Ik dacht precies hetzelfde (deel 11)
De volgende ochtend loopt Simon de keuken in. Jörgen scrolt wezenloos op zijn telefoon, Carina smeert een boterham en Steffi hangt tegen het aanrecht. Vijf minuten later sloft Mathias binnen.
"Morgen", mompelt hij tegen de groep, maar zijn ogen die van Simon.
"Morgen", zegt Simon, heel snel.
"Hé", zegt Steffi zonder op te kijken van haar theezakje. "Zijn jullie gisteren niet gaan joggen?"
Er is absoluut geen enkele logische reden om zenuwachtig te worden. Toch voelt Simon onmiddellijk de warmte naar zijn wangen stijgen.
"Ehm... nee. Denk het niet. Nee."
Jörgen kijkt op van zijn scherm. "Voel je je niet lekker?"
"Misschien gewoon slecht geslapen", zegt Carina schouderophalend, alweer met haar ontbijt bezig.
Mathias staat bij het koffiezetapparaat met zijn rug naar de rest van de groep. Hij neemt een slok koffie en moet zichtbaar moeite doen om niet te glimlachen. Terwijl de anderen geen idee hebben waarom Simon plotseling vuurrood wordt, weet Mathias precies welke herinnering hem overvalt. Hij draait zich om, vangt heel even Simons blik en neemt nog een rustige slok.
Het geheim leeft. En het is fantastisch.
Simon zit de ochtend daarna alweer in de keuken wanneer Mathias met een slaperig gezicht binnenkomt.
"Morgen allemaal." Zijn blik blijft zoals vaak even bij Simon hangen.
Laura pakt een mok en schenkt koffie voor hem in. "Nog niet helemaal wakker, zie ik. Dit zal helpen."
"Dank je wel."
Mathias gaat naast Simon zitten. Terwijl hij zijn stoel aanschuift, raakt hij heel even Simons schouder aan.
"Wie eten er morgenavond eigenlijk allemaal thuis?" vraagt Simon.
"Waarom wil je dat vandaag al weten?" vraagt Steffi. Ze werpt een blik op het prikbord. "Ik kook morgen, niet jij."
"Het gaat niet om jouw kookbeurt. Ik wil het gewoon graag weten."
Jörgen begint te lachen. "Ga je ons morgen iets vertellen? Waarom niet vandaag?"
"Ik weet niet..." Simon haalt zijn schouders op. "Misschien ga ik in Engeland verder studeren."
Iedereen kijkt op. Laura fronst. "Serieus?" Ze kijkt naar Mathias. "Wist jij dit?"
Mathias kijkt hem verbaasd aan. "Nee. Daar hoor ik nu ook voor het eerst van."
"Nu, leuk vooruitzicht", zegt Carina.
Simon kan zijn lach niet inhouden. "Nee. Als ik iets níét wil, is het in Engeland studeren. Na de Brexit is dat allemaal veel te ingewikkeld."
Iedereen kijkt hem aan.
"Het is iets anders. Mijn ouders waren afgelopen zondag vijfentwintig jaar getrouwd. We vierden het met de familie. Mijn moeder wil morgen wat eten langsbrengen voor hier. De diepvries thuis zit nu overvol. Gewoon een paar schalen. Ze wilde weten hoeveel mensen er mee eten."
"Als jouw moeder kookt, ben ik erbij", zegt Laura.
Uiteindelijk blijkt dat iedereen erbij zal zijn.
"Acht personen", zegt Simon. "Ik geef het door."
Hij kijkt even naar Mathias, die zich inmiddels van de schrik heeft hersteld. Wanneer Simon even later opstaat om naar zijn kamer te lopen, tikt hij met zijn knie kort tegen die van Mathias.
Later die voormiddag hoort Simon het bekende roffeltje op de deur. Mathias komt binnen, loopt meteen naar hem toe en blijft voor hem staan.
"Je hebt me laten schrikken", zegt hij.
"Echt?"
"Ja. Eén seconde dacht ik dat je iets ging zeggen waar ik niets van wist."
Simon glimlacht en legt zijn hand even tegen Mathias' wang. "Ik ga nergens heen."
Mathias ontspant zichtbaar. "Dat weet ik ook wel. Alleen... heel even dacht ik iets anders."
"Ik denk wel dat ze het snel gaan merken", zegt Simon. "We letten minder op. We zoeken elkaar vanzelf op. Dat valt vroeg of laat iemand op."
"Laat ze het dan maar merken. Ik heb alleen geen zin om iedereen aan tafel te zetten voor een officiële mededeling. Alsof we iets moeten verklaren."
"Nee, dat hoeft van mij ook niet." Simon kijkt even naar de deur. "Denk je dat iemand er moeilijk over gaat doen?"
"Geen idee. We merken het wel." Mathias zet een stap achteruit. "Ik moet zo naar college. Ik zie je straks."
Hij kust Simon kort. Voordat hij zich losmaakt, knijpt Mathias Simon onverwacht in zijn billen.
"Stop, niet doen. Vanavond pas," zegt die zacht.
"Weet ik wel," antwoordt Mathias met een ondeugende glimlach voor hij vertrekt.
Iedereen zit aan tafel de volgende avond. Simons moeder heeft vier schalen met twee verschillende ovenschotels gebracht. Er wordt opgeschept, doorgegeven en ondertussen door elkaar gepraat.
"Hoe kwam jij gisteren eigenlijk op dat rare idee om te zeggen dat je in Engeland verder zou gaan studeren?" vraagt Carina.
"Ik wilde eerst niet meteen zeggen dat mijn moeder eten zou brengen. Toen bedacht ik dat Steffi morgen eigenlijk zou koken en van niets wist. Dus ik zei maar wat. Niet mijn beste idee."
"Zomaar iets zeggen, is niets voor jou, Simon. Maar goed, wij genieten ervan."
Mathias schuurt onder de tafel met zijn knie tegen die van Simon. Simon kijkt op. Mathias glimlacht heel even, nauwelijks zichtbaar voor de anderen, en schept nog wat ovenschotel op alsof er niets gebeurd is.
Na het eten doen ze samen met Carina en Jörgen de vaat, waarna Mathias als eerste naar boven loopt. Simon volgt niet veel later. Zodra hij zijn kamer instapt en de deur achter zich sluit, leunt hij er met zijn rug tegenaan. Hij heeft nauwelijks de tijd om adem te halen of Mathias staat al bij hem op de kamer.
"Het is vanavond," fluistert Mathias, op een manier die het midden houdt tussen uitdagend en bloedserieus.
Simon slikt de plotselinge zenuwen weg en glimlacht. "Dat klopt."
"Ben je nerveus?"
"Kan jij dat zien?"
"Het is nogal duidelijk, maar ik voel precies hetzelfde."
Wanneer Mathias hem zoent, krijgt het verlangen dat maandenlang is opgebouwd eindelijk de ruimte. De overgang van de drukke, luidruchtige eetkamer naar de afgesloten stilte van Simons kamer voelt als een wereld van verschil.
Onder het dekbed voelt Simon de warmte van Mathias’ blote huid tegen de zijne. Hij sluit zijn ogen als hij op verkenning gaat en ook Mathias' handen heel traag en doelbewust over zijn lichaam glijden.
Veel later, wanneer de geluiden van het studentenhuis beneden zijn verstomd, liggen ze nog altijd samen. De ademhaling van Mathias streelt rustig langs Simons schouder.
"Weet je," fluistert Mathias in de schemerige kamer, "ik denk dat ik hier best aan kan wennen."
Simon drukt een zachte kus in Mathias' verwarde haar. Ze spreken af om geen officiële mededeling te doen. Ze gaan het leven gewoon zijn werk laten doen.
De dagen daarna verandert er zeer weinig. Tenminste, voor de huisgenoten voelt het zo. Simon en Mathias zoeken elkaar veel op, zitten naast elkaar aan tafel en verdwijnen na het eten vaak als eersten naar boven. Niemand stelt vragen. Niemand lijkt ergens op te letten.
Tot een paar avonden later.