Zwemmen (Deel 6)

Plaats hier je eigen verhalen.
Gesloten
Amexic
Berichten: 285
Lid geworden op: wo 10 jun 2015, 20:14
Vul het getal in: 123
Locatie: Antwerpen

Zwemmen (Deel 6)

Bericht door Amexic » wo 18 nov 2026, 18:46

Zwemmen (Deel 6)

Uit de hemel neergedaald

Achteraf gezien was het geweldig geweest. Ik zou het zo opnieuw hebben gedaan, zelfs in het hooi. Het voelde bijna vreemd dat we onze gevoelens al die tijd voor elkaar hadden verstopt; het had de normaalste zaak van de wereld moeten zijn. Misschien was het de schroom, het idee dat we twee jongens waren en dat we iets toelieten wat buiten de verwachtingen viel. Ik wist het niet.
Tijdens de afdaling eiste de zon haar tol. Het zweten begon, en zodra het zout op onze huid inwerkte, vlamde de jeuk van het hooi in alle hevigheid weer op. Elke stap wreef de kleren tegen de geprikkelde huid.
Halverwege de route vonden we een houten drinkbak waar water uit een leiding in stroomde. Zonder aarzelen deden we de kleren uit en klommen we erin. Het heldere, koele bergwater bracht direct verlichting. We stonden er korte tijd naast elkaar in de weide op te drogen, in stilte en bevrijd van de jeuk.
Otis keek me aan, druppels liepen nog langs zijn slapen. Hij zei met diezelfde, rustige stem die hij in het donker van de hut had gehad:
“Ik heb je nog niet verteld dat je mooi bent, vreselijk mooi. Het moet gezegd. Maar het is meer: je bent ook onvergetelijk.”
Er was niemand in de buurt, geen mens te bekennen op de lege alpenweide.
Ik moest hem omhelzen. Er was geen noodzaak om me in te houden. Het was geen opwelling, misschien was dat mooier geweest, maar ik meende de stap die ik zette. Dat we daar zo stonden, alle beide naakt in de open lucht, gaf het een extra gewicht.
Ik stapte naar voren en nam hem in mijn armen. Onze natte borstkassen drukten tegen elkaar, ribben tegen ribben.

De afdaling was nog maar een paar uur wandelen tot we de rand van de camping bereikten. De mobilhomes stonden er verlaten bij in de namiddagzon; onze ouders waren kennelijk op stap. Via een klapraam dat op een kiertje stond, wist ik mezelf naar binnen te wringen om de deur van binnenuit van het slot te halen.
We namen alvast een lange, warme douche in het sanitaire gebouw om het zweet en het vuil van ons af te spoelen. Daarna aten we aan de kleine dinette van onze kampeerwagen de rest van het proviand op.
Tussen de happen door keek ik Otis aan. Terwijl we de laatste kruimels van tafel veegden, sneden we het onderwerp openlijk aan. Dat het ons geheim bleef, stond vast, maar het hield hier niet op. Niet omdat onze ouders er per se een probleem van zouden maken—het waren geen mensen voor drama of oordelen—maar dit was iets van ons tweeën. Als we het voor onszelf hielden, bleef alles verder rustig en ongedwongen.

“Zullen we morgen gaan mountainbiken?” vroeg Otis, terwijl hij zijn lege blikje vanop afstand in de afvalbak gooide.
Ik beaamde: “Een dag iets anders doen dan wandelen is goed, en ik heb een sponsor.” Het idee dat de vakantie nog twee weken duurde, gaf rust.

Niet veel later hoorden we gerommel bij de deur. Het slot klikte en mama en papa stapten binnen met een tas boodschappen. De krappe mobilhome vulde zich met de bedrijvigheid van na het winkelen: voorraden werden bijgevuld, plastic zakken ritselden en ik herkende de geur van vers brood.
“En, hoe is het geweest?” vroeg mijn moeder lachend toen we samen aan de kleine tafel zaten.
“Heel tof,” zei ik, terwijl ik Otis uit mijn ooghoek aankeek. Hij knikte instemmend.
“Is dat alles wat jullie te vertellen hebben?” vroeg mijn vader. “Twee dagen weg en jullie vatten jullie avontuur samen in één zin? We willen sterke verhalen horen.”
We moesten lachen. De spanning deed me licht zweten. Ik had het onderschat. We hoefden ons niet angstvallig te verbergen en onze schijnbare nonchalance werd voor lief genomen, maar het geheim bij me houden maakte me onzeker en bracht me uit evenwicht.
“Het was gewoon goed,” zei Otis kalm. “Gewoon stil en mooi.”
Mijn moeder glimlachte en legde haar hand even op mijn schouder. “Vooruit dan, als jullie maar hebben genoten. Morgen even bijslapen zeker?”
“Nee,” zei ik, en ik voelde Otis' blik op me rusten. “We gaan morgen mountainbiken.”

De volgende ochtend liepen we het dorp in, de hoofdweg af richting de lokale sportwinkel waar glimmende mountainbikes buiten stonden uitgestald. De zon beloofde snel warmte.
De uitbater, een vriendelijke man met een gebruind gezicht, hielp ons bij het uitzoeken van de fietsen. Terwijl hij de zadels op de juiste hoogte afstelde en de banden controleerde, stonden Otis en ik dicht tegen elkaar aan in de smalle gang tussen de rekken met helmen en reserveonderdelen.
"Ik heb dit nog nooit gedaan," zei ik, terwijl ik onzeker naar de fietsen keek.
Otis liet zijn hand even vluchtig over de mijne glijden. "We rijden over rustige paden," zei hij. "Er loopt een bosweg naar de alpenweiden. Na een klim heb je daar een afsplitsing naar een Jausenstation. Perfect om even bij te komen. Daarna zien we hoe ver we het dal in geraken."
De eigenaar overhandigde ons de sleutels aan de kassa en bezorgde ons twee medium helmen. We rekenden af, borgen de formulieren op en maakten de fietsen los.
We reden het warme zonlicht in. De banden rolden zoemend over het asfalt toen we de winkel achter ons lieten. Buiten het dorp ging de verharding over in een grindweg die snel steiler begon op te lopen.
Na de eerste kilometers merkte ik dat Otis' belofte van 'rustige paden' een eigen betekenis had. De inspanning deed onze adem versnellen. Het zweet liep langs mijn wenkbrauwen en prikte in mijn ogen.
"Gaat het?" riep Otis over zijn schouder toen we bij een brede driesprong kwamen waar de bebossing lichter werd. Hij stopte, stapte af en veegde het zweet van zijn voorhoofd. Zijn T-shirt plakte strak tegen zijn borstkas.
"Goed," zei ik, hoewel mijn hartslag in mijn keel klopte. "Gelukkig heb ik geen jeuk meer."
Hij knikte en wees omhoog tussen de dennenbomen. "Het Jausenstation is nog een klein stukje. Daarna weet ik het niet."
We moesten uit het zadel komen, de hartslag hoog van de kracht die we op de pedalen moesten zetten, terwijl onze ademhaling steeds zwaarder werd.
De almhut kwam nu snel dichterbij. Er was een klein houten terras met een paar lege tafels dat uitkeek over een diep, open dal. De uitbater zette twee halveliterglazen weissbier voor ons neer, die we tamelijk gulzig leegdronken.
Toen we de glazen neerzetten, leunde Otis over de houten tafel, zijn ogen strak op de mijne gericht. "Die weg achter het terras," zei hij, "loopt dood op het einde van het dal, maar als het te steil wordt kunnen we onze fietsen achterlaten en te voet tot de pas stappen."
Het zweet op mijn rug koelde af, maar mijn gezicht gloeide.
"Hoelang hebben we nog voordat ze ons terug verwachten?" vroeg ik.
Otis glimlachte zelfbewust, schoof zijn stoel naar achteren en keek het kale dal in. "We hebben alle tijd van de wereld."
Hij dronk de laatste slok van zijn weissbier leeg, veegde met de rug van zijn hand over zijn mond en stond op. "Kom," zei hij, en hij knikte naar de mountainbikes die tegen de houten omheining aan leunden. "Laten we gaan kijken waar die weg eindigt."
We duwden met één voet krachtig op een pedaal om op de hellende weg op gang te komen. Het grind knarste onder de banden terwijl we de smalle landweg op draaiden die achter de almhut wegdook, dieper de stilte van het dal in. De helling werd genadelozer. De banden zochten grip op het losse puin op het pad. We fietsten in elkaars wiel, de kettingen kraakten bij het schakelen als enige geluid naast onze hijgende ademhaling.
Na een tijd zwoegen werd het pad te steil om zittend te trappen. Ik moest in Otis mijn fysieke meerdere erkennen. Zonder iets te zeggen stopten we en lieten onze fietsen op hun kant in het gras vallen.
"Gaan we te voet verder?" hijgde Otis. De lucht rook naar zonovergoten alpenweiden. Otis keek naar mij, zijn blik uitdagend.
"Tot hier is goed. Even rusten," zei ik met een glimlach.
We lieten de fietsen achter en liepen door naar het riviertje. Het water stroomde snel en koud over de stenen, een klaterende streep tussen de groene oevers.
Ik liet me van een grote steen zakken en veegde met mijn hand het zweet van mijn voorhoofd. Mijn benen glommen. Otis kwam naast me staan en deed zijn schoenen uit. Zijn T-shirt plakte nat tegen zijn bovenlichaam, de stof donker geworden van het zweet.
Hij boog zich voorover, schepte wat water op met zijn handen en gooide het in zijn gezicht. Druppels parelden over zijn kin en gleden langs zijn hals naar beneden.
"Valt mee," zei hij. Hij keek me aan.
Ik knikte, te moe om direct iets te zeggen, en deed ook mijn schoenen uit. Er was hier geen pad meer, geen geluid te bekennen behalve het ruisen van het water.
We deden ook onze sokken uit en legden ze bij onze schoenen op het mos. Het koele gras voelde zacht aan onder mijn blote voeten, en het koude water was een welkome verademing.
Otis liet zich achterover op het gras vallen, zijn armen gespreid, en keek naar de blauwe hemel boven ons. Zijn borst ging op en neer in een gelijkmatig, diep ritme.
"Kom," zei hij zacht, zonder zijn ogen te openen.
Ik schoof naar voren tot ik direct naast hem lag, mijn schouder tegen de zijne.
Hij draaide zijn hoofd naar me toe. Zijn blik was onderzoekend, en er verscheen een glimlach om zijn mond.
“Wat?” vroeg ik, terwijl ik mijn armen achter mijn hoofd klemde en terugkeek.
“Niks,” zei hij, maar zijn glimlach werd breder. Hij bracht zijn hand omhoog en streek met de rug ervan traag langs mijn kaaklijn. “Gewoon dat het hier beter is dan in de mobilhome.”
De koelte van de grond drong langzaam door mijn kleren heen.
Otis draaide zich half naar me toe op zijn zij. Hij liet zijn onderarm op mijn borst rusten, een vertrouwd gevoel. “We hebben nog wel even,” zei hij met die rustige, bijna bezwerende stem. “Zij zijn toch niet voor vijven terug.”
Ik legde mijn hand op de zijne. De stilte om ons heen werd alleen verstoord door het continue klateren van het riviertje, terwijl de zon onze huid verwarmde.
Hij tilde zijn hand op en liet zijn vingers traag door mijn haar glijden.
"We moeten dit vasthouden," zei hij zacht, terwijl zijn duim over mijn jukbeen streek. "Niet alleen hier. Straks ook als we weer beneden zijn en wanneer we later terug thuis zijn."
Ik sloot even mijn ogen. De zon brandde gestaag op ons lichaam.
Otis boog zich iets verder naar me toe, tot zijn ademhaling mijn hals raakte.
"Blijven we nog heel even zo liggen?" fluisterde hij.
Ik knikte alleen maar, draaide mijn gezicht naar hem toe en liet mijn vingers in de zijne verstrengelen.
Zijn lippen vonden de mijne in een trage kus die smaakte naar zout. Mijn hand gleed onder zijn klamme T-shirt, over de warme spieren van zijn rug, terwijl hij zich nog iets dichter tegen me aan trok.
Zo streken de minuten voorbij aan de rand van het water. Het was Otis die als eerste overeind ging zitten en op zijn horloge keek.
"Kwart voor drie," zei hij zacht.
Hij stak zijn hand naar me uit om me overeind te helpen. We trokken in stilte onze droge sokken en schoenen weer aan, pakten de helmen op en liepen terug naar de plek waar onze mountainbikes in het gras lagen.
"Klaar voor de afdaling?" vroeg hij, terwijl hij zijn stuur vastgreep en me met een schuine blik aankeek.
Ik knikte en duwde mijn fiets het pad op. “Klaar.”
De afdaling was een heel andere ervaring dan de klim. Waar we op de weg omhoog tegen de zwaartekracht hadden gevochten, zweefden we nu over het knerpende grind. De wind streek langs onze kleren en koelde onze verhitte huid af. Otis reed een eind voor me, zelfverzekerd laverend over de losse stenen. Een spoor van stof waaide achter hem op, maar ik hield mijn ogen strak op zijn rug gericht en probeerde aansluiting te houden.
Het dal opende zich naarmate we lager kwamen. De stilte van het riviertje maakte langzaam plaats voor de bewoonde wereld: in de verte het ronkende geluid van een tractor, het geklingel van koebellen en ten slotte het asfalt van de hoofdweg.
Toen we de camping op reden, rolden de banden geruisloos over het gras tussen de tenten en mobilhomes. Er stond een lichte bedrijvigheid; een paar buren waren hun avondeten aan het voorbereiden en de zon wierp al lange schaduwen over het terrein.
Bij onze mobilhome was het nog stil. De stoelen stonden nog steeds in de schaduw onder de luifel zoals we die 's ochtends hadden achtergelaten.
Otis stapte af, zette zijn fiets tegen de trekhaak en leunde met zijn ellebogen op het stuur. Hij keek me aan.
"We zijn ruim op tijd," zei hij, terwijl hij zijn helm afzette en zijn haar overeind schudde.
"Zeker," antwoordde ik, terwijl ik de sleutels van de fietssloten uit mijn zak haalde. "Eerst de fietsen terugbrengen, of meteen douchen?"
"We brengen ze meteen terug," zei Otis, terwijl hij het slot van me overnam. "Dan is dat afgehandeld en zijn we helemaal vrij."
We reden het korte stukje naar het dorp terug. De vriendelijke uitbater knikte ons goedmoedig toe toen we de fietsen netjes in het rek parkeerden en de helmen op de balie legden.

Gesloten