Het forum van oliversverhalen.nl

Ik merk dat ik steeds meer om Evert ga geven. We ondernemen veel en daar geniet ik van.
“Ik vind het heerlijk om met jou te fietsen en andere activiteiten te ondernemen."
Evert glimlacht. “Bij jou zijn is echt bijzonder.”

Elke week trekken we er één keer op uit. Soms bedenk ik waar we heen gaan ...

"Naar mij toe gaan zal nog wel wat problemen geven," zegt Evert.
"Toegankelijkheid?"
Evert knikt. "Inderdaad. Mijn kamer ligt op de eerste verdieping, te bereiken via een trap.
Dat is niet het enige. Voor ons huis liggen twee treden en ook binnen zijn wat kleine hoogteverschillen, zelfs op de begane ...

Na mijn laatste les hoepel ik naar de fietsenstalling, klik mijn handbike aan de rolstoel en zet koers naar ‘Het Hoekje’. Bij het loskoppelen van mijn handbike komt er een jongen naast me staan.
Twee blikken, één vraag: “Erwin?”
Ik schiet in de lach. “Ja, dat ben ik!”
Evert steekt zijn hand uit ...

“Ik moet nu echt aan de slag. Overmorgen moet ik een proefvertaling Grieks maken. Welk stukje het wordt weet ik nog niet. Het komt uit boek E van de Ilias. Ik zou het liefst alles doornemen, maar dat lukt niet. Als ik het onderwerp weet, red ik me wel. Dus, ik stop er nu mee.”
“Wacht nog even, Erwin ...

Je bent 17 jaar, bijna 18. Net als je leeftijdsgenoten wil je een relatie. Dat is niet gemakkelijk. Je hebt een probleem: je bent homo. Helaas is dat niet je enige probleem. Dat andere probleem maakt het extra lastig. Als je dat tijdens een heel leuk online contact vertelde was dat meteen einde ...

De middag glijdt voorbij terwijl de jongens zich opnieuw in elkaar verliezen. Ze genieten - op allerlei manieren - van elkaars aanwezigheid: ze beminnen elkaar, plagen en lachen samen tijdens het zwemspel, nippen van drankjes met een knabbeltje erbij en bladeren door nog meer dierbare foto’s van Tom ...

Tom wordt langzaam wakker. Voor het eerst in zijn leven ligt hij naast een andere jongen, en ze zijn allebei helemaal bloot. Hij kijkt naar Joost, die nog diep in slaap is. Zo prachtig, zo zacht, zo dichtbij. Toms hart smelt bij de aanblik. Dit is niet zomaar iemand, dit is de jongen op wie hij ...

De jongens barsten samen wat zenuwachtig in lachen uit, hun blikken kruisen elkaar met een mix van onzekerheid en spanning. Ze voelen alle twee aan dat het misschien beter is om eerst hun kerstmaaltijd rustig samen af te maken; het geeft ze even de tijd om alles te laten bezinken.

Na het eten ...

Als Tom onder zijn dekbed kruipt, blijft wat er die dag allemaal is gebeurd door zijn hoofd spelen. Hij heeft Joost uitgenodigd om morgen te blijven slapen en het vooruitzicht dat ze minstens een hele dag samen zullen zijn, vult hem met een soort blijde spanning. Terwijl hij in bed ligt en zijn ...

Joost voelt zich oprecht verbaasd. Het is bijna alsof het lot ermee heeft gespeeld. Wie had gedacht dat juist hij, die zich bij de storingsdienst van het bedrijf van zijn ouders had aangeboden om kleine, niet al te ingewikkelde klusjes op te lossen, uitgerekend híj bij Tom terecht zou komen? Tom ...