Het forum van oliversverhalen.nl

Niels:

Het is een week geleden dat ik voor het laatst met Sam heb geoefend. Voor iemand die pas voor de tweede keer op een plank stond, deed hij het opvallend goed. Toch ben ik benieuwd wat er van die eerste vooruitgang over is. Vanmiddag, na school, ga ik weer naar hem toe. Heeft hij echt ...

Sam:

De eerste training met Niels is nog geen week geleden, maar het voelt alsof er sindsdien iets is verschoven. Niet omdat het meteen goed ging. Juist niet. De eerste keer viel alles tegen: op het board komen, wegduwen van de steiger, koers houden, blijven zitten terwijl het water onder mij ...

Niels:

Na mijn eerste training die ochtend fiets ik met zware benen, maar een licht hoofd naar school. Mijn handen tintelen van het peddelen. Van binnen voel ik me sterk. Ik heb iets gedaan terwijl de meeste klasgenoten nog moesten beginnen: vroeg opstaan, trainen, doorzetten. Toch verdwijnt dat ...

Niels:

‘Ik lijk wel gek,’ denk ik terwijl ik mijn fiets van het slot haal. Het is vijf uur ’s ochtends. Mijn ouders slapen nog. Ik heb koud gedoucht om wakker te worden, beneden in stilte een paar crackers naar binnen gewerkt en ben daarna naar buiten geslopen met één doel: trainen. Mijn supboard ...

Sam houdt wel van een stunt.
Als stunt wil hij de Elfstedentocht gaan doen.
Niet op de schaats, het is zomer, niet fietsend, dat was Tweede Pinksterdag.
Niet lopend, dat is ook al geweest. Hij wil gaan suppen.
Meedoen aan de SUP 11 City Tour, in september.
Hij heeft nog nooit op een supboard gestaan ...

Toch was het vandaag het laatste deel.
Ik heb wel vertrouwen in de toekomst van Leon en Lars.
En dus was dit het echt.
Misschien zien we ze in de toekomst nog eens terug!

Als we vinden dat het tijd is om uit bed te komen, staan we op en lopen richting douche. In de deuropening kijken we elkaar aan. Lars’ haar staat in pieken overeind. Het staat hem lief. Voor ik er iets van zeg, kijk ik snel in de spiegel. Mijn haar blijkt al net zo eigenwijs alle kanten op te staan ...

Op zondag ben ik veel te vroeg wakker. Nog vóór ik mijn ogen goed open heb, weet ik het al: Lars komt vandaag. Niet alleen om langs te komen, maar om te blijven slapen. Ik zou alleen maar blij moeten zijn, vind ik, maar zo eenvoudig is het niet. De blijdschap zit bovenin mijn borst; de onrust lager ...

Het is mijn laatste werkdag van de tweede reeks van drie dagen. Na vandaag heb ik weer twee vrije dagen: zondag en maandag. De vorige keer voelde dat vooral als uitrusten. Nu voelt het anders, alsof er iets op me wacht. Lars wacht op me. Vanavond eet ik bij hem, en alleen al bij die gedachte merk ik ...

Als Lars en ik naar onze fietsen lopen, kijkt hij me onderzoekend aan. Alsof hij al weet dat er iets veranderd is.
“Je hebt het verteld?” vraagt hij zacht.
“Ja. Thijs vroeg ernaar. Hij was niet eens verbaasd.”
“En de anderen?”
“Die weten het nu ook. Ze reageerden eigenlijk alleen maar leuk.”
Lars ...