De twee kanten van ons (deel 4)
Deel 4: Achter Gesloten Deuren
De slaapkamer van Cas was een chaos van schoolboeken, rondslingerende kleding en de doffe beat uit een kleine speaker. Buiten de muren van het theaterlokaal, ver weg van de observerende blik van meneer Arduin en Femke, voelde het oefenen heel anders aan.
Cas stond voor de spiegel, slechts gekleed in een joggingbroek. Op zijn hoofd balanceerde de clowneske, felgele pruik. Hij bewoog zijn armen in trage, theatraal grote bogen, zoekend naar de meest elegante pose. Obi zat op de rand van het bed, in zijn dagelijkse kleren, met de tekst losjes in zijn handen. Hij keek naar de manier waarop Cas bewoog.
"Je doet het weer," zei Cas plotseling. Zijn blik vond die van Obi in de spiegel zonder zich om te draaien.
"Ik doe niks," reageerde Obi rustig, en hij keek snel terug naar zijn script. "Ik wacht tot je tekst produceert om op in te pikken. Zal ik beginnen?"
Cas liet zijn armen zakken en draaide zich om. De pruik leek in deze normale slaapkamer belachelijker dan op het podium, maar Cas droeg ze consequent, alsof hij die ook hier nodig had om zijn rol te vertolken.
Hij stapte op het bed af. "Niet met tekst, Obi. Met je lijf. Arduin snapt er niks van. Hij denkt dat je gewoon tijd nodig hebt. Elke keer als ik op de vloer in jouw ruimte kom, verander jij in een standbeeld."
Obi zuchtte en gooide het script naast zich op het matras. "Het is gewoon... raar. Arduin roept de hele tijd dat we één moeten worden, maar ik weet niet wat ik dan moet doen. Ik ben geen danser, Cas. Ik weet niet hoe ik me moet bewegen als jij daar zo..." Hij gebaarde vaag naar de blote borstkas van Cas. "... overal tegelijk bent."
"Je moet me durven aanraken," antwoordde Cas stellig. Hij ging naast Obi op de rand van het bed zitten. De matras veerde zachtjes door.
Cas keek opzij naar het profiel van Obi en naar het donkere, kroezende haar dat strak getrimd was. Cas stak zijn hand uit. "Mag ik je haren voelen?" vroeg hij zacht.
Obi trok heel even zijn schouders op, een minuscule reactie, maar ontspande zich toen. Er verscheen een vage, half-geïrriteerde glimlach om zijn mond.
"Je bent ongeveer de honderdste witte jongen die me dat vraagt."
"En bij hoeveel mocht het?"
"Bij veel te veel."
Cas bracht zijn hand langzaam verder naar voren en legde die boven op het hoofd van Obi. Hij voelde de structuur en de stevigheid van de fijne krulletjes die zachtjes meeveerden onder zijn vingertoppen.
"Jij durft wel," zei Obi vriendelijk zonder weg te kijken. "Ik had nog geen toestemming gegeven."
Cas liet zijn hand langzaam terugglijden en rusten op zijn eigen knie. "Soms moet je gewoon durven, Obi. Net als op het podium. Het lijkt verdomme wel alsof je schrik van me hebt zodra we binnen twee meter van elkaar komen."
"Ik heb geen schrik."
"Bewijs het dan." Voordat Obi kon antwoorden, pakte Cas zijn hand. Obi’s vingers waren warm en ietwat klam. Cas trok Obi’s hand naar zich toe, om die vervolgens plat op zijn eigen borstkas te leggen.
Onder zijn handpalm voelde Obi de blote huid van Cas, en dieper daaronder de snelle, stevige hartslag die ritmisch tegen zijn vingers klopte. Hij wilde zijn hand terugtrekken. Cas legde zijn eigen hand over die van Obi heen en hield ze vast.
"Voel je dat?" fluisterde Cas. Zijn uitdrukking was bloedserieus. "Dit is niet eng. Het is maar huid. Ik val niet uit elkaar als je me vastpakt."
Obi keek naar hun handen op Cas’ borst, en toen omhoog, recht in de ogen van de jongen die zijn volstrekte tegenpool had kunnen zijn.
"Oké," zei Obi ten slotte, en zijn stem klonk vaster dan daarnet. Hij trok zijn hand niet terug. "Oké, ik voel jouw hartslag."