Wat een klas IX

Plaats hier je eigen verhalen.
Gesloten
Pringles1
Berichten: 19
Lid geworden op: zo 17 jun 2018, 15:44
Vul het getal in: 123

Wat een klas IX

Bericht door Pringles1 » zo 30 aug 2020, 10:55

Op kantoor was de middag die ik met mijn baas had doorgebracht, niet onopgemerkt voorbij gegaan. Dat was op zich ook wel begrijpelijk, aangezien mijn baas zicht tot voor kort alleen met zijn werk bezig hield en geen leuke dingen deed met zijn medewerkers. Ik had als aller eerste daad die ochtend Sandra bij me geroepen en haar herinnerd aan de belofte die ik haar enkele weken geleden gedaan had: “komende vrijdag wordt Mike 18 en ik had me voorgenomen om dat niet onopgemerkt voorbij te laten gaan. Dat betekend dat mijn huis komend weekend leeg staat. Als jij wilt kun je er mooi met je zoontje in trekken voor het weekend. Het beloofd weer prachtig weer te worden en de koelkast zit propvol, dus dat komt wel goed dacht ik zo.”

Sandra had me eerst verrast en toen verrukt aangekeken. Toen betrok haar gezicht ineens. Ik trok vragend mijn wenkbrauwen op. “Prachtig aanbod, maar Yannick woont nog steeds bij me. Wat moet die dan doen?” Er verscheen een glimlach op mijn gezicht. “Mike heeft Yannick en Yuri al gevraagd mee te gaan en Yannick had als antwoord gegeven dat hij dat aan jou moest vragen. Volgens mij zit dat nu wel snor”. Sandra keek me onderzoekend aan. “weet je wel waar je aan begint? Twee dagen letterlijk en figuurlijk opgescheept zitten met drie van die opgeschoten pubers?” Ik knikte heftig. “Mike wilde het heel graag, dus vind ik het goed. Maar hoe wist je trouwens dat we gingen varen?” Er verscheen een mysterieuze glimlach op haar gezicht. “Een secretaresse moet alles weten, maar zwijgen als het graf…” Ze stond vervolgens op, gaf me een knipoog en verliet mijn kantoor.

Ik was nog maar net achter mijn bureau gaan zitten, toen mijn communicator afging. Ik keek op het display en zag dat het Mike was. Ik nam op en kreeg direct een uitgelaten Mike aan de lijn. “Ik heb nu even pauze en volgens mij is het nog twee nachtjes slapen en dan ben ik 18!” Ik schoot in de lach van Mike’s enthousiasme en vroeg hem hoe Yuri en Yannick hadden gereageerd toen hij hen had uitgenodigd. “Ze gingen helemaal uit hun dak. Ze waren allebei zo blij man, je had er bij moeten zijn!”. Ik vroeg Mike of ze al toestemming hadden gevraagd aan hun ouders. “Yuri’s pa was blij dat hij een weekend weg was en Sandra vond het prima omdat jij erbij was. Je hebt blijkbaar nogal wat krediet opgebouwd zo her en der mijnheer de menezjert!” Ik zuchtte. “En wat zeiden jou ouders?” vroeg ik Mike, want ik wilde geen gedoe met zijn ouders. “Ze vonden het heel netjes dat je pas zaterdag wilde gaan in plaats van vrijdag. Oh ja: ze willen vrijdag met jou en mij uit gaan eten om mijn 18e verjaardag te vieren. Ik mocht het restaurant uitkiezen.” Nieuwsgierig vroeg ik hem welk restaurant hij had uitgezocht.

“Welk denk je? Hosokawa natuurlijk! Ik heb daar best prettige herinneringen aan, zeg maar…” Ik schoot weer in de lach. “zien we elkaar vrijdag om 19 uur bij ons?” vroeg Mike me. “Uiteraard. Tot vrijdag man.” Vervuld van nieuwe energie ging ik er tegenaan die dag.

Ik was vrijdagochtend expres extreem vroeg begonnen, omdat ik perse op tijd bij Mike wilde zijn. Bijkomend voordeel was dat ik de eerste uren de enige aanwezige in het gebouw was, waardoor ik ongestoord door kon werken. Rond 9 uur waren de meeste collega’s binnen en had ik al een halve dag erop zitten en lag ik keurig op koers om op tijd te kunnen vertrekken. Sandra had er voor gezorgd dat er na 13 uur geen afspraken meer in mijn agenda stonden en ving alle telefoontjes af. Ze had me aangeraden om 12 uur naar huis te gaan; als ik dat wilde kon ik thuis nog wat doen maar dan was ik zeker op tijd weg en kon er niemand meer binnen lopen met een last moment opdracht of vraag. “Je krijgt maar één kans om Mike's 18e verjaardag te vieren” had ze als antwoord gegeven op mijn vraag waarom ik van haar om 12 uur ons kantoor zou moeten verlaten. Het kwam er dusdanig ferm uit, dat ik niet met haar in discussie ging. Ze had, en dat wist ik zelf ook wel, namelijk volkomen gelijk.


Ik liep om half twaalf nog even langs mijn directeur. Ik zag dat hij alleen in zijn kantoor aan het werk was. Ik klopte op de openstaande deur en betrad het vertrek pas, nadat hij mij met een joviaal armgebaar naar binnen had genood. Ik liep naar binnen en sloot de deur achter me. “Ik wil je nogmaals heel hartelijk bedanken voor je aanbod om jou boot een weekend te mogen gebruiken. Mike is al enkele dagen echt helemaal hyper vanwege dat vooruitzicht.” Mijn baas schonk me een glimlach. “Het is al lang goed. Weet je, je hebt de afgelopen jaren keihard voor dit bedrijf gewerkt. En in die jaren had je geen tijd voor sociale verplichtingen of leuke dingen. Je hebt dus best was gemist. En daar heb ik je nooit over horen klagen. Ik ben daarom heel blij voor je dat je in Mike de liefde van je leven hebt gevonden. En ik kan je alleen maar vertellen dat Mike een hele geschikte knul is en ik weet zeker dat jullie het goed met elkaar gaan vinden. Dus het genoegen is helemaal wederzijds”.

Ik bedankte mijn baas nogmaals, schudde hem de hand en verliet het vertrek. Toen ik het kantoor wilde verlaten, kwam Sandra me nog achterna gerend. “Loop even mee naar mijn auto. Ik heb nog iets voor je”. Ik keek haar vragend aan en liep haar gedwee achterna, de parkeerplaats op. Ze overhandigde me een mooi, blauw ingepakt doosje. “Dit is voor Mike’s verjaardag. Ik vond dat ik toch iets moest doen”. Ik nam het pakje aan. “Ik weet zeker dat Mike het erg attent vindt van je” zei ik tegen haar. “Ik ben nog niet klaar” gaf ze me als antwoord. Ik liep met haar mee naar de kofferbak. Toen ze die opende, zag ik twee grote Albert Heijn tassen vol met boodschappen. “Ik heb maar wat eten en drinken gekocht. Als je met drie van die opgeschoten pubers zit, sta je versteld van wat ze allemaal opeten en zo.”

Ik pakte dankbaar de twee tassen uit haar kofferbak en zette ze in die van mij. Ik bedankte Sandra nogmaals, vertelde haar dat we om 9 uur zaterdagochtend weg zouden rijden en zwaaide ten afscheid toen ik het parkeerterrein afreed, op weg naar huis.

Ik probeerde thuis nog wel wat te werken, maar ik merkte aan mezelf dat ik eigenlijk voortdurend op mijn horloge zat te kijken, te wachten op het moment dat ik met goed fatsoen naar Mike kon rijden. Ik had mijn weekendtas al gepakt en in mijn auto gezet. Ik keek nog wat TV en zag op mijn horloge dat het eindelijk zes uur was: een mooie tijd om op weg te gaan naar Mike, om zijn 18e verjaardag te gaan vieren!

Ik reed mijn auto voorzichtig achteruit van mijn oprit. Dat was maar goed ook: omdat ik met mijn gedachten al bij Mike was, zag ik de folder-jongen over het hoofd. Gelukkig lette hij wel goed op en stond me hoofdschuddend aan te kijken toen ik een verontschuldigend handgebaar maakte en vervolgens vol gas wegreed.

Het verkeer in de stad was erg rustig, waardoor ik een kwartiertje te vroeg bij Mike de straat in reed. Ik overwoog om nog even op een afstandje te gaan wachten, maar ik besloot dat niet te doen. Ik reed mijn auto de inmiddels bekende oprit op, zette de auto op de handrem en sloot hem zorgvuldig af. Mike had me waarschijnlijk al aan horen komen, want ik was de auto nog niet uit, of hij kwam me al tegemoet gerend. Ik omhelsde mijn vriend en gaf hem een zoen en een stevige knuffel: “van harte Mike!” Met een stralend gezicht liep Mike voorop richting huis. Binnengekomen gaf ik Mike’s ouders een hand en feliciteerde hen met de verjaardag van hun zoon. “Je raad nooit wat ik van mijn ouders heb gekregen voor mijn 18e!”riep Mike me vanuit de keuken toe, een kop koffie voor me zettend. Ik moest aan Mike toegeven dat ik inderdaad geen enkel idee had. Met een kop koffie en een groot stuk kwarktaart in zijn handen kwam Mike de kamer binnen lopen. “Ik mag mijn rijbewijs gaan halen in zo’n ANWB-kamp. Ik kan over twee weken al terecht dus met een beetje geluk heb ik binnen 4 weken mijn rijbewijs. Gaaf he!”

Mike gaf me de kop koffie en zette het stuk taart voor me op de salontafel. “Dan kan ik ook eens in jou auto rijden” sprak hij net iets te hoopvol uit en dat zorgde ervoor dat ik het niet kon laten hem daar even in te plagen. “Dat zullen we nog wel eens zien. Het is wel een hele dure auto he. Zorg eerst maar eens dat je slaagt” sprak ik opzettelijk nukkig uit. Ik zag in mijn ooghoek dat Mike’s vader het door had, maar Mike keek me ineens erg beteuterd aan: hij had zichzelf ongetwijfeld al zittend achter het stuur van mijn Mercedes voorgesteld. Om de stemming niet helemaal te bederven, gaf ik Mike opeens een knipoog. Het kwartje viel. “kloothommel!” riep hij me toe en stortte zich vervolgens lachend bovenop me in een poging me te overmeesteren. Gelukkig had ik net daarvoor de kop koffie op de salontafel gezet omdat de inhoud nog aan de hete kant was, anders had er een tweede ontmoeting tussen kleding en koffie plaatsgevonden. Omdat ik nu mijn handen vrij had, lukte het me, zij het met moeite, Mike al snel op zijn rug op de grond te krijgen en zijn armen in een stevige houdgreep. Mike’s ouders zagen het tafereel eerst met verbazing, maar daarna met groot plezier aan. “Jij moet me eens uitleggen hoe je die knul zo op de grond krijgt. Dat is mij nog nooit gelukt” vertrouwde Mike’s vader me grinnekend toe.

Nadat ik Mike had vrij gelaten, keek hij erg opzichtig op zijn horloge. “Volgens mij moeten we gaan rijden om niet te laat te komen”. We stonden op en enkele minuten later zaten we samen in de auto, op weg naar het Japans restaurant waar ik met Mike op de eerste avond gegeten en gevreeen had. Dat eerste was inmiddels bij Mike’s ouders bekend, aangezien ze tijdens de rit naar het restaurant enkele details wisten die je alleen kon weten als je er ooit geweest was. Ik ging er maar vanuit dat Mike het laatste voor zich gehouden had, ook al had ik intussen geen enkele illusie meer dat Mike’s ouders niet vermoedden dat we ook met elkaar naar bed gingen.

Ik liet Mike opzettelijk voorop de zaak binnen lopen en tot verbazing van Mike’s ouders herkende de eigenaar Mike direct en bracht ons met zijn kenmerkende gastvrijheid naar een tafel, speciaal voor ons vieren klaargemaakt. Direct nadat we waren gaan zitten werden kommetjes warme sake geserveerd en kwam de eigenaar met de menu’s aanlopen. Met een beslist gebaar weerde Mike de menu’s echter af en wenkte de eigenaar. Deze boog discreet naar voren en Mike fluisterde hem wat in zijn oor. Ook als was het niet rumoerig in de zaak, ik kon niet verstaan wat mijn vriend tegen de eigenaar vertelde. De eigenaar knikte dat hij het had begrepen, maakte een buiging en verdween richting daarna keuken.

De avond werd een groot succes. Ook al bleek dat de ouders van Mike nog nooit in een Japans restaurant waren geweest, ze pasten zich feilloos aan en genoten zichtbaar van het heerlijke eten, uitstekende drinken en het gezellige samenzijn. De tijd vloog voorbij en rond middernacht kwamen we er achter dat we nog de enige gasten waren in de zaak. De vader van Mike stond op om te betalen en liep richting kassa. Mike zocht nadrukkelijk mijn aandacht en gaf me een knipoog. Ik begreep de knipoog pas, nadat zijn vader verbijsterd weer had plaats genomen. “ik hoefde niets te betalen. Omdat Mike 18 is geworden, is de avond van het huis”. Ik schoot in de lach en bedankte de eigenaar, die kwam informeren of alles naar wens was geweest, uitgebreid in het Japans. Nu begrepen de ouders van Mike dat Mike en ik hier kind aan huis waren en dat een en ander wel eens met het gratis eten te maken zou kunnen hebben.

Buiten aangekomen vroegen Mike’s ouders of hij nog ergens naartoe wilde. “je wordt maar een keer 18, jongen” fluisterde Mike’s moeder hem toe. “Op zich een leuk idee, maar nee, ik wil naar huis” zei Mike beslist. “We gaan morgen immers op tijd van huis en ik wil thuis nog even samen zijn en dan gaan slapen”. Voldaan reden we naar huis en Mike’s vader en ik namen nog een glas whiskey op de veranda achter het huis. Mike hield het na een glas appelsap voor gezien. “Tot zo” zei hij tegen me. Mike’s moeder zette haar wijnglas ook op tafel en wenste iedereen welterusten. Mike’s vader en ik bleven alleen achter op de veranda. “Jij nog een?” vroeg Mike’s vader me na een paar minuten stilte. Ik knikte en Mike's vader schonk opnieuw mijn glas vol. Er ontstond een vertrouwelijke sfeer en we spraken over allerlei onderwerpen die ons bezig hielden. Een van de vragen van Mike’s vader was hoe ik onze toekomst zag. “Uitstekend. Ik heb er best lang aan getwijfeld. Ik weet hoe de buitenwereld over onze relatie kan en ook zal denken. Sterker nog: ik heb er ook een tijdje zo over gedacht.

Aan de andere kant: ik heb al vaker gezegd dat Mike een enorme verrijking van mijn leven is. Totdat ik Mike leerde kennen verstopte ik mezelf in mijn rol als manager. Ik werkte tien, twaalf uur er dag en mijn sociaal leven bestond uit zakendiners en –reizen. Het meeste sociaal contact had ik bij wijze van spreken met de cassiere van de supermarkt, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik had zelfs een hekel aan weekends en vakanties, aangezien ik dan op mezelf werd teruggeworpen; mijn werk en mijn rol gaf me zekerheid en vertrouwen. Met Mike heb ik iemand gevonden die echter niet alleen lekker zichzelf is, maar ook iemand die me allerlei nieuwe dingen heeft geleerd en die me vooral heeft duidelijk gemaakt dat je moet werken om te leven en niet andersom. Ik merk dat ik nu geniet van dingen die ik vroeger heel vanzelfsprekend vond. Hij zet me soms aan het denken over onderwerpen waar ik nog nooit echt over nagedacht heb, die ik altijd vanzelfsprekend vond. Ik kan alleen maar zeggen dat ik nu heel gelukkig ben”.

We keken even in stilte voor ons uit. “Weet je” begon Mike’s vader, “weet je dat ik Mike in het ziekenhuis even mee de gang op genomen heb toen ik me realiseerde dat hij homo was. Ik heb hem nogal hardhandig een lege kamer in getrokken en vervolgens de deur dicht gedaan. Ik was heel boos op hem en eerlijk gezegd vooral ook op jou: ik kreeg visioenen van enge vieze kerels met hun vingers aan mijn enige kind zaten. Dat maakte me onpasselijk en tegelijkertijd enorm boos. Mike en ik hebben daar enorm ruzie staan maken en ook flink wat afgejankt, dat kan ik je wel vertellen. Maar Mike was zo verzekerd van zijn keuze, dat ik uiteindelijk besloot om eerst de ontmoeting met jou af te wachten. Vandaar dat ik nogal afgemeten klonk aan de telefoon”. Ik herinnerde me inderdaad het telefoongesprek en mijn maag kromp weer opnieuw in elkaar toen ik daaraan terugdacht. “het feit dat Mike je direct omhelsde toen je de kamer binnenkwam, je keurige afwachtende houding plus de manier waarop mijn moeder je behandelde, deed me echter van mening veranderen. Maar je mag best weten dat we de eerste paar weken vaak met Mike over zijn keuze voor jou hebben gesproken, soms tot diep in de nacht.”

Mike had over die gesprekken nooit iets tegen me gezegd, flitste er door mijn hoofd. “Het is voor mij en mijn vrouw gewoon erg wennen geweest. Laten we eerlijk zijn, Mike is ons enigst kind en ook wij zagen ons al als oppas-opa en oma door het park lopen met de kleinkinderen en we realiseren ons dat dit hoogstwaarschijnlijk nooit gaat gebeuren. Zeker mijn vrouw heeft het daar erg moeilijk mee gehad. Ik hoop dat je dat begrijpt”. Ik knikte. “jij nog een glas?” vroeg Mike’s vader. Ik stak mijn glas naar voren en hij vulde het wederom met whiskey. “Maar vertel eens, wat doe jij eigenlijk bij dat bedrijf waar je werkt. Mike doet er altijd best vaag over”. Ik glimlachte en dacht aan Mike’s opmerking hierover: werk en privé hou je apart. Toch begon ik Mike’s vader uit te leggen wat ik allemaal deed.

Nadat ik was uitgesproken, keek ik op mijn horloge en schrok: het was al kwart over drie ’s nachts. “zullen we maar naar binnen gaan?” vroeg Mike’s vader. In de kamer wees hij naar de grote bank. “wacht even, dan haal ik een deken en een kussen”. Ik was inmiddels tot de conclusie gekomen dat naar huis rijden niet meer verantwoord was en het bellen van een taxi was door Mike’s vader afgewezen. En ik wilde Mike’s nachtrust niet verstoren en vond dit niet het moment om, door bij Mike in bed te kruipen, zijn ouders zichtbaar te confronteren met onze relatie. Ik vermoedde ook dat dit de reden was vanwaar Mike's vader me een slaapplaats op de bank aanbood. Ik kroop onder de deken en klopte het kussen op. Niet veel later sliep ik.

Ik werd ruw uit mijn slaap gewekt door een kussen, dat in mijn gezicht werd gesmeten. Ik was even alle orientatie kwijt, maar keek, toen ik mijn ogen echt open had gedaan, in het gezicht van Mike die met een enorme grijns op zijn gezicht naar me zat te kijken. “Wil je koffie?” vroeg hij me. “Ja lekker!” gaf ik als antwoord en stond langzaam op van mijn geimproviseerde slaapplaats, vouwde de deken op en legde die op een stoel aan de eettafel. Ik liep naar de keuken en gooide daar een paar handen water over mijn gezicht. Ik merkte dat de whiskey me harder had geraakt dan ik had verwacht: het was niet veel geweest maar sinds ik met Mike omging dronk ik veel minder alcohol dan voorheen. Ik kreeg van Mike een beker dampende koffie aangereikt en dronk deze, na er wat in geroerd te hebben, in één teug leeg. Mike schonk zonder iets te zeggen nog een keertje bij en ook deze kop verdween zonder problemen door mijn keel. Ik merkte dat ik mede hierdoor een stuk scherper werd, meer energie kreeg en vond dat een prettige gedachte: over enkele uren zou ik met drie pubers op weg zijn naar een fantastisch schipt om twee dagen op door te brengen ter ere van Mike’s verjaardag.

Terwijl ik in de kamer nog wat met Mike’s vader praatte, hoorden we door de openstaande gangdeur Mike met zijn moeder ruzieen over wat hij allemaal mee moest nemen. "Maaaam, ik ga maar twee dagen hoor, geen vier maanden!” hoorde ik Mike op een gegeven moment bijna wanhopig uitroepen. Mike’s vader en ik keken elkaar aan en begrepen elkaar zonder een woord te zeggen. Niet veel later stond Mike met een duidelijk propvolle sporttas in de kamer. “Zullen we?” vroeg hij me. Ik stond op en gaf Mike’s ouders een hand. “Pas goed op hem” vertrouwde Mike’s moeder me vertrouwelijk fluisterend toe. “Natuurlijk mevrouw” gaf ik zachtjes als antwoord. Het was goed aan Mike te merken dat hij dolgraag op weg wilde: hij had de boot nog niet gezien en was razend benieuwd naar hoe het schip eruit zou zien. Mike stond al zichtbaar ongeduldig bij de auto te drentelen toen ik nog afscheid aan het nemen was van zijn ouders.

Na de bagage van Mike in de auto te hebben geladen, gingen we op weg naar Sandra om daar Yuri en Yannick op te halen. Mike stuurde Yuri een sms dat we onderweg waren – “dan zijn we tenminste op tijd weg” verklaarde Mike zich. Het sms-je had zijn waarde bewezen zagen we toen we aan kwamen rijden: Yuri en Yannick stonden al klaar in de deuropening en ze kwamen al aanrennen toen ik de auto nog niet eens tot stilstand had gebracht. Ik stopte de auto, stapte uit en gebruikte de smoes ‘even naar het toilet’ om Sandra nog even apart te kunnen spreken. De drie vrienden waren inmiddels druk bezig de bagage van de twee in te laden en vriendschappelijk te ruzien wie waar mocht zitten.

“Ik vind het knap dat je met die drie heren twee dagen op pad gaat hoor” vertrouwde Sandra me toe. “Tsja, belofte maakt schuld he” gaf ik met een glimlach als antwoord. “Trouwens, jij hebt toch al een huissleutel van mijn huis, toch?” Sandra knikte en wees naar de kast. “Mooi zo, ik wens jullie ook veel plezier. Gebruik wat je wilt gebruiken en geniet er van. Ik bel wel als we onderweg zijn.” Ik gaf Sandra een zoen op haar wangen en liep terug naar buiten; Mike had inmiddels de claxon gevonden en liet daarmee duidelijk merken dat –ie op weg wilde naar de Biesbosch.

De rit naar Willemstad verliep voorspoedig en ik parkeerde mijn auto langs de speedboot waarmee ik met mijn baas terug was gevaren nadat we de boot hadden aangemeerd. De drie jongens stapten met open monden uit de auto toen ze in de gaten kregen dat we met de witte speedboot gingen varen. “Kom jongens, spullen inladen, dan kan ik de auto wegzetten en dan kunnen we op weg!” Al snel was alle bagage, inclusief de voorraad-tassen die ik van Sandra had meegekregen, in de speedboot geladen en nadat ik de juiste coordinaten in de vaarcomputer had ingeladen, konden we op weg. Alle drie de jongens hadden een zonnebril en een baseball-cap meegenomen en met deze attributen op hun hoofd gingen ze er uitgebreid bij zitten, zoals alleen pubers dat kunnen. Ondanks het vroege tijdstip waren er al best wat mensen in de haven. Twee blonde meiden hadden de boot in de gaten gekregen en probeerde de aandacht van de drie jongens te krijgen. Mike was de eerste die de dames opmerkte en hij antwoordde door bijzonder overdreven naar de meisjes te zwaaien. Het had het gewenste effect: de dames werden nog enthousiaster dan ze al waren en de twee zwaaiden uitgebreid terug. Op het moment supreme echter zoende Yannick zijn vriend Yuri vol op zijn mond en hield dat enkele seconden vast. Het effect was verbluffend: de lach van de beide dames smoorde direct en met het besef dat ze in de maling waren genomen, dropen de twee meiden af.

Sneller dan verwacht voeren we de Biesbosch in en was ik erg blij dat de boordcomputer de koers uitzette; ik vond de Biesbosch weliswaar een schitterend gebied, maar zou er zonder kaart of route hopeloos verdwalen. Mike kwam ongeduldig informeren of we er al waren. “We zijn er bijna Mike, nog een minuut of tien”. De zon was inmiddels vol gaan schijnen en Mike trok daarom zijn t-shirt uit, direct gevolgd door Yuri en Yannick. “Jij ook!” schreeuwde Mike me toe. Ik voldeed aan Mike’s wens en vroeg ‘m langs me te komen zitten voor het laatste stukje. Ik had moeite om me op de boot te concentreren: Mike was al mooi verkleurd en zijn stralende gezicht en in de zon glanzende sieraden op zijn mooie huid maakten Mike tot een niet te weerstane jongen.

Ik draaide linksaf een uitlopertje in en vervolgens weer rechts en ineens kwam de boot van mijn baas in beeld. Ik meerde de speedboot aan de achterzijde aan en we gingen aan boord. Ook nu stonden de drie jongens met open monden te kijken. Ik vroeg de jongens om alle spullen naar beneden te brengen en zette zelf de speedboot terug in de takels.Ik liep vervolgens naar de stuurhut, controleerde de computersystemen aan boord en zetten de airco van het schip aan.

Toen de jongens alle spullen op hun plaats hadden gebracht, kwamen ze met een paar flessen cola en een paar zakken chips terug op het achterdek. Ze namen plaats in de stoelen en schonken in. Mike nam op een gegeven moment het woord. “ik vermaak me nu al enorm! Echt een heel gaaf kado! En vooral omdat ik nu met al mijn beste vrienden hier zit… echt super” Mike stond op, omhelsde me en gaf me een zoen. Zijn door de zon opgewarmde lichaam voelde heerlijk aan. “Hoe stil en verlaten is het hier eigenlijk?” vroeg Mike op een gegeven moment aan me. Ik haalde mijn schouders op: “ik zou het niet weten, maar mijn baas vertelde me dat hier nooit iemand komt. Waarom?” Mike stond op. “nou, als hier toch niemand komt ga ik deze twee dagen alleen maar doen waar ik zin in heb” Ik keek hem niet begrijpend aan. In een ruk trok hij zijn witte trainingsbroek een stuk naar beneden en ging voor me staan. Zijn stijve pik wees in mij richting en wiebelde aanlokkelijk dicht voor mijn gezicht.

Ik keek omhoog. De zon verlichte Mike op een prachtige manier en accentueerde zijn gebruinde huid. Zijn oorbellen glinsterende in zijn oren en zijn zonnebril en witte baseball-pet maakten het schitterende plaatje meer dan af. Toch aarzelde ik. Mike bemerkte mijn aarzeling: “volgens mij hadden we afgesproken dat we op mijn verjaardagsfeest zouden doen waar ík zin in had. Nou, ik heb zin. Heel erg veel zelfs...”. Ik keek schuin naar voren, in de richting naar waar Yannick en Yuri zaten. Aan hun gezichten was te zien dat ze vol spanning afwachtten wat er ging gebeuren, maar bij Yannick merkte ik ook iets van ‘als zij, dan wij ook’.

Ik keek nogmaals naar boven en Mike knikte me heftig toe. Mijn oren hadden bovendien al tijden geen geluid van een motor of andere menselijke activiteit gehoord, dus er was geen enkele reden om niet toe te geven aan de wens van Mike. Ik legde mijn handen op zijn billen en begon deze zachtjes te strelen. Ik besloot om Mike nog even te teasen en hem niet direct te geven waar hij om vroeg. Mijn strelende handen gingen over in zacht knedende handen en ik verplaatste bovendien mijn handen naar de voorzijde van Mike’s lichaam: aan die zijde stond de zon en dat verwarmde het lichaam van mijn vriend op een prettige wijze, merkte ik toen ik hem over zijn borstkas streelde. Ik genoot van de ongeduldigheid van Mike en vond het bijna jammer dat Mike een zonnebril droeg want ik had graag zijn gretige ogen gezien.

Opeens had Mike duidelijk genoeg van mijn geplaag: hij plaatste zijn handen achter mijn hoofd en duwde mijn hoofd in de richting van zijn pik en om de kans te beperken dat hij geen doel trof, bewoog hij zijn heupen naar voren. Hij had goed gemikt: zijn pik drong in één keer mijn mond binnen en ik accepteerde hem gretig. Met mijn tong likte ik over zijn schacht, met mijn handen speelde ik met zijn billen, zijn borstkas en met zijn ballen. Mike slaakte een diepe zucht en zette zijn voeten wat verder uit elkaar. Dit was voor mij een teken om het tempo wat op te voeren en Mike drukte me achterover tot ik languit op de houten ligbank lag.

Ik was benieuwd hoe het Yannick en Yuri verging en keek daarom langs Mike naar het tweetal. Ze waren langs elkaar gaan zitten, recht tegenover ons en hadden beiden hun zonnebril op hun voorhoofd gezet. Hun trainingsbroeken - het viel me op dat ze, net als Mike overigens, geen ondergoed droegen - lagen al op hun enkels en heel langzaam trokken ze elkaar af terwijl ze gefocust naar ons zaten te kijken.

Toen ik languit op mijn rug lag, liet ik de pik van Mike uit mijn mond glijden en begon zijn ballen met het puntje van mijn tong te likken. Uit ervaring wist ik dat Mike hiervan zou ontploffen en dat gebeurde dan ook. Mike zette het hoofddeel van de bank in een hoek van 45 graden en schoof de ligbank haaks op de reling. Ruw duwde hij me terug op de ligbank; nauwelijks nadat ik op de bank had plaatsgenomen drukte hij zijn nog steeds keiharde pik terug in mijn mond. Mike zocht en vond steun aan de reling en terwijl hij zich daar aan vasthield, stootte hij steeds ruwer in en uit mijn mond waarbij ik bij elke penetratie van mijn mond hem met mijn tong extra probeerde te verwennen en met mijn vingers Mike's anus al voorbereidde. Dat had resultaat: Mike’s ademhaling werd steeds zwaarder, ik voelde zijn ballen naar zijn lichaam trekken en na een paar harde kreunen kwam Mike in mijn mond klaar. Ik molk Mike helemaal leeg, voordat ik hem toestemming gaf zijn pik uit mijn mond te halen.

Mike boog zich voorover naar me en zei: “je was geweldig. Nu wil ik je diep in me voelen…”. Mike trok mijn boek en onderbroek in één keer naar beneden en gooide deze door de kajuit-deur in het ruim, net zoals hij even daarvoor met zijn eigen trainingsbroek had gedaan. Ik zag dat Yuri en Yannick Mike’s voorbeeld volgden en ook hun laatste kledingstukken haastig van het dek verwijderden. Mike schoof een ligbank tegen die waar ik op lag en ging daarop liggen. We bogen ons naar elkaar, zoenden elkaar diep en terwijl Mike mijn pik met langzame halen nog harder maakte dan hij als was, ging ik verderMike’s anus klaar te maken om aan zijn wens te kunnen voldoen. De geur die ik bij Mike al vaker had geroken- een combinatie van jongenszweet, deodorant en geil - was weer prominent aanwezig en stimuleerde me om Mike nog wat verder op te rekken.

Met een hoofdknik en een zacht uitgesproken “ik ben er klaar voor. Ik verlang naar je” maakte Mike me duidelijk dat hij klaar was verder te gaan. Mike stond op en stapte, met zijn gezicht naar dat van mij gericht, met aan elke kant een voet over de bank heen waarop ik lag. Ik kreeg nog eenmaal de kans zijn wederom keihard geworden pik met mijn tong te beroeren voordat hij een stap achteruit zetten. Mike boog door zijn knieen en pakte mijn pik vast om hem te geleiden naar zijn opgerekte anus. Toen mijn eikel zijn sluitspier raakte, slaakte zowel Mike als ik een diepe zucht. Heel langzaam liet Mike zich over mijn pik zakken. In New York hadden we in de badkamer iets soortgelijks gedaan, maar de warme buitenlucht, de inmiddels opgedane ervaring plus de wetenschap dat we door twee jongens nauwlettend in de gaten werden gehouden maakten het vele malen opwindender dan destijds.

Mike slaakte een zucht toen zijn ballen mijn buik raakten, het teken dat ik helemaal van Mike bezit genomen had. Voorzichtig begon Mike zich te bewegen. Het gevoel van een bewegende Mike over mijn pik was meer dan geweldig. Ik moest me inhouden om het tempo niet woest te verhogen; nee ik wilde hier zo lang mogelijk van genieten. Dezelfde mening leek Mike toegedaan, aangezien hij in tegenstelling tot andere keren, het tempo bewust laag hield.

Dat gaf me de kans om onder Mike's drijfnatte oksel door te kijken, nieuwsgierig als ik was over wat Yuri en Yannick aan het doen waren. Waarschijnlijk vanwege hun nog onervarenheid en daardoor veel grotere dadendrang hadden zij het voorspel overgeslagen: Yannick lag op zijn rug, Yuri stond tussen Yannick’s benen – die op Yuri’s schouders lagen – en beukte zich ruw in en uit zijn een jaar jongere vriendje. Uit het feit dat Yannick zijn handen geriefelijk in zijn nek had gevouwen – en daardoor zijn opvallend lange okselharen die van alle warmte en opgewondenheid aan elkaar klitten zichtbaar waren – maakte ik echter op dat Yannick genoot van het werk van Yuri en besloot mijn aandacht derhalve weer aan Mike te besteden.

Ik keek omhoog en zag dat Mike zijn ogen had gesloten én zag het puntje van zijn tong tussen zijn lippen bewegen. Ik kon daar gerust de conclusie uit trekken dat Mike volop aan het genieten was. Terwijl hij zich over mijn stijve pik bewoog, zorgde ik ervoor dat zijn enigszins slap geworden pik weer keihard werd. Ook maakte ik van de gelegenheid gebruik om Mike over zijn borstkas en oksels te strelen, in afwachting van het ruwere werk dat – Mike inmiddels kennende, weldra zou beginnen.

Opeens, toen ik Mike diep gepenetreerd had, bleef hij zitten en keek achterom, ongetwijfeld nieuwsgierig naar hoever Yuri en Yannick inmiddels gevorderd waren met hun, ook gemeten op basis van de hoeveelheid geluid, wildere vrijpartij dan die van ons. Yannick had een hand nog steeds in zijn nek liggen en de andere gebruikte hij om zijn pik stijf te houden terwijl Yuri op volle snelheid in en uit de jongen stootte. Weer vielen zijn lange, zwarte, drijfnatte okselharen me op; deze maakten Yannick, samen met zijn brede tepelranden, zijn guitige gezicht en van gel glimmende hanekam, een bijzonder aantrekkelijk plaatje.

Mike had blijkbaar gezien dat ik Yannick aan het monsteren was. “Deze vakantie wil Yannick ook nog een keertje met jou” fluisterde Mike me toe. Ik keek Mike verbaast aan. “Ik vind het prima. Als ik tenminste mag kijken…” Ik was op dat moment nog niet zeker of ik wel aan Yannick’s cq. Mike’s wens gehoor wilde geven: op dat moment vond ik Yannick wel erg jong en bovendien had ik mijn handen letterlijk en figuurlijk al vol aan Mike.

Terwijl ik bovenstaande overpeinzing had, was Mike inmiddels weer begonnen met bewegen en, zoals ik had verwacht, werden de bewegingen van mijn vriend steeds wilder en ruwer: Mike wilde duidelijk dat ik zo diep mogelijk in hem zou klaarkomen. De warme zomerzon zorgde ervoor dat we beiden steeds meer bezweet raakten. Mike’s rondzwiepende halsketting zorgen voor een extra glans op zijn prachtige lichaam, naast de zweetpareltjes die over zijn hele lichaam langzaam naar beneden daalden.

Het verkrampen van Mike was de eerste aanwijzing van een komende explosie. Ik probeerde Mike enigszins af te remmen omdat ik bang was dat zijn wilde gebeuk tot serieuze problemen zou leiden maar Mike gaf me geen kans. Terwijl Mike me diep in mijn ogen keek, drukte ik me nog een keer zo diep mogelijk in Mike’s lichaam en kwam vervolgens schokkend klaar. Mike liet zijn hoofd op mijn schouder vallen. Aan het bewegen van zijn rug, die duiden op een zware ademhaling, kon ik afzien dat Mike zichzelf had uitgeput. Enigszins ongerust keek ik Mike aan en zag aan zijn gelaatsuitdrukking dat hij weliswaar uitgeput was, maar ook voldaan.

Toen Mike - en ik! - weer enigszins tot onze positieven waren gekomen, keken we nieuwsgierig naar achteren, om te zien hoe ver Yuri en Yannick waren gevorderd. Yannick lag languit op de bank, met Yuri half onder hem: het hoofd van Yannick lag op de stevige borstkas van Yuri. Yuri streelde Yannick liefdevol over zijn rug en Yannick deed hetzelfde met Yuri’s borstkas.

Voorzichtig stond Mike op en boog zich vervolgens over me heen. Mike zoende me diep en keek me nogmaals diep in mijn ogen. “Dank je wel. Het was geweldig” fluisterde hij in mijn oor. Mike stond vervolgens op en liep rustig het trapje af, de kajuit in. Ik keek Mike na en een warm gevoel nam bezit van me; Mike was een schitterende jongen om te zien en het was mijn vriend. Ik voelde me ongelofelijk trots op onze relatie, ondanks de hobbels die we daarin hadden moeten nemen en die ongetwijfeld nog zouden komen. Het verbaasde me ook dat Mike blijkbaar geen enkel probleem ondervond van het ruwe gebeuk van zojuist: Mike liep immers zonder zichtbare problemen van het dek af en verdween langzaam via de trap uit mijn gezichtsveld.

Mike kwam enkele minuten later terug en liep direct naar zijn twee vrienden toe. “Tijd om ons af te spoelen!” riep hij naar de twee jongens, die nog steeds in elkaar verstrengeld op de bank lagen. Mike liep naar de reling en sprong vervolgens zonder dralen overboord, bijna direct gevolgd door Yannick en Yuri. Ik stond op en liep de kajuit in om wat te drinken te halen.

Terug op het dek zocht ik een plaatsje onder de parasol op het achterdek. Mike was een echte zonaanbidder die er uren in kon liggen, ik bleef graag uit de zon omdat ik wist dat mijn huid erg snel verbrandde. Ik had een managementboek meegenomen en installeerde me, met een glas koude sangria onder handbereik, onder de parasol en dankzij de voor mijn vertrouwde geluiden van de drie jongens was mijn gedachte in no-time bij de inhoud het boek.

Mijn baas had Mike gevraagd wat hij de eerste avond wilde eten. Toen Mike aangegeven had dat hij dat eigenlijk niet goed wist, had mijn baas als tip gegeven om vlees en houtskool mee te nemen: op het eilandje waar hij regelmatig aanmeerde had hij een barbecue gebouwd waar hij met zijn vrouw en eventuele gasten lekker vlees kon grillen. Mike had het een goed plan gevonden en dus had Mike’s moeder een grote koelbox, tot de rand gevuld met vlees, sauzen en bakjes met bijgerechten, meegegeven en was ik op weg naar Mike nog snel bij een bouwmarkt houtskool en aanmaakblokjes gaan halen.

De drie sjouwden de spullen op het eilandje aan land en ondanks dat mijn baas niet precies had verteld waar de door hem gebouwde barbecue zich precies bevond, hadden de jongens deze al snel gevonden. Er lagen zelfs vier grote aan de bovenzijde afgevlakte zwerfkeien bij die duidelijk dienden als zitplaats. Ik wilde aanstalten maken om de barbecue aan te steken, maar Yuri en Yannick maakten me duidelijk dat ze dat als hun taak zagen en dat ik me vooral lekker moest ontspannen. Ik nam plaats op een van de keien en schonk vier glazen vol met sangria. Nadat Yuri en Yannick de barbecue aan hadden gestoken, toostten we gevieren met het glas op een nu al geslaagd weekend!

Sandra had niets gelogen toen ze me vertelde waarom ze me twee tassen vol eten meegaf. De blik van Mike’s moeder toen ze me de tot de rand gevulde koelbox meegaf kon ik ook ineens beter plaatsen toen ik zag hoe veel de drie jongens aan eten konden verstouwen. Ik bleef redelijk bescheiden, maar de drie hadden een heerlijk gegrild stuk vlees nog niet op hun bord gelegd of een nieuw stuk werd zo economisch mogelijk – lees zo snel mogelijk klaar – op de barbecue geplaatst.

Terwijl dat het met het verstrijken van de tijd donker begon te worden, bleef het buiten een aangename temperatuur. De drie vonden dat blijkbaar ook, want geen van de drie trok een shirt of trui aan. Uit het feit dat het hoge bak-tempo langzaam begon te dalen, maakte ik op dat de grootste honger van de drie inmiddels was gestild. Dat was ook maar goed ook, aangezien de koelbox bijna helemaal leeg was en de eerste boodschappentas van Sandra hetzelfde beeld schetste. Ik bedacht me dat dit betekende dat we morgen ergens boodschappen zouden moeten doen, maar dat was van latere zorg.

“Heeft iedereen genoeg gehad?”vroeg Yannick op een gegeven moment. Nadat iedereen bevestigend had geantwoord, begon Yannick de spullen te verzamelen. Yuri schoot zijn vriendje direct te hulp en ook Mike stond op om te helpen. Niet veel later was alles verzameld en liep Yannick met de vuile vaat richting de boot. Ik stond op om de barbecue uit te maken, maar met een handgebaar maakte Mike me duidelijk dat dit niet de bedoeling was. “Het leek ons leuk om nog even samen rond het vuur te blijven zitten” gaf Mike als verklaring. Met een hoofdknik stemde ik met het voorstel in. “Ik ga Yannick even helpen”zei Yuri toen hij richting boot liep. “Nemen jullie nog wat te drinken mee?” vroeg Mike aan Yuri. Enkele seconden later was Yuri opgelost in de schemering en bleven Mike en ik achter.

Ik stond op en ging op zijn steen, dicht langs Mike zitten. Hij keek me aan en zijn karakteristieke glimlach, de blik waar ik stapelgek op was, verscheen weer op zijn gezicht. Ik sloeg mijn arm om Mike heen en als antwoord vleide hij zich tegen me aan. “Heb je het niet koud zo zonder shirt?” vroeg ik Mike. Mike schudde van nee, maar kroop nog wat dichter tegen me aan. Ik keek naar boven en tot mijn verbazing zag ik veel sterren in de heldere hemel. Ik wist niet dat in Nederland, waar veel kunstlichtvervuiling ervoor zorgden dat het veel te licht was waardoor veel sterren verborgen bleven, plekken waren waar het dus nog echt donker werd. Zwijgend keken Mike en ik enige tijd naar boven.

“Hoe voel je je nu?” brak ik de stilte. Het duurde even voor Mike me een antwoord gaf. “Eigenlijk heel gelukkig, maar ook een beetje schuldig." Ik keek Mike verbaast aan. “Hoezo schuldig?” Mike ging rechtop zitten, alsof hij zijn mening kracht bij wilde zetten. “Nou, ik heb hele fijne ouders die mijn keuze voor jou intussen accepteren, ik heb met jou iemand die me alles geeft wat ik wil en dan bedoel ik niet eens meteen voor wat betreft geld ofzo, in Yannick en Yuri heb ik twee superfijne vrienden en op school en in mijn werk heb ik ook veel plezier. Ik heb het dus ongelofelijk goed getroffen en als ik dan soms hoor hoe moeilijk andere mensen het hebben, vaak geeneens door hun eigen schuld. Als je bijvoorbeeld eens naar Yannick kijkt. Als je hoort door wat voor hel hij thuis jarenlang is moeten gaan… Ik heb het daar soms gewoon heel erg moeilijk mee!"

Ik verbaasde me niet meer over de sociale bewogenheid en de onzekerheid die bij Mike van tijd tot tijd de kop op stak. In het begin deed ik dat wel: zijn soms nogal afstandelijk overkomende houding gekoppeld aan zijn voorkeur voor de hardcore-cultuur maakten dat verband nogal onwaarschijnlijk. Inmiddels had ik al lang geleerd dat er zich in het mooie blonde hoofd van mijn vriend verrassend veel sociaal gevoel bevond. Ik keek Mike aan en gaf hem een zoen. “Je hebt het inderdaad goed en ik ben blij dat je jezelf realiseert dat dit niet vanzelfsprekend is. Het is iets waar je elke dag opnieuw hard voor moet werken en dan nog kan het ineens voorbij zijn zonder dat je er iets aan kunt doen. Als je dat gebeurt, ligt het eraan of je voldoende veerkracht hebt om opnieuw te beginnen en bovendien moet je een portie geluk hebben. Geniet dus van het moment, zo lang het nog kan”. Mike had intussen een shirt gepakt en het aangetrokken; ondanks dat het de hele dag erg warm was geweest, koelde het nu onder de wolken loze hemel snel af. “Hoe laat is het eigenlijk?” vroeg Mike me nadat hij zich weer tegen me aan-gevleid had. “Het is half twee ’s nachts” gaf ik hem als antwoord na een blik op mijn horloge. Mike keek me aan. “zullen we gaan slapen? Ik ben erg moe”. Ik knikte. “Waar zijn Yannick en Yuri eigenlijk gebleven?” vroeg ik aan Mike. “Ik heb eigenlijk geen idee. Op de boot waarschijnlijk”.

We stonden op en Mike doofde het vuur in de barbecue zorgvuldig: de hele omgeving was kurkdroog door een gebrek aan neerslag en het laatste wat we wilden veroorzaken was een natuurbrand. Langzaam slenterden we richting de boot. Bij de boot aangekomen bleken alle lichten uit. Voorzichtig, met de intentie zo weinig mogelijk lawaai te maken, gingen we via de loopplank aan boord en liepen door naar de kajuit, waar zich de twee verrassend ruime slaaphutten bevonden. Mike opende voorzichtig de deur van de kajuit die voor Yannick en Yuri bestemd was. In het door de raam naar binnen schijnende maanlicht konden we de twee jongens dicht tegen elkaar zien liggen, beiden in een diepe slaap. Yuri had zijn arm beschermend om Yannick heen geslagen. Voorzichtig sloot Mike de deur van hun hut en opende die van ons.

Ik was nog niet in de hut geweest en was benieuwd hoe Mike de hut had ingericht. Mike had onze tassen keurig onder het bed geschoven en handdoeken in de kleine doucheruimte klaargelegd. Hij was zelfs niet vergeten mijn leesboek op het nachtkastje te leggen. Mike liet zich met een diepe zucht op het bed vallen. “Wow, wat ben ik moe…” bracht hij moeizaam uit. Ik keek hem lachend aan en liet me vervolgens langs hem vallen. “Zullen we dan maar gaan slapen?” vroeg ik Mike. Mike gaf me een hoofdknik terug en toen ik me naar hem wilde draaien voor een nachtzoen, zag ik dat Mike al naar dromenland was vertrokken.

Het lukte me echter niet om de slaap te vatten. Ik lag op mijn rug en liet mijn gedachten ongeremd door mijn hoofd schieten. Ik was eigenlijk een beetje in mezelf teleurgesteld: ik was dolblij met Mike maar iets hield me tegen dat te delen met de hele wereld en ik kon, ondanks een diepe zelfreflectie, nog steeds niet de vinger op de zere plek leggen die daarvoor zorgde. Was het angst voor mijn sociale status, mijn plek op de economische ladder? Diep in mijn hart vinden dat ik zo'n mooi geschenk als Mike eigenlijk niet verdiende? Maar als dat zo was, waarom dan? Hoe ik ook piekerde, ik kreeg geen sluitend antwoord. Te lange lesten gaf ik het op en draaide me met een diepe zucht in de richting van Mike. Door het binnenvallende maanlicht kon ik Mike’s gezicht goed zien; Mike was zichtbaar verzonken in een diepe slaap en zijn ademhaling was regelmatig. Ook zag ik zijn glimlach op zijn gezicht, hetgeen me de zekerheid gaf dat Mike heerlijk sliep. Ik prees me gelukkig met een vriend als hem en probeerde te gaan slapen. Uiteindelijk slaagde ik erin de slaap te vatten.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd, was de plek langs me leeg. Nu was dat niet zo vreemd – Mike was gewend elke dag vroeg op te staan en was bijna altijd eerder uit de veren dan ik. Ik hoorde de stemmen van de jongens op het dek en ik rook de geur van gebakken eieren en spek. Op het moment dat ik me realiseerde dat mijn maag naar aanleiding van de reuk actie wenste, gooide ik het dekbed van me af en stond op. Ik pakte een driekwart-broek uit mijn tas en trok de slippers aan die langs mijn bed stonden. Zo liep ik, voorzichtig want nog enigszins slaapdronken, de trap op naar het dek.

De drie hadden een enorme hoeveelheid boterhammen gesmeerd en waren deze, met pakken melk tegelijk, aan het opeten. De “goedesmorgens” toen ze mij bemerkten, waren welgemeend, maar door de grote hoeveelheid eten in hun monden nauwelijks verstaanbaar. Yannick wees met zijn armen naar de stapel ten teken dat ik ook mocht mee-eten. Ik pakte een bordje en maakte een keuze. Het smaakte heerlijk. Nadat we met z’n vieren de hele stapel hadden opgegeten en niemand meer honger had, ruimden Yuri en Yannick het dek op en deden beneden direct de afwas. Ik bleef op het dek en ging langs Mike zitten die met zijn zonnebril op en – uiteraard – zonder shirt over het water uitkeek. “Wil jij dadelijk mee boodschappen gaan doen? Er is niet voldoende voor nog een dag heb ik gezien” opende ik het gesprek. “Volgens mij wil Yannick nog een keertje met je praten. Wellicht is het daarom verstandig als je met Yannick gaat, dan hebben jullie alle tijd voor een goed gesprek. Ik vermaak me hier wel: ik heb gezien dat je baas vishengels aan boord heeft en die wil ik wel eens uitproberen; met wat geluk hebben we vanavond verse vis op de barbecue!” Ik keek Mike verbaast aan. “Kun jij vissen dan?” vroeg ik hem. Mike knikte voordat hij antwoord gaf: “jawel, op de spaarzame vakanties die we vroeger doorbrachten ging ik vaak met mijn vader vissen. Hij heeft me toen geleerd hoe vis klaar te maken voor de barbecue”.

Yannick en Yuri waren inmiddels weer terug op het dek en met een glas cola in de hand bespraken we de voorlopige dagindeling. We waren er snel uit: ik zou inderdaad met Yannick boodschappen gaan doen en Yuri en Mike gingen een poging wagen op voor vanavond een maaltje bij elkaar te vissen. Ik overhandigde Mike een van de mobiele telefoons aan boord. Hij keek me verbaasd aan: “wat moet ik hiermee? We zitten in de middle of nowwhere. Dacht je hier bereik te hebben?” Ik keek Mike lachend aan. “Dit is een satelliet telefoon. Die doet het normaal gesproken overal. Dus als er iets is, kunnen jullie ons bereiken en wij jullie. Capice?” We testten de telefoons en de verbinding was kraakhelder. Yannick had intussen op een vel papier de boodschappen geschreven en de boot klaar gemaakt voor vertrek.

“Braaf zijn en lief voor elkaar en veel succes dadelijk” zei ik tegen Mike toen hij me een afscheidszoen gaf. Toen ook Yuri en Yannick uitgeknuffeld waren, liet ik de boot zakken en startte de motor. Uitgezwaaid door Mike en Yannick voeren we weg. Op het moment dat we de hoofdgeul hadden bereikt, drukte ik de hendel helemaal naar voren. De motor van de speedboot gromde en we vlogen werkelijk vooruit. Yannick hield zich met beide handen vast en keek enigszins angstig voor zich uit. Op het moment dat ik dat zag, trok ik de hendel een stuk naar me toe waardoor de boot snelheid minderde.

Na een tijdje kwam het eerste dorp in zicht. We voeren de haven in en meerden aan. Ik kon zo snel geen havenmeester ontdekken, waardoor ik geen havengeld kon betalen. Ik gebaarde Yannick dat hij zijn shirt aan moest trekken. De drie vrienden leken hier een hartsgrondige hekel aan te hebben en ook al vond ik dat op zich prima - het leverde een fantastisch uitzicht op! -, ik wilde dat ze zich in het openbaar normaal kleedde.

Bij de plaatselijke middenstand deden we snel de boodschappen. “Zullen we toch niet wat vlees voor de op de barbecue meenemen?” vroeg Yannick me toen we bij de slagerij stonden. “Ik heb niet zoveel vertrouwen in hun viscapaciteiten en volgens mij zijn ze ook andere dingen aan het doen dan alleen vissen…” Ik keek opzij en zag nog net de knipoog die Yannick me veelbetekenend gaf. We legden de slager uit wat we wilden hebben en de man gaf een deskundig advies wat we graag opvolgden. Met allebei een volle tas in beide handen liepen we terug naar de boot.

Bij de slager had ik gevraagd hoe het met havengeld ging. Hij verwees me naar een klein kantoortje bij de haven. Daar aangekomen bleek de deur op slot te zijn. Yannick wees me op een vel papier in een mededelingenkast tegenover het kantoortje. Daarop stonden de liggelden en de plaatsgelden. Ik opende mijn portemonnee en kon het gewenste bedrag passend maken. Yannick had onze boodschappenlijst inmiddels tot een geimproviseerde enveloppe gevouwen en daarin stopte ik het geld. Yannick nam de bijdrage over en gooide deze door de brievenbus.

Terug aan boord van de speedboot vroeg ik of Yannick misschien terug wilde varen. Hij knikte driftig ja en er brak een grote glimlach door op zijn gezicht. Ik zette Yannick achter het stuur en ging er zelf achter zitten. Het eerste wat Yannick gedaan had nadat hij de boot had betreden, was weer zijn shirt uittrekken. Ik zat dicht tegen Yannick aan en voelde zijn warme huid door mijn shirt. Langzaam voer Yannick de boot het haventje uit.

Ik merkte aan Yannick dat hij aan de ene kant het varen met een boot met zoveel kracht opwindend vond, maar aan de andere kant ook beangstigend: doordat hij thuis erg kort gehouden was, waren voor velen vanzelfsprekende zaken als brommers en snorfietsen voor hem niet weggelegd. Nadat Yannick een paar bochtjes ook tot zijn eigen verbazing verrassend soepel had genomen, merkte ik dat Yannick veel robuuster durfde te varen: hij duwde de snelheidshendel, toen we een relatief lang recht stuk opdraaiden, met een forse duw naar voren. De boot reageerde daar direct op: de neus kwam omhoog en de snelheid werd snel hoger. Het was grappig te zien dat Yannick geweldig schrok van de reactie van de boot op zijn handelen: hij trok geschrokken de gashendel weer naar zich toe waardoor de boot snel weer vaart minderde.

Ik was van Yannick's gestuntel in de lach geschoten en Yannick had dat gemerkt. Hij keek achterom. Toen hij mijn gelaatsuitdrukking zag, schoot Yannick ook in de lach. We waren inmiddels een heel stuk de Biesbosch ingevaren. Yannick vroeg aan me of ik het stuur even wilde overnemen. Ik keek Yannick verbaast aan, maar hij was al opgestaan. Met enig ongeloof – wie zou de kans om met zo’n boot te mogen varen laten lopen – nam ik het stuur over. Yannick was achterop gaan zitten en keek met een glazige blik voor zich uit, de oevers op. Toen ik dat merkte, wenkte in Yannick. “Kom hier zitten, dat is wel zo gezellig” riep ik boven het motorgeluid uit. Aarzelend stond Yannick op, maar toen hij in de gaten kreeg dat ik het echt meende, kwam hij naar me toe gelopen. Hij keek waar hij kon gaan zitten en nam, na een korte aarzeling, kordaat plaats op mijn schoot.

Dat had ik niet verwacht, maar zo’n mooie jongen dicht bij je – mijn hart sloeg een slag over en mijn pik begon langzaam te steigeren. Ik was vastbesloten om Yannick het gesprek te laten openen; ik had van Mike begrepen dat Yannick erg gesloten was als het om zichzelf ging. Yuri was dan wel zijn vriendje, maar Mike liet tussen de regels doorschemeren dat hun relatie vooral op sex leek gebaseerd. Door Yannick te gaan voeren vreesde ik het tegendeel te bereiken van wat ik voor ogen had: Yannick de kans geven in een vertrouwde sfeer zijn verhaal te vertellen.

Mijn tactiek had na een paar minuten succes. Yannick draaide zijn gezicht naar me toe en vroeg me of ik de boot aan de kant kon leggen. Zonder vragen te stellen voldeed ik aan zijn verzoek. Pardoes gaf Yannick me een zoen op mijn mond. Toen Yannick merkte dat ik de zoen niet beantwoordde, trok hij zijn hoofd met een ruk terug en raakte in paniek waardoor ik me genoodzaakt voelde Yannick in een stevige greep te pakken. Door hem wat over zijn rug te strelen en te kloppen, kreeg ik Yannick na enkele minuten weer rustig.

“Waarom vind je me niet aardig?” vroeg Yannick me met betraande ogen. Ik moest even nadenken voor ik een antwoord kon geven. “Yannick”, begon ik aarzelend, “Yannick, ik vind je wel erg aardig. Je zoen kwam voor mij echter erg onverwacht. En ik kan me voorstellen dat je dat raar vind, maar ik vindt zoenen iets erg intiems, veel intiemer dan met elkaar naar bed gaan. Zoenen doe je louter omdat je van iemand houdt; met elkaar naar bed gaan kun je ook doen omdat je louter zin hebt in sex. Dat is de reden waarom ik je zoen van zojuist niet heb beantwoord.”

Yannick keek me met betraande ogen aan. Met mijn duimen wreef ik de tranen van zijn wangen. “Ik mag je heel erg Yannick. De verhalen die je over thuis hebt verteld hebben me geschokt, maar ik ben trots op je. Je had er ook voor kunnen kiezen jezelf de put te laten glijden. Dat je dat niet hebt gedaan, maakt me heel erg trots. Trots dat ik je vriend mag zijn.” Yannick keek me ongelovig aan. “En dat meen ik. En bovendien: je bent een lekkere knul om te zien, eerlijk is eerlijk”. Maar aanmoediging had Yannick blijkbaar niet nodig.

Zonder iets te zeggen stond Yannick op en draaide naar me toe. Hij pakte de onderzijde van mijn shirt met beide handen vast en trok het kledingstuk in een ruk over mijn hoofd. Yannick en ik keken elkaar enkele ogenblikken roerloos aan. Met een ruk trok ik de bermuda van Yannick naar beneden. Zijn stijve pik veerde even op en neer op het moment dat de beknellende broek was verdwenen. Yannick zette zijn voeten uit elkaar en stapte in mijn richting. Een van voorvocht glanzende eikel bevond zich op enkele centimeters van mijn mond...

Gesloten