Zwemmen (Deel 5)
De keuze gemaakt
“We moeten praktisch zijn,” zei Otis nuchter. Hij haalde een lamp op batterijen uit zijn rugzak en legde de powerbank ernaast. “Voor als we 's nachts naar buiten moeten. Zo verongelukken we niet op de tast.”
Ik hoorde de woorden, maar ze drongen amper door. Achter zijn praktische toon voelde ik de spanning die we de hele dag al met ons meedroegen.
“Is dat alles?” zei ik zacht. “Ik dacht dat je iets heel anders ging zeggen.”
Otis keek me even aan, zijn blik donker en peinzend in het schemerlicht, zonder erop in te gaan. Toen pakte hij zijn tandenborstel. “Nu eerst buiten poetsen en een kleine boodschap doen,” zei hij kort, en hij liep de deur uit.
Intussen rommelde ik in mijn rugzak en spreidde de slaapzak uit over het hooi.
Toen hij terugkwam, zat ik klaar om hem af te lossen. “Je hebt ons nestje al klaargemaakt,” merkte hij op.
Ik begaf me naar buiten, poetste mijn tanden bij de tobbe en deed op een neutrale plek mijn behoefte. Ondertussen keek ik goed rond: dit zou vannacht mijn oriëntatiepunt zijn in het pikkedonker.
Otis zat inmiddels op de slaapzak en klopte op de plek naast zich. “Kom erbij.” Hij hield twee blikjes bier vast en klikte het mijne open. “Ik dacht eerst een fles wijn mee te nemen, maar achteraf gezien is dit beter. De avond is nog lang, we kunnen een potje schaken.”
“Heb je dat werkelijk bij?”
“Nee, dommerik. Het enige dat klopt, is dat de avond nog lang is.”
"Hoe lang zou die batterij meegaan?"
“Een uur of drie? Ik kan de lamp maar beter dimmen.”
Otis draaide zich naar me toe. “Ik moet het nu vragen... Ik heb een voorkeur, maar jij moet antwoorden. De vraag is: samen erin of eruit?”
“Oh, Otis. Ik wil niet nadenken. Erin.”
“Ik had gegokt dat je ja zou zeggen,” antwoordde Otis droog.
Ik was bekomen van de eerste schok en vroeg om een wederwoord: “Iets of niets?”
Het licht was gedimd, maar we zagen elkaars gezicht in de schemering. “Er zijn geen vragen meer. Iets of niets, daar onderhandelen we niet over.”
Otis maakte de rits van de slaapzak helemaal los terwijl ik me uitkleedde en mijn kleren ordelijk opstapelde.
“Kruip er maar in, anders vat je kou,” fluisterde Otis.
Otis kroop naast me in de slaapzak. Het contact was vol en onoverkomelijk. De rits ging half toe en in het schemerlicht zag ik zijn gezicht vlakbij. Zijn donkere huid gleed warm tegen de mijne.
"Java..." fluisterde ik zacht, terwijl mijn vingers even over zijn schouder streken. "Ik zei op de berg dat je er geen punt van moest maken. Voor mij maakt het je alleen maar mooier."
Otis keek me strak aan, zijn ademhaling stokte even. De gereserveerdheid die hij voelde over zijn adoptie en zijn afkomst, was niet nodig samen met mij in het halfduister van de hut. Hij bracht zijn hand omhoog en legde zijn vingers in mijn nek.
"Vond je het moeilijk?" vroeg hij. "Wat voorafging."
"Ja," zei ik zacht. "De hele tijd."
Ik wist precies waar hij op doelde: niet op de klim van vanmorgen, maar op mijn terughoudendheid, de onuitgesproken spanning die we overal mee naartoe hadden gesleept tot we hier belandden.
Ik was blij dat ik mocht zwemmen.
"Bevalt de thermische isolatie?" fluisterde Otis, terwijl zijn benen zich langs de mijne genesteld hadden.
"Veel beter dan dat prikkende hooi," gaf ik toe, "maar het knelt." De strakke stof hield mijn opwinding te strak gevangen.
Otis stroopte met een korte haal zijn boxershort af en gooide die achter zich in het hooi. "Dit heeft zo geen zin," mompelde hij. Ik volgde zijn voorbeeld, duwde het katoen over mijn bovenbenen en trapte het met mijn voeten uit. Met die beweging viel de laatste drempel tussen ons weg.
We leken twee jongens die verliefd zijn, en dat waren we ook. In de zachte, veilige stilte begon alles met nabijheid: een hand die de ander vond, een gedeelde glimlach, en vingers die de weg verkenden naar de echte intimiteit. Buiten wachtte de wereld geduldig tot de ochtend terwijl wij elkaar in het donker met aftastende handen ontrafelden.
“Hier wil ik ooit samen met jou terugkomen,” zei Otis toen we 's morgens bij het vertrek achterom keken.
“We nemen de hut mee,” antwoordde ik.
"Of we laten de slaapzak achter voor volgend jaar," zei Otis.