hij op de vleugel speelde. Toen ik klein was, zat ik op m'n knieën op het bankje en later hielp ik hem met het omslaan van de bladmuziek. Was volgens mij niet nodig, want hij speelde de muziek uit zijn hoofd, maar dat ik dat wist, heb ik hem nooit verteld.'
'Bedank, Jem, voor je uitleg. Maar … ik blijf het je wel vragen. Vind je dat goed?'
'Ja. Als je maar lang genoeg hier blijft komen, dan ga ik vanzelf een keer naast je zitten!'
Wordt vervolgd …
Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk
©Lucky Eye, december 2025
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.
Disclaimer:
Dit verhaal is niet gebaseerd op feiten. Elke overeenkomst met gebeurtenissen, personen, plaatsen en tijden berust dan ook op toeval.
EEN BIJZONDERE KERST – INTERMEZZO 2
TWEEDE KERSTDAG
Hoofdstuk 7
De volgende ochtend werden de wandelschoenen opnieuw aangetrokken. Tinie had Henri uitgelegd dat spierpijn lastig was, maar dat hij daar alleen in het begin last van zou hebben. De beste remedie was om gewoon meer kilometers in de benen te krijgen. Ze reden met de auto naar een parkeerplaats aan de rand van een bosgebied. De eerste kilometers waren voor Henri niet prettig geweest, maar langzamerhand merkte hij dat de pijn begon te verdwijnen. Koffie en lunch werden onderweg genuttigd. Jacob was de gids en voerde hen, zonder op een kaart te hoeven kijken, opnieuw door de prachtigste gebieden. Onderweg werd er volop gepraat. Dan liep Henri naast de een, dan naast een ander.
Thuisgekomen, had niemand zin in een uitgebreide maaltijd. Tinie en Henri gingen naar de keuken en wisten, met verse soep en de restjes van de vorige avondmaaltijd, de tafel en de maag van hun vieren, weer vol te krijgen.
Na de afwas begonnen ze een spelletje Monopoly, het favoriete spel van Jem.
Toen Henri tegen tien uur 's avonds een telefoontje kreeg, keek hij op zijn telefoon en liep ermee naar de hal. De anderen keken elkaar aan.
'Waarom doet hij dit?'
'Omdat hij een stukje privacy wil, denk ik,' was Jacob voorzichtig met zijn antwoord.
'Vertrouwt hij ons niet?'
'Niet overhaastig zijn met je conclusies, lieverd, daarmee heeft het niets te maken. Denk ik,' voegde Tinie eraan toe. Toen Henri terug in de kamer kwam, viel het haar meteen aan zijn gezicht op dat zijn opgewektheid verdwenen was. 'Iets bijzonders, Henri?'.
'Mijn ouders. Ze komen morgen al terug naar huis.'
'Betekent dat dat je dan al terug naar huis gaat?' wilde Jem weten.
'Nou ja … denk het wel. Maar laat me er nog even over nadenken.'
De anderen begrepen dat hij er even niet meer over wilde praten. Daarna richtten ze zich weer op het spelletje Monopoly, dat met verve uitgespeeld werd. Nadat Jem zijn overwinning uitgebreid had gevierd, vroeg Henri of hij nog wat muziek mocht spelen op de vleugel. De rommel van het monopoly spel – want Jem had zijn gehele vermogen opgepakt, in de lucht gegooid en naar beneden laten dwarrelen – lieten ze liggen.
Henri nam zijn plaats in op het pianobankje. 'Wil je naast me komen zitten, Jem?'
Vanaf de bank waar hij met Tinie en Jacob zat, schudden hij zijn hoofd.
'Misschien moet je even uitleggen waarom niet,' fluisterde Jacob hem in zijn oor. En ook zijn moeder spoorde hem van de andere kant aan dat te doen.
'Euh … ik vind dat moeilijk, Henri. Mijn Opa wilde ook altijd graag dat ik naast hem kwam zitten als hij op de vleugel speelde. Toen ik klein was, zat ik op m'n knieën op het bankje en later hielp ik hem met het omslaan van de bladmuziek. Was volgens mij niet nodig, want hij speelde de muziek uit zijn hoofd, maar dat ik dat wist, heb ik hem nooit verteld.'
'Bedank, Jem, voor je uitleg. Maar … ik blijf het je wel vragen. Vind je dat goed?'
'Ja. Als je maar lang genoeg hier blijft komen, dan ga ik vanzelf een keer naast je zitten!'
Wordt vervolgd …
Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk
©Lucky Eye, december 2025
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.